Ο "Τζιοβάνι" Νίνο Ρότα, ο άνθρωπος που συντρόφευσε μελωδικά τις κινηματογραφικές διαδρομές των Φεντερίκο Φελίνι και Λουκίνο Βισκόντι, και έντυσε με ρομαντισμό τον εφηβικό έρωτα στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Φράνκο Τζεφιρέλι, έμμελε να υπογράψει μέσα σε ένα σύνολο σπουδαίων μουσικών έργων, το εβληματικό soundtrack του «Νονού» του Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Με τη χαρακτηριστική μουσική εισαγωγή, όπου ο ήχος μιας θλιμμένης τρομπέτας «ψυχορραγεί», ο Ρότα συνέθεσε για τον «Νονό» μία πένθιμη συνοδεία που σκιαγραφεί τα πάθη, την προδοσία και την διαφθορά με τον πιο προσωπικό τρόπο. Το πασίγνωστο βαλς, αναγνωρίσιμο σχεδόν από την πρώτη νότα, ξεκινά και το θρηνητικό άσμα του Ρότα εμποτίζει την οπερετική ιδιοσυστασία της ταινίας του Κόπολα.
Σε πλήρη συνάφεια με το πατερναλιστικό κεντρικό πυρήνα της ταινίας, το βασικό θέμα κυριαρχεί και ενισχύει το σεβάσμιο εκτόπισμα του Νονού-πατριάρχη, μα ο Ρότα δεν εξαντλείται σ’ αυτό.
Επιλέγει μαζούρκες και ταραντέλες για να συνοδεύσει με παραδοσιακή φόρμα τις οικογενειακές ιεροτελεστίες, συνθέτει το αλησμόνητο «Love Theme» ως λυρικό ελιγμό που προσφέρει στο κοινό συναισθηματική ανάπαυλα πριν το επόμενο σοκ και προσθέτει αυθεντικότητα που σφραγίζει την ταινία σε μια ρεαλιστική βάση, εντείνοντας τη βιαιότητα της εικόνας.
Η μουσική του Ρότα αποτελεί το απαραίτητο τραγικό ιντερλούδιο της ταινίας και συμπυκνώνει μία μουσική ενδοσκόπηση στα όρια της ανθρώπινης ηθικής και της λυτρωτικής μετάνοιας, που οδηγεί στην κάθαρση.
Αν και υπήρξε υποψήφιο για Όσκαρ μουσικής, το score του «Νονού» αποσύρθηκε από την κατηγορία γιατί ο Ρότα χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τη μουσική του για το «Fortunella» του Εντουάρντο ντε Φίλιπο (1958), αλλά επέστρεψε θριαμβευτικά (και νικηφόρα) με το «Νονός ΙΙ» (1974), όταν μοιράστηκε το Όσκαρ μουσικής με τον Καρμάιν Κόπολα.
