Ακρυλικό
Σκηνοθεσία: Νίκος Πάστρας Παραγωγή: Φαίδρα Βόκαλη
Η πρώτη φορά ενός 16χρονου κοριτσιού γίνεται η αφετηρία για ένα συναισθηματικό ταξίδι ενηλικίωσης και συμφιλίωσης με το θάνατο, μέσω της μουσικής και της δύναμής της.
O σκηνοθέτης
Ο Νίκος Πάστρας γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Η πρώτη του ταινία μικρού μήκους «Theremin» έχει συμμετάσχει σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ και έχει αποσπάσει το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κύπρου (2008). Στο θέατρο έχει συνεργαστεί ως video artist και υπεύθυνος προβολών με τους σκηνοθέτες Αντζελα Μπρούσκου, Μιχαήλ Μαρμαρινό, Αγγελο Φραντζή, Αρη Μπινιάρη, Ανέστη Αζά-Πρόδρομο Τσινικόρη και με φορείς όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και η Comédie-Française Από το 2011 είναι υπεύθυνος για τα βίντεο του κινηματογραφικού site flix.gr. Το 2012 ολοκλήρωσε την δεύτερη μικρού μήκους ταινία του «Χαμένο Κορίτσι» και συμμετείχε στο Berlinale Talent Campus του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Το 2013 έκανε το μοντάζ της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Λιμουζίνα: Κωμωδία Παρεξηγήσεων» και το 2014 της «Κόρης του Ρέμπραντ» του ίδιου. Από το 2013 είναι υπεύθυνος των διαφημιστικών σποτ των παραστάσεων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Την περίοδο 2014-15 σκηνοθέτησε τέσσερα επεισόδια της σειράς, ωριαίων ντοκιμαντέρ «Τα Στέκια: Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού» για τη ΝΕΡΙΤ (ΕΡΤ).
Η παραγωγός
Η Φαίδρα Βόκαλη μετά την αποφοίτησή της από το τμήμα Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2005, εργάστηκε στη διανομή, όπου είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει σε markets διεθνών αγορών ως buyer. Το 2006 ξεκίνησε τη συνεργασία της με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας –Νύχτες Πρεμιέρας, ενώ απέκτησε το μεταπτυχιακό της στον τομέα Film Studies τo 2009 από το University College London με υποτροφία του ΙΚΥ. Στη συνέχεια εργάστηκε ως Yπεύθυνη Προγράμματος στο Φεστιβάλ, ενώ παράλληλα έγινε Αρχισυντάκτρια του μοναδικού κινηματογραφικού περιοδικού στην Ελλάδα, του ΣΙΝΕΜΑ. Από το 2013 εργάζεται ως παραγωγός στη Marni Films, έχοντας γυρίσει περισσότερες από 10 ταινίες μικρού μήκους, που έχουν παρουσιαστεί και βραβευτεί σε ελληνικά και διεθνή Φεστιβάλ. Είναι alumnus του EAVE Producers Network και του Torino Film Lab και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο post-production της πρώτης της ταινίας μεγάλου μήκους, «Suntan», του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου.
7 ερωτήσεις για τους 7
Νίκος Πάστρας
Η ταινία όπως και οι υπόλοιπες του Athens Film Lab, έχει κεντρικό θέμα την Αθήνα. Πως εμπνευστήκατε από αυτήν και πως την είδατε μέσα από τον φακό σας;
Δεν ήταν δύσκολο να εμπνευστώ από την Αθήνα, μιας και είναι η πόλη στην οποία ζω και κινούμαι και όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα που έχω έρχονται από αυτήν. Επέλεξα να τη δω με τον τρόπο που τη βλέπει η ηρωίδα της ταινίας – με ένα τρόπο αθώο, φανταστικό και φαντασμαγορικό, παρά το χάος και την ασχήμια της.
