Μιλώντας για το «Σύμπτωμα», ο Άγγελος Φραντζής σημείωσε πως πρόκειται για «μια ταινία για όλα όσα νομίζουμε ότι είναι ο διάβολος». Κατά πόσο συμφωνείς με αυτό τον χαρακτηρισμό και πώς θα περιέγραφες εσύ την ταινία;
Ο διάβολος φυτρώνει στις περιοχές εκείνες που ανθίζει και η ενοχή. Το «Σύμπτωμα» είναι μια ταινία πάνω στην ενοχή. Αφορά την αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στην παρόρμηση, το σώμα, την επιθυμία και τον Λόγο ή την Ηθική. Η ταινία μοιάζει να βρίσκεται μέσα στον υποσυνείδητο κόσμο μιας γυναίκας που αγωνίζεται να ξεφύγει από αυτό που η ίδια νομίζει ότι είναι ο διάβολος. Προκειμένου να πολεμήσει αυτό το τέρας η ηρωίδα βάζει συνεχώς στόχους που καταλήγουν πάντα στην αποτυχία. Οι αποτυχίες της όμως είναι οι στιγμές που υπάρχει. Χωρίς αυτές δεν θα ήταν ηρωίδα.
Πώς ήταν η εμπειρία παραμονής σου σε ένα ανεμοδαρμένο (υποθέτω) νησί όπως η Αμοργός, τον Φλεβάρη που γυρίζατε εκεί την ταινία; Και κατά πόσο η στοιχειωμένη ομορφιά που είχε χειμώνα το νησί επηρέασε τη δική σου προσέγγιση στο ρόλο;
Η διαχείριση του αέρα ήταν συστατικό του ρόλου. Ο άνεμος πολλές φορές ένιωθες ότι μπορεί να σε σηκώσει ψηλά. Έπρεπε να κρατηθείς από κάπου. Ο ήχος του ανέμου με όλες του τις παραλλαγές ήταν ένα ζωντανό σάουντρακ που με βοήθαγε να συγκεντρωθώ. Μου άρεσε πολύ που αυτός ο βόμβος αποτυπώθηκε στον ήχο της ταινίας. Όταν δουλεύω σε αντίξοες φυσικές συνθήκες με θεωρώ τυχερή γιατί αυτό σε ενώνει οργανικά με όλους τους υπόλοιπες συντελεστές. Είναι σαν να συντονίζεσαι.
«Η ταινία μοιάζει να βρίσκεται μέσα στον υποσυνείδητο κόσμο μιας γυναίκας που αγωνίζεται να ξεφύγει από αυτό που η ίδια νομίζει ότι είναι ο διάβολος»
Θα μπορούσαμε να κατατάξουμε το «Σύμπτωμα» σε κάποιο σαφές κινηματογραφικό είδος; Ή μήπως θα ήταν καλύτερο να πούμε για την ταινία ότι ανήκει στη γοητευτική εκείνη κατηγορία ταινιών που παραμένουν αταξινόμητες;
Δεν νομίζω ότι το αταξινόμητο είναι απαραιτήτως και ενδιαφέρον. Απλά το κακό είναι ότι η ταξινόμηση, ή η κατηγοριοποίηση, μπορεί να επηρεάσει εν τέλει την εμπειρία θέασης μιας ταινίας. Ένας θεατής που μπαίνει να δει το «Σύμπτωμα» ως θρίλερ ή ως ταινία μυστηρίου μπορεί να απογοητευτεί. Προσωπικά ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταινίες που προσπαθούν να μου εκβιάσουν κάποιο συναίσθημα, είτε αυτό είναι ο φόβος, η συγκίνηση ή ακόμη και το γέλιο. Το «Σύμπτωμα» παρέχει εκείνη την ελευθερία στον θεατή που είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητη για να μπορέσει να αφεθεί με τον τρόπο που αφήνεται κανείς στην ποίηση.
