Μέσα σε κλίμα υπόγειας δυσαρέσκειας και βουβής συνειδητοποίησης της φαινομενικά ξέγνοιαστης δεκαετίας, το ροκ εν ρολ έρχεται να εκφράσει την συσσωρευμένη αγανάκτηση χρόνων απέναντι σε έναν τρόπο ζωής ένα μόλις βήμα πριν από την ιδεολογική ανυπαρξία. Ένας γενναίος κόσμος γεννιέται στα αυλάκια των δίσκων και τις οθόνες των drive-in κινηματογράφων. Μέχρι σήμερα αρνείται να πεθάνει. Μαζί με τα ταλαιπωρημένα βινύλια και τις χιλιοπαιγμένες ταινίες, μένει κληρονομιά σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν στην δύναμη της μουσικής και του σινεμά να αλλάξουν τον κόσμο.
Το σάουντρακ το αφήνουμε σε εσάς…
«Cry-Baby» (1990)
Δερμάτινα τζάκετ, μοτοσυκλέτες και μπριγιαντίνη ή παλ χρώματα, ανοιχτά αυτοκίνητα και μιλκ σέικ; Ο Τζον Γουότερς κοιτάζει τη δεκαετία του '50 με συμπάθεια και χιούμορ και ανακαλύπτει πως τα καλά κορίτσια δεν ήθελαν πάντα να είναι καλά. Bubblegum τραγούδια, νεανικές συμμορίες, ευαίσθητα παλιόπαιδα, σκληρά κορίτσια… Επίσκεψη σ' ένα ωραιοποιημένο σχηματικό παρελθόν; όχι ακριβώς: To «Cry Baby» κλείνει το μάτι στα κλισέ, ποτίζει την αγάπη με ειρωνεία και μπλέκει τη χαρά με το δάκρυ που κυλά από το μάτι του ατίθασου ήρωά του.
«Rock Around the Clock» (1956)
Κάθε επανάσταση έχει την τιμή της και οι υπεύθυνοι των κινηματογραφικών στούντιο δεν άργησαν να καταλάβουν ότι η έκρηξη του ροκ εν ρολ στα τζουκ μποξ και στις οθόνες μπορούσε να αποφέρει πολλά χρήματα. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια ολόκληρη εισβολή ταινιών β' διαλογής στα drive-in, γεμάτη εμφανίσεις από ανερχόμενα συγκροτήματα της εποχής (αρχής γενομένης το 1956 με το Rock Around the Clock και τους Μπιλ Χάλεϊ, Platters), ατίθασους ήρωες για πρωταγωνιστές (Highschool, Confidential, Untamed Youth), ταινίες-μουσικές συλλογές (Go, Johnny Go, Rock All Night) ανεξάρτητα exploitation movies κατευθείαν από την εταιρεία παραγωγής του Ρότζερ Κόρμαν (Shake, Rattle the Rock), αλλά και δημιουργίες που έμειναν κλασικές, όπως το The Girl Can't Help It, με το οποίο ο Φρανκ Τάσλιν χωρίς να το ξέρει δημιούργησε μία από τις σπουδαιότερες ροκ ταινίες του αμερικάνικου σινεμά.
«Absolute Beginners» (1986)
Μόλις άρχισαν – ο Τζούλιεν Τεμπλ την κινηματογραφική του καριέρ, η Πάτσι Κένζιτ την ανεμοπαρμένη επίσκεψή της στην πραγματικότητα, η δεκαετία του '80, στα μέσα της, συγκεχυμένη, ν' αναζητά μια πιο καθαρή ταυτότητα. Σαν εκείνη στα τέλη του '50, όταν η βέσπα είχε αρχίσει να σκονίζεται και οι έφηβοι να συνειδητοποιούν ότι, πέρα από το διάβασμα και το πρώτο φιλί, έχουν και δικαιώματα στην επανάσταση. Ελλείψει πιο ενδιαφερόντων ρευμάτων, τα ευρωπαϊκά '80s αποφασίζουν, όπως και λίγο νωρίτερα οι Αμερικανοί ομόλογοί τους, ν' αναζητήσουν την ασφάλεια στο ωραιότερο ρετρό.
«Velvet Goldmine» (1998)
Ο Τοντ Χέινς μετοικεί στη δεκαετία του '80, εκεί που η εναλλακτικότητα αισθάνθηκε ξανά άνετα για να αποτίσει φόρο τιμής στη glam rock σκηνή και στους παθιασμένους, ακραίους θιασώτες της. Οι φιγούρες του Ντέιβιντ Μπάουι, του Μαρκ Μπόλαν, του Λου Ριντ, των Roxy Music, διαγράφονται ξεκάθαρα στην πίσω πλευρά του καθρέφτη. Η απεικόνιση του ειδώλου ακριβέστατη, η ψυχή κοινή: η αντιπαράθεση του “φαίνεσθαι” και του “είναι” προκαλεί ένα παιχνίδι με νικητή το θάνατο – ένα παιχνίδι, όμως, που σου επιτρέπει να ονειρευτείς το άπειρο.
«Tommy» (1975)
Δεν είναι παράξενο που στον τομέα των κινηματογραφημένων ροκ άλμπουμ το Tommy άντεξε περισσότερο στη μνήμη απ' ότι η απλοϊκή ποπ ιεροσυλία του Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Αστέρι (1971) ή η αναχρονιστική γραφικότητα του Hair (1979). Στην εποχή του, στάθηκε η δυνατή σύγκρουση ενός παροξυσμικού κινηματογραφιστή (Κεν Ράσελ) με το πρώτο επίσημο πάντρεμα ροκ και θεατρικότητας που καταγράφηκε σε βινύλιο. Η ταινία συνοψίζει ιδανικά, με έναν παράξενο τρόπο, τη δεκαετία για την οποία φτιάχτηκε, απεικονίζοντας τη λατρεία μιας ολόκληρης γενιάς για την υπερβολή.
