«Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» του Πέδρο Αλμοδόβαρ
Η Κάρµεν Μάουρα κυριολεκτικά θριαµβεύει στην ταινία του Πέδρο Αλµοδόβαρ. Καρφωµένη αρχικά πάνω από το τηλέφωνο περιµένοντάς τον να την πάρει, µαζεύει σιγά σιγά τα κοµµάτια της, ανασταίνει τη ζωή της, βρίσκει τη γαλήνη στον ίδιο της τον εαυτό. Μπορεί να βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης αλλά γυρίζει πίσω καλύτερη. Δυνατή, ανώτερη, ήρεµη και µε τη γνώση ότι η συναισθηµατική σταθερότητα έρχεται µόνο από µέσα.
«Επικίνδυνες Σχέσεις» του Στίβεν Φρίαρς
Η γυναίκα είναι στο κέντρο της ταινίας του Στίβεν Φρίαρς που βασίστηκε στο οµώνυµο µυθιστόρηµα του Λακλός. Αν και η ουσία του βιβλίου ήταν η ηθική διαφθορά των ευγενών του δεκάτου ογδόου αιώνα, η ταινία του Φρίαρς δε διστάζει να επιδείξει πόσο γοητευτική και ακαταµάχητη µοιάζει η δολοπλόκος ηρωίδα της. Η Γκλεν Κλόουζ είναι µια γυναίκα χωρίς ηθικά όρια που ωστόσο µοιάζει αναµφίβολα συµπαθής. Μέσα σε µια συνάθροιση άτολµων και µαλθακών είναι η µόνη που αποκτά και τολµά να διεκδικήσει αυτό που θέλει, χρησιµοποιώντας κάθε µέσο. Η λέξη «πονηριά» δεν της ταιριάζει. «Δύναµη» της πάει καλύτερα.
«Μάµα Ρόµα» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι
Οι µικροαστικές φιλοδοξίες µιας πρώην πόρνης για το παιδί της έρχονται σε σύγκρουση µε το παρελθόν της, το οποίο ούτως ή άλλως δε λέει να την αφήσει. Ενα κοινότατο µελό, που µετατρέπεται σε ταινία ουσίας χάρη στην ξινή «σάλτσα» του Πιερ Πάολο Παζολίνι και την ερµηνεία -ηφαίστειο – σε – έκρηξη» της Αννα Μανιάνι.
«Η Σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Η γυναίκα θάνατος παλεύει µε τη γυναίκα ζωή. Η lνγκριντ Τούλιν, ένα κουρέλι που «εγκαταλείπει» και η Γκούνελ Λίντµπλοµ, η καυτή σάρκα που αναζητά. Και ο σκηνοθέτης Ινγκµαρ Μπέργκµαν, «διαιτητής» αυτού του αγχωτικά ενοχλητικού παιχνιδιού, χωρίς, φυσικά, νικητή. Ούτε και χαµένο.
«Ζούσε τη Ζωή της» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ
Η καλύτερη ταινία µε θέµα το αρχαιότερο επάγγελµα στον κόσµο. Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ µελετά εξονυχιστικά µια πόρνη του Παρισιού, σ' ένα fiction ντοκιµαντέρ, το οποίο υπερκαλύπτει κάθε δηµοσιογραφικό «ρεπορτάζ» και αποφεύγει κάθε παγίδα συναισθηµατισµού ή «γραφικής» προσέγγισης.
«Θέλμα και Λουίζ» του Ρίντλεϊ Σκοτ
Όταν η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ πρωτοβγήκε στιε αίθουσες της Αµερικής, οι γυναίκες θεατές χειροκροτούσαν καθώς η Σούζαν Σαράvτoν πυροβολούσε τον παρ' ολίγον βιαστή της φίλης της και ανακάλυπταν ένα νέο είδος µαχητικού φεµινισµού για τα 90's. Οι άντρες ένιωσαν απειληµένοι, διαµαρτυρήθηκαν ότι το σενάριο της Κάλι Κούρι τους παρουσιάζει απλώς υποτιµητικά και τα µέσα βρήκαν θέµα συζήτησης. Ολοι έχασαν όµως την ουσία που δεν ήταν η µάχη των φύλων αλλά το ταξίδι της γυναίκας προς το σεβασµό και την αυτοεκτίμηση. Μετρηµένο και ειλικρινές, ακόµη κι αν κάπου κάπoυ καταφεύγει σε συναισθηµατικά ειδικά εφέ.