Θεωρείς ότι η υποκριτική είναι κι αυτή ένας τρόπος αναμέτρησης με τους εσωτερικούς δαίμονες που κρύβει ένας ηθοποιός μέσα του; Και αν ναι, με ποιους δικούς σου εσωτερικούς δαίμονες χρειάστηκε να αναμετρηθείς από τη στιγμή που αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Η υποκριτική δεν είναι μόνο μια σκληρή αναμέτρηση με τα κακά κομμάτια του εαυτού μας. Αν ήταν έτσι θα είχα σίγουρα διαλέξει κάτι που να πέρναγα καλύτερα. Η υποκριτική είναι κατά τη γνώμη μου ιαματική. Αφού καλείσαι να προσεγγίσεις χαρακτήρες οφείλεις να ανοιχτείς σε όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτό είναι τελικά κάτι που μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Δεδομένου ότι η πρώτη επαφή σου με το σινεμά έγινε μέσω μιας οπωσδήποτε ανορθόδοξης και περιπετειώδους δημιουργίας όπως το «Μέσα στο Δάσος» του Άγγελου Φραντζή, πόσο καταλυτική θα έλεγες πως ήταν η συμμετοχή σου στο φιλμ και πόσο καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξή σου ως ηθοποιός;
Ήταν μια εμπειρία που με άλλαξε καθοριστικά. Η στρατιωτική πειθαρχία που απαιτούσαν τα γυρίσματα της ταινίας σε συνδυασμό με την δημιουργική ελευθερία που είχαμε με έκανε να μπορέσω να αντιμετωπίσω εντελώς διαφορετικά τις επόμενες δουλειές. Έχοντας δουλέψει πολύ playback theater με τον Νίκο Καραγέωργο είχα σίγουρα μια εμπειρία αυτοσχεδιασμού που με βοήθησε στο να συντονιστώ με αυτό που απαιτούσε η ταινία. Οι πολύμηνες πρόβες μας έδωσαν την δυνατότητα αυτής της ελευθερίας στο γύρισμα. Το «Μέσα στο Δάσος» μου έμαθε πώς να κατακτάς την ελευθερία δια μέσου της πειθαρχίας και αυτό είναι κάτι που το κουβαλώ μαζί μου, ανεξάρτητα από την διαφορετικότητα της προσέγγισης ενός ρόλου, ή την διαφορετική μέθοδο ενός σκηνοθέτη.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου κομμάτι στην όλη διαδικασία γυρίσματος μιας ταινίας; Και στην προετοιμασία ενός θεατρικού έργου;
Είναι πολύ διαφορετικές διαδικασίες, αν και μέχρι τώρα η κινηματογραφική προετοιμασία που έχω κάνει για τις ταινίες μοιάζει με την θεατρική και ως προς τον μεγάλο χρόνο προβών και ως προς την προσέγγιση. Η διαδικασία των προβών και η έρευνα για ένα ρόλο με ενδιαφέρει πολύ και στο θέατρο και στο σινεμά, αλλά το θαύμα συμβαίνει μόνο στο γύρισμα, όταν όλοι συντονίζονται και συγκεντρώνονται σε έναν και μοναδικό σκοπό. Αυτή η συντονισμένη ενέργεια έχει για μένα κάτι μοναδικό.
Πόσο εύκολη σου φάνηκε η μετάβαση που έκανες από την ηθοποιία στη σκηνοθεσία για το θέατρο; Και σε ποια εσωτερική σου παρόρμηση οφείλεις αυτή τη μετάβαση;
Όλα ξεκίνησαν επειδή δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου το ντοκιμαντέρ των αδερφών Μέιζλς «Grey Gardens» πάνω στο οποίο βασίστηκε η παράσταση «Ευτυχισμένες Μέρες στους Τεφρούς Κήπους». Ήταν κάτι που με είχε στοιχειώσει για καιρό. Τόσο που ακόμη και μια τυχαία αναφορά σε αυτό από κάποιον ήταν σαν να άγγιζε μια πολύ ιδιωτική πτυχή του εαυτού μου που δεν ήθελα να την συζητήσω με κανέναν. Η διαδικασία της παράστασης ήταν σαν να προσπαθούσα να καταλάβω αυτή την εμμονή.
Με τον Άγγελο θα συνεργαστείτε και στην επόμενη ταινία του με τίτλο «VIRUS». Τι μπορείς να μου πεις για την ταινία αυτή, έστω και σε τόσο πρόωρο στάδιο;
Είναι η τρίτη συνεργασία μας και κάθε φορά μου φαίνεται ακόμη πιο δύσκολο. Κάθε ταινία του Άγγελου Φραντζή είναι εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη και αντίστοιχα η μέθοδος προσέγγισης των χαρακτήρων. Το «VIRUS» θα γυριστεί εξ’ ολοκλήρου στην Ρωσία και την Λετονία και αυτό είναι κάτι που μ’ ενθουσιάζει γιατί οι επιλογές των χώρων στις ταινίες του Φραντζή είναι σαν να αντανακλούν το εσωτερικό των ηρώων και να ξεκλειδώνουν τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές των χαρακτήρων. Στην συγκεκριμένη δε περίπτωση θα ταξιδέψουμε πραγματικά στην άκρη του κόσμου, στην Αρκτική και στην Σιβηρία, μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Και τι μπορείς να μου πεις για τον ρόλο σου στην καινούργια ταινία της Δώρας Μασκλαβάνου;
Με την Δώρα Μασκλαβάνου δουλεύουμε για την «Πολυξένη» από το Πάσχα. Είναι μια ηρωίδα που με συνεπήρε από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του σεναρίου. Είναι εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία και αυτό που βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο η ηρωίδα αναζητά συνέχεια την ταυτότητα της μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που απαιτεί από αυτήν να παίξει μόνο προκαθορισμένους ρόλους. Η ταινία διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη και η χαρά μου ήταν ότι για τις ανάγκες της ταινίας έπρεπε να μάθω τούρκικα μιας και η Πολυξένη είναι Ελληνίδα που υιοθετείται από Έλληνες της Κωνσταντινούπολης.
Διαβάστε ακόμη:
Ξεφυλλίζοντας απόψε τα όνειρά μου: ο Άγγελος Φραντζής και ο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος μιλούν για το «Σύμπτωμα»
