Ο Ian Fraser Kilmister, κατά κόσμον Lemmy, υπήρξε μια απ’ τις πιο εμβληματικές περσόνες της rock n’ roll ιστορίας. Το σινεμά του χάρισε μια ωραία μουσική βιογραφία στο ντοκιμαντέρ των Γκρεγκ Όλιβερ και Γουές Ορσόσκι, με τίτλο «Lemmy», το 2010, αλλά ήταν οι μουσικές της θρυλικής μπάντας του, των Motorhead, που τον έφεραν πιο κοντά στο σινεφίλ κοινό, κι όχι τόσο η, με σάρκα και οστά, παρουσία του επί της οθόνης. Κάμποσα φιλμ, δονήθηκαν στους ρυθμούς του Lemmy: αρκεί να θυμηθούμε τα soundtracks των «Hellraiser III: Hell on Earth» (1992), «Grosse Pointe Blank» (1997), «Ash Wednesday» (2002), «Smokin’ Aces» (2006), «Shoot ‘Em Up» (2007), «Superbad» (2007), «How to Lose Friends & Alienate People» (2008), «Halloween II» (2009), «Song for Marion» (2012) και «Dom Hemingway» (2013), για του λόγου το αληθές. Ο Lemmy ολοκλήρωσε το εκρηκτικό του πέρασμα απ’ τον κόσμο, χθες το βράδυ, σε ηλικία 70 ετών. Ήταν ένας εκ των τελευταίων αυθεντικών.
Η φράση "o Lemmy πέθανε" στερείται αληθείας. Για να πεθάνει κάποιος, θα πρέπει να υπήρξε θνητός. Επίσης, όποιος προλαβαίνει, για όσο βρίσκεται στη ζωή, να μετατρέψει τον εαυτό του σε Ιδέα, ξεφτιλίζει τον θάνατο. Το μόνο που δύναται ο τελευταίος να του αφαιρέσει, είναι η κοινοτοπία του σαρκίου του. Ο Lemmy ήπιε το ποτήρι μέχρι τρυγός, ξεζούμισε τις στιγμές, τίμησε όσο λίγοι το γεγονός ότι βρισκόταν εν ζωή. Ο Μύθος του έχει να κάνει με μια διονυσιακή, ασταμάτητη, επιβεβαίωση της ζωής. Κι αυτό δεν θα του το στερήσει κανείς. Ούτε κι ο θάνατος.
Αυτό που τον ξεχώριζε, ήταν μια εμφατική ειλικρίνεια στάσης και έργου, που όλο και πιο σπάνια απαντάται στις μέρες μας. Στη μουσική των Motorhead, δεν υπάρχει τίποτα το επιτηδευμένο, το επίπλαστο και το υποκριτικό. Κάθε νότα, κάθε στίχος, υπογραμμίζουν μια αλήθεια, πέρα από φκιασίδια και ωραιοποιήσεις, μια υπαρξιακή απόφαση να στείλεις στα τσακίδια καθετί ψεύτικό και να ευχαριστηθείς τον εαυτό σου γι’ αυτό που είναι. Ο Lemmy έκανε τέχνη, την ίδια την πολύπτυχη εμπειρία του. Απομυθοποίησε τον κόσμο, όχι θεωρητικά, αλλά βιώνοντας μέχρι το μεδούλι κάθε εμπειρία, θετική κι αρνητική. Το γρέζι, η σαρωτική ενέργεια κι ο ηρωικός πεσιμισμός («Born to lose/ Live to win») των τραγουδιών των Motorhead, το πάθος τους για ζωή εδώ και τώρα («That’s the way I like it baby/ I don’t wanna live forever»), αυτή η ξέφρενη ηδονοθηρία που διακηρύσσουν, έχει τις βάσεις της σε μια αρχετυπική επιλογή: να ξεφορτωθείς απ’ τα πράγματα, ό,τι υπάρχει σ’ αυτά και σε βαραίνει. Να επωμιστείς περήφανα, όλες τις εκφάνσεις της προσωπικότητάς σου και να τις οδηγήσεις μέχρι το τέρμα. Ακόμα και αν είναι αντίξοες οι συνθήκες, να μην καταδεχτείς τη μιζέρια. Σε ένα σπουδαίο τραγούδι του, το Capricorn, ο Lemmy, εκθέτει την κοσμοθεωρία του, με τους ακόλουθους στίχους: «A thousand nights/ I’ ve spent alone/ solitaire, to the bone/ But I don’t mind, I’m my own best friend/ from the beginning to the end». Δεν ήταν μόνο ο καλύτερος φίλος του εαυτού του, ήταν καλός φίλος και για πολλούς από εμάς που μας δίδαξε με τα κομμάτια του, να μην παραπαίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά.
