«The Killing of a Sacred Deer» του Γιώργου Λάνθιμου
Το ότι ταινία του Λάνθιμου θα σήκωνε πολλή συζήτηση μετά την προβολή της, είναι περίπου αυτονόητο. Όλες οι ταινίες του προσφέρονται για κάτι τέτοιο, ή και το επιζητούν αν λάβουμε υπόψη τους προκατειλημμένους ή λιγότερο δεκτικούς με το σινεμά του θεατές.
Εκείνο που αποτελεί μεγαλύτερη έκπληξη αναφορικά με τον «Φόνο του Ιερού Ελαφιού» ωστόσο, είναι το πόσο δραστικά ο πιο διακεκριμένος Έλληνας δημιουργός των τελευταίων δέκα ετών αποτόλμησε να μετέλθει μιας κινηματογραφικής γλώσσας τόσο εύκολα αναγνωρίσιμης και καταξιωμένης όσο αυτής των Κιούμπρικ και Χάνεκε. Την ίδια στιγμή μάλιστα που δεν παραιτείται απ’ το δικό του, εξίσου αναγνωρίσιμο στυλ. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«L’Amant Double» του Φρανσουά Οζόν
Όσοι τυχόν γύρευαν μια ένοχη απόλαυση ανάμεσα στις ταινίες του φετινού διαγωνιστικού, τη βρήκαν πιθανότατα στο «L’Amant Double». Ένα kinky ερωτικό θρίλερ που ενώ αρνείται πεισματικά να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά, μοιάζει με ένα άτυπο homage του Φρανσουά Οζόν στους Ντε Πάλμα και Πολάνσκι.
Ο Γάλλος σκηνοθέτης που δε φοβάται να δοκιμαστεί σε διάφορα είδη, έχοντας υπογράψει από σοβαροφανή δράματα σαν τον «Χρόνο που Απομένει» μέχρι κιτς κωμωδίες σαν το «Potiche», επιστρέφει στα χωράφια του θρίλερ και του φιλμ μυστηρίου έπειτα από την «Πισίνα» το 2003. Εκεί, συναντά ξανά την πανέμορφη πρωταγωνίστρια του «Νέα & Όμορφη» (2013) Μαρίν Βαχτ, η οποία στο «L’Amant Double» υποδύεται ένα πρώην μοντέλο που ερωτεύεται τον ψυχίατρό της (Ζερεμί Ρενιέ).. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«The Florida Project» του Σον Μπέικερ
Ο Σον Μπέικερ, τον οποίο προ διετίας είχαν φιλοξενήσει η Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα οργανώνοντας ένα πλήρες αφιέρωμα στο έργο του, επιβεβαιώνει με την καινούρια του ταινία ότι αποτελεί την -ίσως- πιο σημαντική νέα φωνή του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά.
Γυρισμένο σε φιλμ 35mm (ενω το «Tangerine» είχε γυριστεί με iPhone) το «Florida Project» χρωματισμένο με τους μαγικούς τόνους του ηλιοβασιλέματος της Ανατολικής Ακτής είναι ένα φρέσκο και άκρως αισιόδοξο στον πυρήνα του παράδειγμα σινεμά κοινωνικού ρεαλισμού που μπορεί να σε διασκεδάσει με την ίδια ισχύ που μπορεί να σε προβληματίσει. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«120 Beats Per Minute» του Ρομπέν Καμπιγιό
Η ταινία του Ρομπέν Καμπιγιό αποτελεί ένα παθιασμένο κάλεσμα στα όπλα, στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την προστασία των μειονοτήτων, σε μια εποχή όπου μια τέτοια έκκληση μοιάζει όχι απλώς απαραίτητη αλλά επιβεβλημένη. Μπορεί το φιλμ να διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του '80, την εποχή που ο θανατηφόρος ιός του AIDS σκόρπιζε κάθε μέρα αμέτρητα θύματα, τα ζητήματα που θίγει, ωστόσο, παραμένουν επίκαιρα και συγκλονιστικά επείγοντα. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«Loveless» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
Τρία χρόνια μετά το Βραβείο Σεναρίου που απέσπασε με το «Λεβιάθαν», o Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ επιστρέφει στην ηλιόλουστη Κρουαζέτ για να την βυθίσει ξανά στην καταχνιά, ακολουθώντας αυτή την φορά την ιστορία μιας δυσλειτουργικής οικογένειας της μεσαίας τάξης στην σύγχρονη Ρωσία.
Στο «Loveless», ο Ρώσος δημιουργός στέκεται αμείλικτος μπροστά στους ήρωές του. Ακολουθεί τις ενδελεχείς συζητήσεις τους και φανερώνει τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους, ξεγυμνώνοντας χωρίς δεύτερη σκέψη τις παθογένειες που έχουν καταστήσει τις διαπροσωπικές τους σχέσεις τοξικές. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«Wonderstruck» του Τοντ Χέινς
Μπορεί σεβαστή μερίδα κριτικών να τον περιόριζε επί σειρά ετών στα ασφυκτικά στερεότυπα ενός αυστηρά queer σκηνοθέτη, ο Τοντ Χέινς φρόντισε, παρ' όλα αυτά, να τους απαντήσει με μια διαρκώς απρόβλεπτη και με διάπλατα ανοιχτούς ορίζοντες φιλμογραφία η οποία κατόρθωνε, με πάντα σεμνούς προϋπολογισμούς, να δημιουργεί σε κάθε ταινία κι από ένα συναισθηματικά γενναιόδωρο σύμπαν.