Αν η ταινία ήταν χαρακτήρας από το παγκόσμιο σινεμά, ποιος θα ήταν;
Κάποιος παθιασμένος τρελός σίγουρα! Μάλλον ο «Τρελός Πιερό».
Ποιο είναι το πιο τρελό κινηματογραφικό όνειρο που θέλετε να κάνετε πραγματικότητα;
Κάθε ταινία είναι ένα τρελό όνειρο. Οπότε η επόμενη ταινία είναι το δικό μου.
Ποιο είναι το μόνο πράγμα που δεν θα δεχόσασταν να κάνετε ποτέ στο σινεμά;
Μιλώντας τώρα, δηλαδή την μετά «Ακρυλικό» εποχή για μένα (κάθε ταινία, πιστεύω, διαχωρίζει τη ζωή του ανθρώπου που την κάνει στο πριν και το μετά αυτής), το μόνο που δεν θα δεχόμουν να κάνω, είναι ταινία χωρίς τη Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά. Την προ «Ακρυλικό» εποχή, θα έλεγα, πως δεν θα έκανα κάτι που να μην είχε σαν αφετηρία του το συναίσθημα, αλλά ουσιαστικά είναι η ίδια απάντηση.
Ποιο σκηνοθέτη θεωρείτε δάσκαλο;
Πολλούς σκηνοθέτες από το παγκόσμιο σινεμά, θεωρώ «δάσκαλους», αλλά ο πιο κοντινός και σε πρακτικό επίπεδο, μιας και έχω ευτυχήσει να έχω αναπτύξει μαζί του μια φιλική και επαγγελματική σχέση μες στα χρόνια, είναι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Ένα από τα πράγματα που έχω μάθει από τον Νίκο είναι ότι το σινεμά είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή και το πιο ασήμαντο ταυτόχρονα. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω καταφέρει ακόμα να την εφαρμόσω αυτή τη γνώση και κάθε φορά το σινεμά γίνεται το πιο σημαντικό.
Ποιο σκηνοθέτη αποστρέφεστε και γιατί;
Δεν θα έλεγα πως αποστρέφομαι έναν συγκεκριμένο σκηνοθέτη, αλλά ολόκληρα «κύματα» και «ρεύματα» του σύγχρονου, φεστιβαλικού κυρίως, ευρωπαϊκού σινεμά, που «αναγκάζουν» σκηνοθέτες να αλλοιώνουν – ακόμα και να χάνουν, την όποια ταυτότητά τους προς χάριν της κινηματογραφικής μόδας. Και τους σκηνοθέτες αυτούς, υποθέτω, τους αποστρέφομαι κιόλας.
Σε ποια ταινία επιστρέφετε συχνά όταν γυρεύετε έμπνευση;
Όχι σε κάποια συγκεκριμένη. Στις ταινίες του Λιντς, του Γκοντάρ, του Τζον Χιούζ, του Καράξ…
Φαίδρα Βόκαλη
Τα τελευταία χρόνια έχει εμφανιστεί μια νέα, δυναμική γενιά Ελλήνων παραγωγών. Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος σας στη δημιουργία μιας ταινίας;
Οι ταινίες είναι περίεργες κατασκευές, οργανισμοί όμορφοι αλλά και επικίνδυνοι ταυτόχρονα. Μου αρέσει συχνά να φαντάζομαι μια ταινία σαν ένα πλάσμα με δύο κεφάλια – το ένα είναι ο/η σκηνοθέτης και το άλλο ο/η παραγωγός. Και οι δύο πρέπει να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για να πραγματοποιηθεί η ταινία. Εάν ένα από τα δύο κεφάλια είναι ανεπαρκές ή ανέμπνευστο ή τεμπέλικο, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Ο παραγωγός πρέπει να φροντίζει με όλες του τις δυνάμεις τον ζωτικό χώρο ύπαρξης της ταινίας: πρέπει να εξασφαλίσει ότι η ταινία θα πραγματοποιηθεί, με τους καλύτερους δυνατούς όρους, ώστε να μπορεί στη συνέχεια να επικοινωνήσει με το κοινό της.
