Ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να επικοινωνήσεις μ’ έναν άνθρωπο που δεν συνάντησες ποτέ, αλλά ήταν το πρώτο ανδρικό πρότυπο που γνώρισες μετά τον πατέρα σου; Ποιος άλλος από το να βλέπεις τις ταινίες του ξανά και ξανά, λέγοντας πριν απ’ αυτόν τις ατάκες του, θαυμάζοντας την παράξενη φιγούρα του να ελίσσεται ανάμεσα στους αδιάφορους δορυφόρους του, χαμογελώντας εκεί που άλλοι χασκογελούν ή δυσανασχετούν.
Στην τρυφερή ηλικία των έξι, μετά από τον ανεκπλήρωτους, αλλά κάθε άλλο παρά εφήμερους έρωτές μου για τον Κύρο Γρανάζη και τον Τέρι από την «Κάντι-Κάντι», ο άνθρωπος με σάρκα και οστά που εξήπτε την περιέργειά μου δεν ήταν κάποιος γείτονας, αλλά ο άνδρας που έβλεπα πιο συχνά κάθε απόγευμα στο σαλόνι του σπιτιού μου. Είχε ένα κούρεμα που θα μπορούσα να έχω κι εγώ, το σώμα του έμοιαζε μ’ αυτό των συμμαθητών μου στο σχολείο κι ας ήταν ενήλικας, και οι κινήσεις του έμοιαζαν προκλητικές αλλά οικείες, χώρια που έλεγε όλες αυτές τις στρογγυλές, άγνωστες λέξεις που απαγόρευαν οι μεγάλοι (αλήθεια, είναι απίθανο το πόσο βρισίδι και παράξενη αργκό ακουγόταν στις [βιντεο]ταινίες της δεκαετίας του ‘80).
Αυτό που θυμάμαι από το «Καμικάζι, Αγάπη μου» δεν είναι μόνο οι εξωγήινες μηχανές και οι στολές των μηχανόβιων, τα πάρτι στο γκαζόν του παραθαλάσσιου ξενοδοχείου, η μελωδία του «Με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία», τα ρούχα της Σοφίας Αλιμπέρτη, τη γιαπωνέζικη φάτσα της Ρένας Παγκράτη – όλα αυτά δηλαδή που ντύνει με το αραχνοΰφαντο πέπλο της η νοσταλγία. Αυτό που θυμάμαι, και η ανάμνηση δονείται ολοζώντανη κάθε φορά που βρίσκω κάποια αναφορά στην ταινία στα σάιτ λατρείας των 80s που ξεφυτρώνουν στο διαδίκτυο, είναι αυτός ο άνδρας με το μισάνοιχτο πουκάμισο που πηδάει πίσω από τον γκισέ, ο απατεωνίσκος που φοράει σαλοπέτα γυμνόστηθος, γκρουμ με την ατσαλάκωτη στολή που τσαλακώνει τόσο πολύ την εικόνα του.
Θυμάμαι τη φανταστική απόδραση με τη μοτοσυκλέτα στον ουρανό πάνω από την Αθήνα και πως όταν πρωτοείδα το ελληνικό εξώφυλλο του βιβλίου «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», ο πίνακας του Σαγκάλ που το κοσμεί μου θύμισε, καλώς ή κακώς, τις πρώιμες αναφορές μου. Στάθη Ψάλτη, όπου κι αν βρίσκεσαι εκεί έξω, ας θυμάσαι πως κάποιοι από μας θ’ αναζητούμε για πάντα αυτό το αληθινό σου πρόσωπο.