Δύο χρόνια αφότου κατάφερε να αγγίξει ένα ευρύτερο κοινό με τον ήρεμο ρομαντικό τυφώνα του «Carol», ο Χέινς αιφνιδιάζει και πάλι με την επιλογή του να μεταφράσει και να αποδώσει μια παραμυθένια δημιουργία σπιλμπεργκικών αποχρώσεων μέσα από τις δικές του πανέμορφες ιδιοσυγκρασίες. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«The Square» του Ρούμπεν Έστλουντ
Τρία χρόνια αφότου απέκτησε διεθνές εκτόπισμα χάρη στη δικαιολογημένη καλλιτεχνική απήχηση του «Force Majeure» (στα ελληνικά η ταινία είχε κυκλοφορήσει ως «Ανωτέρα Βία»), το οποίο κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών, ο 42χρονος Σουηδός σκηνοθέτης επιχειρεί να φέρει εις πέρας ένα φιλμ με ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες και διαθέσεις να πάρει ρίσκα.
Μαύρη κωμωδία που προτιμά να σερβίρει το χιούμορ της μονίμως με μια δόση κινδύνου και απροόπτου, το «The Square» διευρύνει την προβληματική του Ρούμπεν Έστλουντ επάνω στα πολλαπλά κοινωνικά προσωπεία που υιοθετούν βολικά οι περισσότερο ευνοημένοι κάτοικοι των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών προκειμένου να μεταμφιέσουν πίσω από αυτά τις ανεπάρκειες και τις ενοχές τους. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«Happy End» του Μίκαελ Χάνεκε
Οικογενειακή ταινία τρόμου, με τους δαίμονες να παραμένουν αόρατοι καθ' όλη τη διάρκειά της, η καινούργια δημιουργία του 75χρονου Χάνεκε είναι ένα επισκεπτήριο από θέματα που έχουν απασχολήσει τον Αυστριακό σκηνοθέτη σε όλη την διάρκεια της μέχρι τώρα καριέρας του: η κοινοτοπία του Κακού, οι γκρίζες ηθικές ζώνες μιας ολόκληρης κοινωνίας, οι αθέατοι εφιάλτες που καλλιεργούνται στο εσωτερικό άνετων σπιτιών, η μεγαλοαστική απάθεια, η κληροδοτημένη ενοχή και οργή, η τεχνολογία ως μέσο αποξένωσης, η αναμέτρηση με την ιδέα του θανάτου, όλα κάνουν την εμφάνισή τους στο (ειρωνικά τιτλοφορημένο, ασφαλώς) «Happy End». (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«You Were Never Really Here» της Λιν Ράμσεϊ
Δεκαοχτώ χρόνια αφότου πρωτοεμφανίστηκε στις μεγάλου μήκους ταινίες με το θαυμάσιο ντεμπούτο της «Ratcatcher», το οποίο διαγωνίστηκε για το έπαθλο του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα στις Κάννες, η σκωτσέζικης καταγωγής σκηνοθέτρια κατόρθωσε να κερδίσει επάξια για τον εαυτό της τη φήμη μιας από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές στο μοντέρνο σινεμά.
Φέρνοντας στο μυαλό ταινίες της ένδοξης δεκαετίας του '70 για το αμερικανικό σινεμά όπως ο «Ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε και το «Hardcore» του Πολ Σρέιντερ, η τρίτη συμμετοχή της Ράμσεϊ στο διαγωνιστικό πρόγραμμα των Καννών συμπίπτει με ένα υπερβίαιο δραματικό θρίλερ το οποίο έχει ως σημαντικότερες αρετές του τη νευρώδη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του Γιοακίν Φίνιξ. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
«Αποπλάνηση» της Σοφία Κόπολα
Η τελευταία ταινία της Κόπολα αποτελεί τη δεύτερη κινηματογραφική εκδοχή που γνωρίζει το μυθιστόρημα του Τόμας Κάλιναν, «A Painted Evil», έπειτα από τον «Προδότη», το φιλμ του Ντον Σίγκελ με πρωταγωνιστή τον Ίστγουντ.
Και παρότι μπορεί να θεωρηθεί ριμέικ διαφοροποιείται αισθητά απ’ αυτό, προσεγγίζοντας αυτή τη φορά την ιστορία απ’ τη σκοπιά των γυναικείων χαρακτήρων, αλλάζοντας το φινάλε και διατηρώντας αποστάσεις απ’ τον πιο θρίλερ χαρακτήρα που είχε η ταινία του Σίγκελ. (Διαβάστε περισσότερα εδώ)
