Είναι μια καυτή ταινία (κυριολεκτικά) γεμάτη τρέλα και έρωτα, καλοκαιρινά πάθη και χειμωνιάτικα αδιέξοδα με έναν εκπληκτικό Μάκη Παπαδημητρίου στον κεντρικό ρόλο. Α, και με μια εξίσου εκπληκτική αποκάλυψη, τη νεαρή Έλλη Τρίγκου.
Συνάντησα τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και μιλήσαμε για όλα. Σε μια συνέντευξη – ποταμό που δημοσιεύεται στο τεύχος του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ που κυκλοφορεί.
Μου είπε για τις επιρροές του, για την «Λολίτα» του Ναμπόκοφ και την «Επέκταση του Πεδίου της Πάλης» του Μισέλ Ουελμπέκ, για τον Iggy Pop και το «Η Παράσταση Αρχίζει», για τα ελληνικά καλοκαίρια και τους νέους Έλληνες σκηνοθέτες.
Και βέβαια για τον έρωτα και την αγάπη.
Επίσης η παραγωγός της ταινίας, Φαίδρα Βόκαλη (πρώην αρχισυντάκτρια του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ και βασική συνεργάτης των Νυχτών Πρεμιέρας) έγραψε ένα εξαιρετικά συγκινητικό κείμενο για τα μαθήματα που της έδωσε η ζωή κάνοντας το «Suntan».
Απόσπασμα από την συνέντευξη με τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο
Πες μου για αυτόν τον άνθρωπο, για αυτόν τον γιατρό που τον ερμηνεύει ο Μάκης Παπαδημητρίου.
Είναι ένας άνθρωπος που μάλλον δεν του έχουν πάει πολύ καλά τα πράγματα στη ζωή του, ένας άνθρωπος ο οποίος μοιάζει να μην έχει πρόσβαση στις ηδονές. Έχει όμως απόλυτη πρόσβαση στα κορμιά – ως ο γιατρός του νησιού.
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, που έχει πρόσβαση στα κορμιά και όχι στις ηδονές, ξαφνικά βρίσκεται στο κέντρο ενός νησιού το οποίο βασίζεται στις απολαύσεις. Η Αντίπαρος δεν είναι ένα από τα νησιά που πας για να ηρεμήσεις, είναι ένα από τα νησιά που πας για να διασκεδάσεις.
Έτσι λοιπόν βρίσκεται στο κέντρο αυτών των απολαύσεων και ξαναζεί μια χαμένη εφηβεία, ξαναζεί την νιότη του από την αρχή. Του δίνεται η ευκαιρία να ξαναζήσει μια νιότη όπως δεν την είχε ζήσει στα φοιτητικά του χρόνια.
Είναι δηλαδή ανυπεράσπιστος μπροστά στην την έκρηξη της ηδονής, του έρωτα και του ήλιου.
Κοίτα, δεν πρέπει να σε υπερασπιστεί κάποιος στην ηδονή, στον έρωτα, στον ήλιο. Αυτές είναι απολαύσεις που οφείλεις απλώς να βουτήξεις μέσα. Δεν νιώθω δηλαδή ότι κάποιος πρέπει να σε προστατέψει από αυτά – αντίθετα, κάποιος πρέπει να σε λύσει και να τα γευτείς.
Είναι όμως εύκολο θύμα απέναντι όλα αυτά.
Δεν είναι θύμα – νομίζω ότι απλώς παρεξηγεί τα πράγματα. Η παρέα των όμορφων νέων του δίνει χώρο να περάσει καλά και να διασκεδάσει. Ενώ δεν είχε τίποτα, ξαφνικά τα έχει όλα.
Έχει τους πιο κουλ φίλους, το πιο ωραίο κορίτσι, περνάει μια πολύ ευχάριστη ζωή και νομίζει ότι θα περνάει έτσι για πάντα. Δεν του υποσχέθηκε όμως κανείς ότι όλα αυτά θα είναι «για πάντα».
Γιατί την πατάει έτσι;
Νομίζω ότι έχει να κάνει με το πόσο λάθος καταλαβαίνουμε την αγάπη. Δηλαδή, το να μ’ αγαπάς δεν μου φτάνει, αλλά θέλω να μ’ αγαπάς και να μου το δείχνεις με τον τρόπο που θέλω εγώ, δηλαδή να κλείνεις τις τρύπες μου.
Ο Κωστής δέχεται μια «επίθεση αγάπης» μετά από καιρό και τα θέλει όλα- ακόμη και αυτά που δεν του υποσχέθηκε κανείς ότι θα τα έχει. Δηλαδή παθαίνει παράκρουση από την ξαφνική αγάπη.
Απόσπασμα από το κείμενο της Φαίδρας Βόκαλη
…Είμαι περήφανη να πω ότι τα καταφέραμε. Δεν ήταν πάντα εύκολο, ούτε αυτονόητο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ξημέρωμα μετά το πρώτο μας γύρισμα στη La Luna, στο οποίο επικρατούσε ένα αδιανόητο χάος, και τα νεύρα όλων είχαν χτυπήσει κόκκινο. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι δεν έχω κανέναν έλεγχο πάνω σε αυτό το τρυφερό τέρας που ακούει στο όνομα σινεμά.
Ήταν επίσης η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι δεν μπορώ να τα κοντρολάρω όλα και ότι πρέπει να εμπιστευτώ τους ανθρώπους με τους οποίους ξεκινήσαμε μαζί αυτό το ταξίδι.
Γιατί αυτό ήταν το αδιανόητο κέρδος της ταινίας, όπως και κάθε ταινίας: δημιουργείς, συνεργάζεσαι, αγαπάς και, μέχρι το wrap, οι άνθρωποι που είχες συνοδοιπόρους στη διαδρομή έχουν γίνει οικογένειά σου, χωρίς καν να το καταλάβεις….
