Διαβάστε ακόμη:
Στο Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ που κυκλοφορεί: Αφιέρωμα στη δεκαετία του ’80 και οι 105 καλύτερες ταινίες των ‘80s
«Μεγάλη φάση δικέ μου»: Ζήστε την Ελλάδα (και το ΣΙΝΕΜΑ!) του '80 στην Τεχνόπολη
(1980) The Blues Brothers – Various Artists
Το «The Blues Brothers» ήταν η κωμική φλέβα που τροφοδότησε με νέους οπαδούς, μια γενιά μουσικών βετεράνων των blues και R&B. Cab Calloway, James Brown, Aretha Franklin, Ray Charles βρίσκονται στο προσκήνιο και ως εκ θαύματος, οι Τζον Μπελούσι και Νταν Ακρόιντ το μοιράζονται με δημιουργική τρέλα και πλακατζίδικο χιούμορ. «Gimme Some Lovin'» λέει το τραγούδι και η αντίδραση προκύπτει αυθόρμητα.
(1982) Conan The Barbarian – Basil Poledouris
Η βαριά συμφωνική γραφή και η χορωδιακή έξαψη του «Κόναν», βασίζονται σε έναν ενστικτώδη σχεδόν πρωτογονισμό που συλλαμβάνεται με απίστευτη αυθεντικότητα. Ο Basil Poledouris αποκωδικοποίησε τη μεσαιωνική μουσική και έδωσε σε κάθε κομμάτι μια ξεχωριστή μελωδική ανάπτυξη, παρουσιάζοντας μια ευρεία γκάμα τεχνικής. Πλούσιο, λυρικό, εξωτικό, λάγνο και κυρίως διαχυτικά μαγικό, μα τον Κρομ!
(1982) E.T. The Extra-Terrestrial – John Williams
Από την ατονική εισαγωγή και την ψυχολογική ανάταση, ως το οργιαστικό φινάλε, ο «Ε.Τ. – Ο Εξωγήινος» είναι πάνω απ’ όλα ένα μουσικό ταξίδι. Παραμύθι, περιπέτεια, το οικείο και το άγνωστο, ο πόνος και η λύτρωση μετουσιώνονται από τον βετεράνο John Williams σε μελωδίες που μεσουρανούν, όπως και μία βόλτα στο φεγγάρι.
(1982) Koyaanisqatsi – Philip Glass
Ένας μουσικός διάλογος που περιγράφει με μινιμαλιστικό ύφος την αξιοπερίεργη ψευδαίσθηση της αντίληψης της ζωής. Το «Koyaanisqatsi» αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία ντοκιμαντέρ και ο Philip Glass σχολιάζει τις εικόνες στοχεύοντας στην εγρήγορση. Μέσα από έναν κόσμο επαναλήψεων υπογράφει μουσική που πρέπει να διδάσκεται.
(1982) Blade Runner – Vangelis
Το εγκεφαλικό, φουτουριστικό φιλμ νουάρ του Ρίντλεϊ Σκοτ κληροδότησε την αισθητική του σε κατοπινές δημιουργίες και δαφνοστεφανώθηκε ως μνημειώδες ορόσημο. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου συνέβαλε τα μέγιστα στην καταθλιπτική δυστοπία με το διεισδυτικό ηλεκτρονικό score του. Μελαγχολική ατμόσφαιρα από τα κατηφή synthesizers, σπαρακτικά σόλο σαξόφωνου από τον Dick Morrisey και γοερά φωνητικά του Ντέμη Ρούσσου, ντύνουν εφιαλτικά το χαώδες Los Angeles του 2019. Ο Vangelis συνέθεσε ένα σκοτεινό ηχοτοπίο με ψήγματα μελωδικής ανθρωπιάς που παραμένει χωροχρονικά αδιευκρίνιστο και γι’αυτό αιώνιο. Ποτέ μια «ανόργανη» μουσική δεν άγγιξε με τέτοιο βάθος και πάθος, γνήσια «οργανικά» συναισθήματα.
(1983) Merry Christmas, Mr. Lawrence – Ryuichi Sakamoto
Το «Merry Christmas, Mr. Lawrence» είναι μια γνήσια συναισθηματική επωδός που έγραψε ο ανυπέρβλητος Ryuichi Sakamoto, ενδεχομένως για να ισοφαρίσει την άνευρη ερμηνεία του επί της οθόνης. Το αλησμόνητο βασικό μουσικό θέμα γνώρισε τεράστια απήχηση ως ορχηστρική σύνθεση (και ως τραγούδι, το «Forbidden Colours») και ανέδειξε την ευαίσθητη πλευρά των μελωδικών του αναζητήσεων.
(1983) Rumble Fish – Stewart Copeland
Ο Κόπολα ζήτησε ένα πειραματικό score βασισμένο στα κρουστά κι ο ντράμερ των «Police» Stewart Copeland του επιφύλαξε μια ανατρεπτική, νευρωτική μουσική πλατφόρμα ευρηματικής ενορχήστρωσης που περιλαμβάνει πιάνο, ακουστικές κιθάρες , ήχους δρόμου και μια γραφομηχανή!
(1984) Paris, Texas – Ry Cooder
Η έρημος ως καμβάς και η μουσική ως ηχητική παλέτα. Ο Ry Cooder χρησιμοποιεί την κιθάρα του και δημιουργεί ένα μωσαϊκό που αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό ψυχισμό του αμερικάνικου νότου. Βραδυφλεγές, επαναλαμβανόμενο, πειραματικό με καίριες επιλογές που χάραξε (μαζί με την ταινία του Βέντερς) την δική του ιστορία.
