Το «The Life of Death» παίχτηκε σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ για ταινίες κινουμένων σχεδίων τα τελευταία δύο χρόνια, και όπου προβλήθηκε κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις και να ραγίσει καρδιές.
Η ιδέα του είναι ξεκάθαρη και θεμελιώδης: μιλάει για τον έρωτα της ζωής με τον θάνατο. Δωρικό στο σχεδιασμό του και μινιμαλιστικό στη φόρμα του, καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα λυρικό και φιλοσοφημένο, καθώς μας παρουσιάζει ακόμα και τον «μεγάλο θεριστή» να στέκει ανήμπορος και διστακτικός απέναντι στο θαύμα της Ομορφιάς.
Επενδυμένο με τη θεσπέσια, μελαγχολική μελωδία του Ρέιμον Ντε Γουάιλντ, το φιλμ της Οντερστιν γίνεται μέσα σε πέντε μόλις λεπτά μια καταπληκτική παραβολή για τον τρόπο με τον οποίο όλα τα πλάσματα της γης αφήνονται να πεθάνουν χωρίς αντίσταση, υπακούοντας στην αναπόδραστη νομοτέλεια, ακόμα και επιθυμώντας, καμιά φορά, την εκμηδένισή τους (μια πλάγια αναφορά στο «ένστικτο του θανάτου» που ανακάλυψε η φροϋδική ψυχανάλυση).
Εδώ, βέβαια, είναι ο ίδιος ο θάνατος που, σαγηνευμένος από την ανέμελη ωραιότητα μιας τέλειας ύπαρξης, παραδίδει τα όπλα και επιλέγει να υπερασπιστεί τη ζωή, αντί να την καταστρέψει. Ο έρωτας της ζωής με τον θάνατο, μας λέει το «The Life of Death» είναι αμφίδρομος.
Ένα από τα πιο ρομαντικά (με την έννοια που έδιναν στη λέξη, ποιητές όπως ο Μπωντλαίρ και ο Πόε), φιλμ μικρού μήκους που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Συγκινητικό, παραμυθένιο και άμεσα συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του. Πάρτε χαρτομάντιλα και παραδοθείτε στην ομορφιά του, εδώ:
