Έχοντας κάνει φανερή την έκδηλη αγάπη του για τον «Τιτανικό» του Τζέιμς Κάμερον και το «Μόνος στο Σπίτι» του Κρις Κολόμπους, μεγαλωμένος στη δεκαετία του '90 σε ένα παγωμένο Κεμπέκ, ο Ξαβιέ Ντολάν έφερε την πρώτη του ταινία στο φεστιβάλ των Καννών σε ηλικία μόλις 19 ετών. Το «Σκότωσα τη Μητέρα μου», ένα ημι-αυτοβιογραφικό δράμα -κατ' εκείνον- αφηγείται την δυσλειτουργική σχέση μιας μητέρας με τον έφηβο ομοφυλόφιλο γιο της, και φεύγει με το βραβείο Νεότητας.
Αυτή θα είναι μονάχα η αρχή για μια ζηλευτή καριέρα, που μέχρι σήμερα έχει δώσει τις (καλογυαλισμένες) «Φανταστικές Αγάπες», το (αβανταδόρικο) «Λόρενς για Πάντα», το (χιτσκοκικών προδιαγραφών) «Τομ στη Φάρμα» και πρόσφατα το βραβευμένο με Ειδικό βραβείο στο φεστιβάλ Καννών εξ' ημισείας με το «Αντίο στη Γλώσσα» του Ζαν Λικ Γκοντάρ, «Mommy», ένα ενήλικο δράμα που επικεντρώνεται και πάλι στη σχέση μιας μητέρας με τον άρρωστο γιό της.
Μέσα στα 6 αυτά χρόνια, που ο Ντολάν είναι ενεργός κινηματογραφικά, πολλοί είναι εκείνοι που τον κατηγόρησαν για αλαζονικό τρόπο κινηματογράφησης και αντιμετώπισης των επαναλαμβανόμενων μοτίβων των ταινιών του, αλλά και εκείνοι που υποστηρίζουν κάθε νέο του βήμα που κατ' εκείνους χαρακτηρίζεται από τόλμη και εφευρετικότητα. Μαζεμένοι σε ένα βίντεο, όμως στέκονται και οι μεγάλοι δάσκαλοι του Ντολάν, που συναντώνται στις ταινίες του μέσω αναφορών. Από τον Γουονκ Καρ Βαι μέχρι τον Γκας Βαν Σαντ και από τον Ζαν Λικ Γκοντάρ μέχρι τον Στάνλει Κιούμπρικ, αυτές είναι οι μεγάλες αγάπες του Καναδού σκηνοθέτη, σεναριογράφου, ηθοποιού (και μακραίνει η λίστα).
