Σε ό,τι αφορά τα ριμέικ υπάρχουν δύο κυρίαρχες τάσεις: η πρώτη δεν θέλει ούτε να γνωρίζει την ύπαρξή τους, θεωρώντας τα παντελώς αχρείαστα, ενοχλητικά σημάδια παντελούς έλλειψης νέων ιδεών, δημιουργικής ξηρασίας και παρακμής.
Η δεύτερη τα αντιμετωπίζει με ήπια καχυποψία και σκεπτικισμό, δεν τα απορρίπτει όμως συλλήβδην. Υπάρχουν δε σινεφίλ, που περιμένουν με ανυπομονησία να δουν τον τρόπο που μπορεί να εκμοντερνιστεί μια κλασσική ταινία ή να προσαρμοστεί στους χολιγουντιανούς κώδικες ένα έργο από το ευρωπαϊκό ή ανατολίτικο σινεμά.
Το τρίλεπτο αυτό βίντεο μας θυμίζει στιγμιότυπα από αγαπημένες ταινίες όπως το «Άσε το Κακό να Μπει», το «Ψυχώ», «Το Ακρωτήρι του Φόβου», το «Evil Dead», το «Σολάρις» και άλλα πολλά, υπό τους ήχους της συγκλονιστικής μουσικής του Κλιντ Μάνσελ για την ταινία «Η Πηγή της Ζωής», αντιπαραβάλλοντας τα ριμέικ τους, και θυμίζει σ’ εκείνους που εχθρεύονται την τάση αυτή ότι αριστουργήματα σαν τους «12 Πίθηκους» του Τέρι Γκίλιαμ, την «Μύγα» του Κρόνεμπεργκ ή τον «Πληροφοροδιότη» του Σκορσέζε, εμπίπτουν επίσης στην κατηγορία.
Υπάρχουν, όμως, και οι μέτριες ή απαράδεκτες (και ολότελα περιττές) δεύτερες κινηματογραφικές αναγνώσεις ταινιών όπως το «Oldboy», η «Ολική Επαναφορά», το «Ρόμποκοπ», ο «Κόναν ο Βάρβαρος» ή ο «Πλανήτης των Πιθήκων» δια χειρός Τιμ Μπάρτον, που θα δικαιώσουν την αρνητικότητα αυτής της ομάδας κινηματογραφόφιλων.
Είτε σας εκφράζει η πρώτη, είτε η δεύτερη τάση, αυτό το βίντεο θα σας προσφέρει παραδείγματα για να ενισχύσετε τα επιχειρήματά σας:
