Να υποθέσω ότι ουδέποτε σας απασχολούσε να προσαρμόσετε το όραμά σας στις προσδοκίες και τις απαιτήσεις ενός συγκεκριμένου κοινού, ή να είστε αρεστός στους κριτικούς…
Η αλήθεια είναι ότι δεν αντιμετωπίζω το σινεμά υπολογιστικά. Δεν κάνω ταινίες με την επιθυμία πρόκλησης ενός σοκ για χάρη του σοκ επειδή κάτι τέτοιο δε με ενδιαφέρει. Λειτουργώ πρωτίστως ως θεατής και μπορώ να κάνω ταινίες βασισμένος μόνο σε αυτό που θα ήθελα εγώ να δω. Επιθυμώ, πάνω απ' όλα, να βιώσω μια σφοδρή εμπειρία μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, και έπειτα να αποφασίσω εάν αυτό που παρακολούθησα ήταν καλό ή κακό. Αλλά μια εμπειρία είναι πέραν του καλού ή του κακού, γιατί ταξιδεύει μαζί σου για όσον καιρό σου απομένει να ζήσεις, οπότε υπερβαίνει οποιονδήποτε βιαστικό χαρακτηρισμό. Στο κάτω-κάτω της γραφής, πάντως. εγώ είμαι ο λόγος που έχετε κάτι να συζητήσετε αυτές τις μέρες εσείς οι κριτικοί.
Γιατί ενδέχεται σε κάποιον να μην αρέσει το «The Neon Demon», σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να του προκαλέσει την ανάγκη να αποδοκιμάσει την ταινία;
Η ταινία μου προασπίζεται το μοντέρνο ενάντια σε καθετί παλιό και πεπερασμένο. Εγώ προέρχομαι από το μέλλον και οι ταινίες που κάνω είναι για το μέλλον. Μερικούς ανθρώπους τους φοβίζει αυτό. Τους φοβίζει το μέλλον.
«Εγώ προέρχομαι από το μέλλον και οι ταινίες που κάνω είναι για το μέλλον»
Πώς μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος ότι υπογράψει μια ταινία για το μέλλον;
Πρώτα απ' όλα πρέπει να απελευθερώσεις τον εαυτό σου από συμβάσεις και κανόνες. Πρέπει να τον αναγκάσεις να αλλάζει διαρκώς, να εκτίθεται, να ρισκάρει. Πρέπει να κάνεις ό,τι έκανε ο Λου Ριντ ο οποίος απήλαυσε με το «Transformer» του 1972 τον πιο πετυχημένο δίσκο της σόλο καριέρας του και άφοβος, λίγα χρόνια μετά, κυκλοφόρησε ένα εντελώς περπετειώδες και δύστροπο άλμπουμ, όπως ήταν το «Metal Machine Music», αποξενώνοντας πολλούς ακροατές. Τον ενδιέφερε τι θα πει ο κόσμος και οι κριτικοί; Ασφαλώς όχι. Τον ένοιαζε να αποτυπώσει ένα αντισυμβατικό όραμα, να δημιουργήσει τις συνθήκες μιας αληθινής εμπειρίας; Εννοείται.
Με την πρωταγωνίστρια του «Neon Demon» Ελ Φάνινγκ
Τον καιρό που ήσασταν ακόμη ένας απλός θεατής, προτού ασχοληθείτε με τη σκηνοθεσία, υπήρξε κάποια εμπειρία που είχατε σε κινηματογράφο η οποία να επέδρασε τόσο καταλυτικά επάνω σας, ώστε να είπατε «αυτό είναι το είδος ταινίας που θα ήθελα να αναπαράγω όταν γίνω σκηνοθέτης»;
Όταν ήμουν 14 ετών είδα τον «Σχιζοφρενή Δολοφόνο με το Πριόνι» του Τόμπι Χούπερ στη Νέα Υόρκη, σε μια αίθουσα που ονομαζόταν Cinema Village, και ήταν η πρώτη φορά που αντιλήφθηκα μια ταινία ως μορφή καθαρής τέχνης. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το μόνο που γνώριζα ήταν οι μεγάλες παραγωγές που μας τάιζαν μαζικά τα στούντιο. Και ξαφνικά βρέθηκα εκτεθειμένος σε μια ταινία που δεν είχε καμία σχέση με όσα είχα δει έως τότε. Ηταν μια επιθετική ροή εικόνων οι οποίες οδηγούσαν σε κάποιου είδους εσωτερική εμπειρία και δεν είχαν καν κανονικό φινάλε, δεν είχαν ένα τέλος. Οταν είδα, λοιπόν, αυτή την ταινία, είπα μέσα μου: «Δεν θέλω να κάνω τέτοια ταινία, θέλω να κάνω αυτό που προκαλεί μέσα σου μια τέτοια ταινία. Θέλω να αναπαράγω ένα mindfuck όμοιο με αυτό που προκάλεσε σε μένα μια τέτοια ταινία!».
Info Η υπόλοιπη συνέντευξη του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν είναι δημοσιευμένη στο τεύχος 241 του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ
Η ταινία «The Neon Demon» προβάλλεται ήδη στις ελληνικές αίθουσες από την Tanweer.
