(1990) Edward Scissorhands – Danny Elfman
Ο Danny Elfman, μόνιμος συνεργάτης του Tim Burton, είχε καταθέσει τα διαπιστευτήριά του στις προηγούμενες συνεργασίες τους. Κανείς, όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος για την εύθραυστη, ονειρική, σκοτεινή ιδιοσυγκρασία του «Ψαλιδοχέρη». Τα μελωδικά λαμπυρίσματα και τα παραμυθένια φωνητικά, επένδυσαν το εικονολατρικό σύμπαν του ήρωα με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάθος. Η τραγωδία και η αθωότητα συνάδουν με τη μουσική ιδιοτροπία και το σκοτεινό ρομαντισμό.
(1990) The Hot Spot – Jack Nitzsche
Μια εκλεκτική συνάντηση που μπορεί να προκαλέσει big bang ταλεντοσύνης! Ο John Lee Hooker στα φωνητικά, ο Miles Davis στην τρομπέτα, οι Roy Rogers και Taj Mahal στην κιθάρα, ο Earl Palmer στα ντραμς και ο Tim Drummond στο μπάσο. Ο Jack Nitzsche, ως ηθικός αυτουργός, συντονίζει την ομάδα με διεύθυνση σαφώς μελαγχολική, που τραυματίζει συνειδήσεις.
(1991) La Double Vie De Veronique – Zbigniew Preisner
Στο «La Double Vie De Veronique», ο Zbigniew Preisner πλάθει ένα alter ego, τον Van Den Budenmayer. Και οι δύο(!) θα παραδώσουν στις Weronika και Véronique τη μελωδική αγνότητα που δίνει λυτρωτική υπόσταση στον κόσμο της λήθης με τρόπο άδολο και έμπνευση ανόθευτη. Το «Concerto In E Minor» είναι μουσική μπαρόκ φόρμας, μα ουράνιας σύλληψης.
(1991) Until The End Of The World – Various Artists
Η ανθρωπότητα λίγο πριν την καταστροφή, προσεύχεται παρακλητικά με όμορους ψάλτες τους Talking Heads, Jane Siberry, Depeche Mode, Lou Reed, Elvis Costello, R.E.M., Nick Cave, Patti Smith, K.D. Lang, U2 κ.α. Ο Graeme Revell ομογενοποιεί την παραγωγή για χάρη του Wim Wenders, και αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να τη σώσει, μακάρι να έχει μουσικό αυτί.
(1992) Dracula – Wojciech Kilar
Από τις πρώτες συγχορδίες, το «Dracula» σε εισάγει σε ένα κόσμο από ανατριχιαστικές νότες, εφιαλτικό και νεκρικό. Ο Wojciech Kilar συστήνεται με ερεβώδη ιδιοσυστασία και η μουσική αναπτύσσει ένα γοτθικό ρομαντισμό παρασύροντας το αρχέτυπο του τρόμου σε ένα απεγνωσμένο ερωτικό παιχνίδι. Στο τέλος η απόκοσμη Annie Lennox θα προσφέρει ένα καταπραϋντικό νανούρισμα για να αμβλύνει την τραγωδία του Κόμη.
(1992) The Last of the Mohicans – Trevor Jones / Randy Edelman
Τις περισσότερες φορές, η ακρόαση ενός soundtrack σε υποβάλει στην ατμόσφαιρα που κουβαλάς από τη θέαση (αν παρακολούθησες την ταινία) ή έστω την προκατασκευασμένη διάθεση (αν έχεις πληροφορηθεί για το φιλμικό περιεχόμενο). To «The Last of the Mohicans», σου εξασφαλίζει de profundis μια μεγαλειώδη απόδραση, ανεξάρτητη από την κινηματογραφική παρακαταθήκη, με το βασικό θέμα να κυριαρχεί θριαμβευτικά.
(1992) Twin Peaks: Fire Walk With Me – Angelo Badalamenti
Ψύχωση με την απεχθή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, ανηθικότητα, διαστροφή και η αθωότητα ως επίφαση. Τα παραπάνω αποτελούν τη συναρπαστική θεματική του David Lynch, ο οποίος βρήκε αγαστή μουσική έκφραση στις διφορούμενες συνθέσεις του μόνιμου συνεργάτη του Angelo Badalamenti. To «Twin Peaks» με τη φωνητική συνεισφορά της αιθέριας Julee Cruise, αφορά μια κορυφαία συνάντησή τους.
