Εκλεκτός μιας «δύσκολης» λίστας που θέλει έναν καλλιτέχνη να έχει τιμηθεί δυο φορές με τον Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών -μαζί του οι αδερφοί Νταρντέν, ο Εμίρ Κουστουρίτσα κ.α.- και μάλιστα για δυο δημιουργίες του στη σειρά («Η Λευκή Κορδέλα», «Αγάπη»), με το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας («Αγάπη»), να έχει μεταφέρει ο ίδιος ως αμερικανικό ριμέικ μια παλιά ταινία του («Funny Games») και να μπορεί να σκηνοθετήσει από τηλεοπτικές σειρές μέχρι όπερες ως θεατρικές παραγωγές.
Ο λόγος για τον Μίκαελ Χάνεκε, ενός σκηνοθέτη που ισορροπεί ανάμεσα στην χειρουργική μελαγχολία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και στην ρεαλιστική ιδιοσυγκρασία του σύμπαντος του Μουρνάου και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα σύμπαν μέσα στο οποίο όλοι του οι ήρωες κινούνται σαν μαριονέτες μιας καθημερινότητας ζοφερής, που ζει στα άκρα μιας αποχρωματισμένης (ανώνυμης) πόλης.
Βουτηγμένη στο αίμα, αποποιημένη από σεξουαλικές συστολές, πολιτικά καταγγελτική και βαθιά ανθρώπινη, η φιλμογραφία του Μίκαελ Χάνεκε στέκεται ως υπόδειγμα μιας ζηλευτής δημιουργικής πορείας.