Συνήθως είμαι δύσπιστος απέναντι στους διαδικτυακούς, εύκολους θρήνους, ενώ μου προκαλούν θυμηδία οι εξωφρενικές αντιδράσεις ανθρώπων που "κλαίνε" διάσημους άγνωστους, σα να μοιρολογούν δικά τους πρόσωπα. Μεταξύ αυτών των επικήδειων, δυο-τρεις στους εκατό, είναι αυθεντικοί και μαρτυρούν μια αληθινή συναισθηματική κατάσταση. Οι υπόλοιποι βρίσκουν στον θάνατο άλλη μια αφορμή να ακολουθήσουν κάποιο hype.
Αυτού λεχθέντος, χαίρομαι που θα παραδεχτώ ότι η κατάσταση που δημιούργησε το πρόωρο φευγιό του Μέγα, μάλλον με συγκινεί. Επειδή οι ροκάδες κι οι μεταλλάδες (στην πλειοψηφία τους) είναι άνθρωποι αυθεντικοί -μόνο και μόνο απ' το γεγονός ότι αρνήθηκαν να συμπλεύσουν με το ρεύμα σε μια περίοδο που οι περισσότεροι "πουλάνε και τη μάνα τους" για να ανήκουν κάπου, δηλαδή στην εφηβεία-, η εκπεφρασμένη αγάπη τους, η συγκίνηση κι ο σεβασμός τους, δεν μου φαίνονται σαν πομφόλυγες των ψευδολόγων social media. Στο σύμπαν των ροκάδων/μεταλλάδων (αυτό πιστέψτε το), υπάρχουν ακόμα θεοί.
Ο Lemmy, καθοριστική μορφή για τη μυθολογία της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής, έμοιαζε αθάνατος στα μάτια μας, έδειχνε αιώνιος σαν μπρούτζινο άγαλμα. Με μεγάλη γενναιοδωρία του επιτρέπαμε να διαθέτει ανθρώπινη υπόσταση (άρα να υπόκειται κι αυτός, όπως όλοι, στη φθορά) αλλά το κουσούρι να είναι θνητός (ΑΥΤΟΣ!), όχι δεν του το αναγνωρίζαμε. Σε σχέση μ΄αυτό το ζήτημα, ήμασταν κάθετοι.
Να λοιπόν που "την έκανε" και τώρα είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχτούμε ότι πεθαίνουν κι οι θεοί μας. Φυσικά δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε απόλυτα γιατί ποτέ δεν ήταν "άνθρωποι σαν όλους τους άλλους" οι ήρωες της εφηβείας μας. Τώρα που ο θάνατος τον εισήγαγε στην τάξη του αντικειμενικού και των Αιώνιων Αξιών, τώρα ο κύριος Ian Kilmister μπορεί να ταυτιστεί απόλυτα με την Ιδέα του. Νυν και αεί, ο Lemmy: ο μεγαλύτερος μάγκας στην ιστορία του Rock n' Roll.
Βρίσκω εξαιρετικά παρηγορητική κι ευχάριστη τη σκέψη ότι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι ανά την υφήλιο, μικροί και μεγάλοι, θα τον αποχαιρετήσουν, καταναλώνοντας άφθονες ποσότητες αλκοόλ, ανεβοκατεβάζοντας τα κεφάλια υπό τους θεϊκούς ήχους του θρυλικού rickenbacker μπάσου του και χλευάζοντας τον θάνατο, μετέχοντας ψυχή τε και σώματι, σε μια εκστατική κατάφαση της ζωής. Αυτό, εικάζω, θα ήταν εντελώς του γούστου του. Έτσι πρέπει να λέμε αντίο: όχι θρηνώντας γι' αυτόν που έφυγε, αλλά γιορτάζοντας το γεγονός ότι έζησε.
Rest in peace, Lemmy. Όλοι στα τυφλά βαδίζουμε, κι όποιον δρόμο και να πάρουμε, ο ίδιος γκρεμός μας περιμένει στο τέλος. Σ' ευχαριστώ που μου έμαθες να μην το κάνω και τόσο μεγάλο θέμα.