(1993) Schindler's List – John Williams
Το βιολί του Itzhak Perlman διαχέει αγωνιώδη ομορφιά στα ασπρόμαυρα κάδρα και λειτουργεί σαν μια συγκινητική επίκληση που συνοδεύει τη σκηνοθετική υπέρβαση. Η συναισθηματική φόρτιση των μελωδιών του John Williams στοιχειώνει τον ακροατή ως απομεινάρι μιας μνήμης και μεταδίδει τα επί της οθόνης με μια ένταση σχεδόν βιωματική, ενισχύοντας το συναισθηματικό αντίκτυπο μιας τερατώδους τραγωδίας με μουσική στιβαρότητα και οικονομία.
(1993) The Piano – Michael Nyman
Βραχύτατες πιανιστικές φράσεις στερημένες από περιττά τονικά διανθίσματα, συντάσσονται σε προτάσεις κατακλυσμιαίου συναισθηματικού περιεχομένου και καθιστούν τη μουσική, υποκατάστατο του λόγου. Το «The Heart asks Pleasure First» γίνεται ο πυρήνας που αρθρώνει λυρικά το μουσικό αλφαβητάρι και ο Michael Nyman ο τρυφερός μεταφραστής που ψιθυρίζει στον ακροατή την ειλικρίνεια της άλαλης Ada με μελωδική ευγλωττία.
(1993) Trois Couleurs: Bleu, Blanc, Rouge – Zbigniew Preisner
Η μουσική για την «Τριλογία των Χρωμάτων» αποτελείται από μελωδίες βασικής δομής που απλώνονται με ευρύτητα στις οκτάβες και συλλαμβάνουν τις αισθήσεις με αγαστή ομοφωνία. Το διαχυτικό και μνημειώδες «Μπλε», το παραδοσιακό με ψήγματα ραφινάτου Chopin «Λευκό» και το μελωδικά διαστρωματωμένο μπολερό στο «Κόκκινο». Ο Zbigniew Preisner τιμά για τελευταία φορά τον Kieslowski με μια μεγαλοπρεπή, ακουστική τελετουργία.
(1994) Pulp Fiction – Various Artists
Το «Pulp Fiction» συστήνει ευρέως τον τρισυπόστατο μάγκα κο. Ταραντίνο. Ευφυής δημιουργός, σαρδόνιος μουσικός επιμελητής, φανατικός σινεφίλ. Με μουσικό θράσος, απτόητο κι επίμονο, ο Tarantino σαν ανάποδος Godard, ενισχύει με ενθουσιώδη επιπολαιότητα και απολαυστική αφέλεια την ταινία του. Γεφυρώνει μουσικά είδη, κοινό και χαρακτήρες με διάθεση ειρωνική και αποθεώνει τον κωλοπαιδισμό του ευφάνταστου.
(1996) Trainspotting – Various Artists
Ένας hard-rock, κρουστόφωνος ύμνος εξαγγέλλει: Lust for Life! Στη συνέχεια, με διάθεση υπερβολική κι εμφατική ή καθησυχαστική και εσωστρεφή, παρελαύνει ένα all-star cast για να φερθεί με περισσή συμπάθεια και γλυκόπικρη ανυποκρισία στο σκληρό, κυνικό κόσμο του Renton και της παρέας του. To soundtrack του «Trainspotting» είναι ευθύ και εθιστικό, σαν σπινταριστό τριπάκι συλλογικής έκστασης.
(1998) The Thin Red Line – Hans Zimmer
Ο Hans Zimmer ξεπερνά τη χωροχρονική διάσταση της «Λεπτής Κόκκινης Γραμμής» και εντάσσεται στοχαστικά στη μόνιμη θεματική του Terrence Malick σχετικά με τα κοσμικά δίπολα. Η μουσική του υποστηρίζει διακριτικά την εικόνα με μια μεταφυσική χροιά, τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα ορίζουν ένα υπαρξιακό περιβάλλον συναισθηματικής ζέσης, έτοιμο να προσφέρει λυτρωτικά νάματα και ο Zimmer υπογράφει το αριστούργημά του.
(1999) Ghost Dog: The Way of the Samurai – RZA
Μια νιχιλιστική, hip-hop μουσική επένδυση, προωθεί την ταινία ρυθμικά και σχολιάζει την επιδεικτική στάση ζωής του πρωταγωνιστή σε μια παράταιρη αστική συνθήκη. Ο RZA, με προϋπηρεσία στους Wu-Tang Clan, δαμάζει την εικόνα με εγκράτεια και εμποτίζει στη ραπ, ευερέθιστο χιούμορ και έντονη μελαγχολία. Το «Ghost Dog» εκφράζει έναν απροσάρμοστο χαρακτήρα με ταπεινότητα και υποβάλει μια αναπάντεχη μυσταγωγία ετερόκλητων στοιχείων.