Ποιο είναι το πιο δύσκολο και πιο ακριβό στοιχείο μιας ταινίας μικρού μήκους;
Δεν ταυτίζω το πιο δύσκολο στοιχείο με το πιο ακριβό. Τα χρήματα πάντοτε είναι λίγα, όσα και να είναι, και πάντα χρειάζεται να βρίσκουμε τρόπους να ξεπερνάμε την έλλειψή τους. Στη μικρού μήκους η δυσκολία για μένα έγκειται στο ότι μιλάμε για μια δουλειά που έχει τις απαιτήσεις και το τρέξιμο μιας μεγάλου μήκους – σε πιο συμπυκνωμένο χρόνο φυσικά – αλλά δεν υπάρχουν οι αντίστοιχες δομές (χρηματοδότησης, παραγωγής, διανομής) για την υποστήριξή της.
Περιγράψτε μας την ταινία σας με 5 λέξεις (δεν χρειάζεται κατ' ανάγκη να σχηματίζουν πρόταση).
Θα σας πω μία: Υπέροχη.
Ποιο είναι το πιο τρελό κινηματογραφικό όνειρο που θέλετε να κάνετε πραγματικότητα;
Θέλω να μπορώ να κάνω ταινίες σε αυτή τη χώρα, χωρίς να πάθω καρκίνο.
Ποιο είναι το μόνο πράγμα που δεν θα δεχόσασταν να κάνετε ποτέ στο σινεμά;
Πολλά πράγματα δεν θα δεχόμουν να κάνω ποτέ στο σινεμά! Κατά βάση οτιδήποτε έρχεται ενάντια σε όσα πιστεύω, οτιδήποτε δεν μιλάει απευθείας στην καρδιά μου. Το σινεμά ως επάγγελμα είναι τόσο ψυχοφθόρο που δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι εάν δεν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις με όλο σου το είναι.
Ποιο σκηνοθέτη θεωρείτε δάσκαλο;
Όλους τους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάζομαι. Και τον Κιούμπρικ. Και την Ανιές Βαρντά. Και τον Σκορσέζε. Και δεκάδες άλλους, δεν θα τελειώσει αυτή η λίστα ποτέ 🙂
Ποιο σκηνοθέτη αποστρέφεστε και γιατί;
Όποιον και όποια είναι ανειλικρινής απέναντι στα θέλω του, και κατά συνέπεια απέναντι στο κοινό του.
To τραγούδι «Θέλω» σε σύνθεση του The Boy για την ταινία «Ακρυλικό» του Νίκου Πάστρα
credits
Ηθοποιοί: Δάφνη Ιωακειμίδου-Πατακιά, Κωστής Χαραμουντάνης, Sissi Rada
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Νίκος Πάστρας / βασισμένο σε μια ιδέα του ίδιου και του The Boy
Παραγωγός: Φαίδρα Βόκαλη
Associate Producer: Θεοδώρα Βαλεντή
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Πέτρος Νούσιας (GSC)
Ηχος: Νίκος Τριανταφύλλου, Μάριος Νάρης, Ηρακλής Βλαχάκης
Μοντάζ: Γιώργος Ζαφείρης
Art Direction: Αντιγόνη Βλυσίδη
Μουσική: The Boy
VFX: Γιώργος Ζαφείρης, Χρυσούλα Κοροβέση
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μυρτώ Τζίμα
Διεύθυνση Παραγωγής: Ζαμπέλα Χαβιάρα
Βοηθός Κάμερας: Αλέξης Ιωσηφίδης
Ηλεκτρολόγοι: Γιώργος Χατζημήτρος, Χρήστος Μόσχος
Βοηθοί Παραγωγής: Σπύρος Σκάνδαλος, Μάρκος Λειβαδάρος
Συντονισμός Παραγωγής: Μίνα Ντρέκη
