Οι Απογοητεύσεις
Blair Witch: Η Επιστροφή
17 ολόκληρα χρόνια μετά τις πρώτες ανατριχίλες που σκόρπισε το «Blair Witch Project» εδώ έχουμε να κάνουμε με μια επιστροφή στο δάσος της μάγισσας του Μπλερ την οποία πραγματικά θα θέλαμε να είχαμε αποφύγει. Καμία εξέλιξη του κόνσεπτ, καμία νέα ιδέα στην ιστορία παρά μόνο τα ίδια ακριβώς τεχνάσματα στο ντεκουπάζ τα οποία τελικά ήταν αρκετά μόνο για να παραδώσουν μια ακόμη ταινία τρόμου που σύντομα θα έχεις ξεχάσει ότι είδες.
Ghostbusters
Όπως και να’ χει, όταν πας να αναμετρηθείς με το καλτ γίγαντα της sci-fi κωμωδίας των 80s βαστάς μικρό καλάθι. Και αν η επιλογή για την τετράδα των πρωταγωνιστικών ρόλων είναι τέσσερις υπέροχοι γυναικείοι χαρακτήρες που φέρνουν άμεσα έναν αέρα ανανέωσης στο σίκουελ, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να διασφαλίσει την επιτυχία μιας ταινίας η οποία ξέχασε την πρώτη και σημαντικότερη αρετή που θα έπρεπε να διαθέτει: να είναι αδιαπραγμάτευτα αστεία.
Χαίρε Καίσαρ!
Όσο και να λατρεύουμε τους αδερφούς Κοέν εδώ δεν μπορούμε παρά να είμαστε αυστηροί και να παραδεχτούμε ότι το «Χαίρε Καίσαρ!» θα προτιμούσαμε να απουσιάζει από την φιλμογραφία τους. Στερεοτυπικό χιούμορ, ασύνδετα μεταξύ τους σκετσάκια και ένα σενάριο που δεν έχει ιδέα πού θέλει να καταλήξει συνθέτουν ένα φιλμ που μας επισημαίνει το πόσο πολύ αγαπάνε το σινεμά ο Ίθαν και ο Τζόελ αλλά που δυστυχώς δεν μας θυμίζει τους λόγους που αγαπάμε εμείς το δικό τους σινεμά. Πέρασε και δεν χαιρέτησε.
Ο Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ καταπιάνεται με το παραμύθι του Ρόαλντ Νταλ για να υπογράψει μια ταινία για παιδιά, η οποία ελάχιστες φορές απευθύνεται στο ενήλικο κοινό και περιορίζεται ασφυκτικά στον στενό κύκλο της οικογενειακής διασκέδασης. Η συντηρητική σφραγίδα της Ντίσνεϊ μπαίνει στο τέλος για να κάνει το πρότζεκτ ακόμα πιο «ασφαλές» και προβλεπόμενο. Έχεις BFF; Μπορείς και χωρίς BFG.
Οι Υπερεκτιμημένες
Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ
Ναι. Αυτά που διαδραματίζονται στο «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικά και απολύτως ενδεικτικά της νεοφιλελεύθερης τρομοκρατίας που ταλανίζει τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Ο Χρυσός Φοίνικας των φετινών Καννών, όμως, είναι μια συναισθηματικά εκβιαστική κατασκευή, προβλέψιμη και φορτωμένη με βαρυσήμαντα κλισέ η οποία μέχρι και το ανεκδιήγητο φινάλε της προσπαθεί με κάθε τρόπο να βουρκώσει τα μάτια σου. Αλήθεια κύριε Λάβερτι, η σημαντικότερη επαναστατική πράξη αυτού του συμπαθέστατου αλλά καρπαζοεισπράκτορα γεράκου είναι να πάει να βάψει με σπρέι έναν τοίχο; Εσείς κύριε Λόουτς πως νιώθετε που το «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» είναι δέκα φορές πιο πολιτική ταινία από την δική σας;
Πάρτι… με Λουκάνικα
Το τρέιλερ μας έκανε να περιμένουμε με αγωνία την μπαφοκωμωδία της χρονιάς, αλλά δυστυχώς αν και το πάρτι αρχίζει με τις καλύτερες προϋποθέσεις τελειώνει πολύ, πολύ νωρίς. Εξαιρετική κεντρική ιδέα, αποτελεσματική η μεταφορά της σε animation αλλά το βασικό σεναριακό εύρημα της ιστορίας δεν ανανεώνεται καθόλου κατά την διάρκεια του φιλμ με αποτέλεσμα η αφήγηση να ξεμένει σύντομα από καύσιμα. Βέβαια -για να είμαστε δίκαιοι- η τελευταία σκηνή της ταινίας θα μείνει ανεξίτηλη στην μνήμη μας ως η πιο θεόκουλη σκηνή σεξουαλικού οργίου στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η Επιστροφή
Είσαι τεράστια σκηνοθετάρα, η βιρτιουζιτέ σου είναι αξιοζήλευτη και έχεις και στο πλευρό σου τον καλύτερο διευθυντή φωτογραφίας που περπατάει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Η ταινία σου ξεκινάει με μια αριστουργηματική σκηνή μάχης που κόβει γόνατα, αλλά οι αυθεντικά συναρπαστικοί χαρακτήρες που ήταν οι στυλοβάτες της αφήγησής σου στο «Birdman» εδώ απουσιάζουν και δίνουν την θέση τους σε μια ιστορία επιβίωσης που βρίθει απλοϊκών στοχασμών και επιδερμικών υπαρξιακών σχολίων. Ομολογουμένως πάντως, η «Επιστροφή» είναι εκθαμβωτικά όμορφη. Αυτό από μόνο του φτάνει;
Ολοκαίνουρια Καινή Διαθήκη
Μια φέτα ψωμί προσγειώνεται στο πάτωμα, πάντα με την πλευρά που έχει την μαρμελάδα και τα πιάτα πέφτουν και σπάνε μόνο όταν έχουν πλυθεί και φυσικά για όλα αυτά φταίει ένας μίζερος μικροαστός με ρόμπα που τυχαίνει να είναι ο θεός. Η υπαρξιακή κωμωδία του Ζακό Βαν Ντορμέλ προσπαθεί με σθένος να είναι αστεία και συνάμα αλληγορική, αλλά βουλιάζει στις υπεράριθμες αναφορές της μην καταφέρνοντας ποτέ να ξεπεράσει τον δυσθεώρητο πήχη που έχουν θέσει οι Monty Python η οι Ζενέ και Καρό με τις εμβληματικές δουλειές τους στο παρελθόν.
Διαβάστε ακόμα:
Ανασκόπηση 2016: Οι καλύτερες σκηνές της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Οι τηλεοπτικές σειρές της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Τα πρόσωπα της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Τα καλύτερα τρέιλερ της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Οι καλύτερες αφίσες της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Τα viral βίντεο της χρονιάς
Ανασκόπηση 2016: Οι ατάκες της χρονιάς