(1984) Purple Rain – Prince
Ταινία προσχημα, soundtrack αριστούργημα. Funky κηρύγματα, ανατριχιαστικά έγχορδα, electro pop μινιμαλισμός, ονειρικά falsettos, σκοτεινός ερωτισμός, rock n’ roll αυτοσχεδιασμοί, οργιαστικές κιθάρες, δυνατά κρουστά, ατμοσφαιρικό synthesizer, όλα υπηρετούν με συνθετική πυκνότητα μια προσπελάσιμη μουσική φαντασίωση. Το «When Doves Cry» και το ομώνυμο «Purple Rain», είναι υποδειγματικά και ιδιοφυή. Ο Κος Prince Rogers Nelson παρέδωσε στα μέσα του ’80 έναν δίσκο που τόλμησε να μετουσιώσει τη στερεοτυπική pop σε avant-garde ακουστικό εγχείρημα και ξεπερνώντας την ετικέτα «soundtrack», δημιούργησε έναν σπουδαίο δίσκο.
(1985) Brazil – Michael Kamen
Μια φουτουριστική ιστορία με ρετρό απεικόνιση και φαντασιακή μουσική υπόκρουση. Οι συμβολισμοί της ταινίας του Γκίλιαμ επιχρωματίζονται από τις αντιστικτικές επιλογές του Michael Kamen και το «Aquarela do Brasil» σε ερμηνεία του Geoff Muldaur, θυμίζει πως η «Brazil» δεν είναι η ουτοπία αλλά ο εφιάλτης.
(1985) Ran – Tôru Takemitsu
Ο Tôru Takemitsu αφήνει ένα φλάουτο να εκφράσει το αίσθημα και με δυτικοπρεπείς αναφορές σαρώνει τη δράση. Η δημιουργική σύντηξη ανατολικού (με βάση το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο Νο) και δυτικού (ρομαντικοί κλασικοί) μουσικού ιδιώματος είναι εκπληκτική. Ο Kurosawa επέλεξε να συγκαλύψει τον ήχο των μαχών προς χάρη της μουσικής και η μουσική εισέβαλε σφόδρα στα καρέ, περιγράφοντας έναν κόσμο παρακμής.
(1986) The Mission – Ennio Morricone
Μια σπουδή στη θρησκεία και στον ιμπεριαλισμό γίνεται από τον Ennio Morricone μια αριστουργηματική μουσική σκέπη. Ο Morricone παραλληλίζει το φυσικό και αισθηματικό περιβάλλον και διατρέχει την ενστικτώδη ανθρώπινη φύση με οργανική απλότητα, φωνητική υπεροχή και συμφωνική οργή. Πέρα από θεωρητικές αναλύσεις τα «On Earth As It Is In Heaven», «Falls» και «Gabriel's Oboe» είναι συνθέσεις ανείπωτης ομορφιάς με τεράστιο συναισθητικό εύρος, ικανές να προκαλέσουν πνευματική ανάταση υπερβατικής συγκίνησης.
(1986) Betty Blue (37°2 Le Matin) – Gabriel Yared
Η κυκλοθυμία, η ψυχολογική διαταραχή μα πάνω από όλα, ο έρωτας της Μπέτι για τον Ζοργκ, ενσωματώνονται στη μεστή μουσική του Gabriel Yared. Σαξόφωνο, πιάνο, synthesizer σιγοντάρουν με ερωτική και αμφίσημη διάθεση το εύθραυστο κι εμμονικό ζευγάρι. Το «37°2 Le Matin» είναι ένα ετερογενές μουσικό σύνολο που συμπαθεί και κατανοεί βαθιά τους ήρωες που το ενέπνευσαν.
(1987) Angel Heart – Trevor Jones
Ένας σύγχρονος Φάουστ στη Νέα Ορλεάνη, με μουσική αποσκευή ένα άγνωστο και ταυτόχρονα οικείο τραγούδι, το «Girl Of My Dreams». Ο Trevor Jones δεν ακολουθεί την πεπατημένη στο είδος των ταινιών τρόμου. Χτίζει το μυστήριο σε συνεργασία με τον Courtney Pine στο σαξόφωνο και κουρδίζει την αλλόκοτη πλοκή με μια μουσική συνοδεία ρετρό αναφοράς και εφιαλτικής ατμόσφαιρας.
(1988) The Last Temptation of Christ – Peter Gabriel
Εν έτει 1988 «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Νίκου Καζαντζάκη εμπνέει τον βαθιά θρησκευόμενο Martin Scorsese και το σάουντρακ επωμίζεται ο Peter Gabriel. Ο Gabriel δημιουργεί μια πολύγλωσση βιβλιοθήκη, ερευνώντας τα ηχοχρώματα, τη μελωδική φρασεολογία και τη ρυθμολογία της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και των Βαλκανίων. Το αποτέλεσμα είναι μια καίρια καταγραφή της «μουσικής του κόσμου», που αποτινάσσει με δημιουργική κατάνυξη την καρτ-ποσταλική λογική του όρου «έθνικ». Ένας μουσικός «Πύργος της Βαβέλ» σε απόλυτη αρμονία.