«Μια Γυναίκα Εξομολογείται» του Τζον Κασαβέτη
Η ηρωίδα του Κασαβέτη στην ταινία αυτή µπορεί να φλερτάρει µε τη νεύρωση και να ακροβατεί πάνω από την τρέλα, όµως η ιστορία της δεν είναι το τυπικό πορτρέτο µιας υστερικής γυναίκας. Η Τζίνα Ρόουλαντς διεκδικεί απλώς µέσω της κρίσης την ίδια της τη ζωή. Εχοντας παγιδευτεί ανάµεσα στο φόβο του άντρα της να την κοιτάζει στα µάτια, τις «απαιτήσεις» των παιδιών και τις συµβάσεις της οικογένειας, αναζητά τον εαυτό της και την ελευθερία της σε όλα τα λάθος µέρη: Το σεξ µ' έναν άγνωστο, την παραξενιά, τους καβγάδες, ακόµη και την αυτοκτονία … Εντυπώνει στο σελιλόιντ µε τρόπο σπαρακτικό όλη τη σκοτεινή και τραγική εκείνη πλευρά που µοιάζει να παραφυλάει µέσα σε κάθε γυναίκα.
«Η Ωραία της Ημέρας» του Λουί Μπουνιουέλ
Κάθε γυναίκα κρύβει µέσα της µια πόρνη, θα µπορούσε να είναι ένα (υπερβολικά) εύκολο και λιγάκι αφελές συµπέρασµα του θεατή της ταινίας του Λουί Μπουνιουέλ. Η καθώς πρέπει σύζυγος Κατρίν Ντενέβ που περνάει τα απογεύµατά της στο πορνείο δεν είναι η επιβεβαίωση του κανόνα. Είναι ούτε λίγο ούτε πολύ το µέσο που ο σκηνοθέτης χρησιµοποιεί για να γρατσουνίσει λίγο την επιφάνεια αυτού που ονοµάζουµε «γυναικεία σεξουαλικότητα», να χαρτογραφήσει τις µυστηριώδεις περιοχές του µυαλού και των επιθυµιών της γυναίκας και χρησιµοποιώντας ένα κλισέ της ανδρικής σκέψης να ανατρέψει όλα τα κλισέ και τις συµβάσεις που ορίζουν και καταδυναστεύουν τη γυνακεία σεξουαλικότητα.
«Μαθήματα Πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον
Μια γυναίκα αρνείται την επικοινωνία µε το κοινωνικό κατεστηµένο, παραδίδει τον έλεγχο της µοίρας της σ' εκείνους που ορίζουν τους κώδικες ηθικής και εγκλωβίζεται µέσα στον εσωτερικό της κόσµο. Μέσω της «φωνής» ενός πιάνου, θα δηλώσει την ανεξαρτησία της και θα παρασύρει στον έξω κόσµο την ενέργεια του πάθους που την κρατά στη ζωή. Η µοναδική, ίσως, περίπτωση στην ιστορία του σινεµά όπου µια γυναίκα δηµιουργός φτάνει στην απόλυτη επιτυχία, φτιάχνονταο αυτό που άλλοτε ακουγόταν ειρωνικό: µια γυναικεία ταινία.
«Όλα για την Εύα» του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς
Show business γένους θηλυκού … Ανθρωπόµορφα «αγρίµια» παλεύουν µεταξύ τους για µια θέση στη δόξα ή δυνατόν την πολυπόθητη θέση της κορυφής. Οι άνδρες στέκουν πίσω τους ως απλοί παρατηρητές και πιόνια που διευκολύνουν την πραγµατοποίηση των φιλόδοξων ονείρων. Στο χώρο του θεάµατος, µπροστά από κάθε γυναίκα, φιγουράρει ένας χρήσιµος άνδρας.
