Η τεχνική αυτή, αφορά τον τρόπο που δύο ή περισσότερα πλάνα, μοντάρονται μαζί και εναλλάσσουν πρόσωπα σε μια συζήτηση. Δηλαδή, ένας ηθοποιός μιλάει σε κάποιον που βρίσκεται απέναντί του, αλλά κοιτάζει την κάμερα. Στη συνέχεια ο συνομιλητής του κάνει το ίδιο, και χάρη στο μοντάζ, μας δίνεται η αίσθηση ότι οι δυο τους συνομιλούν σε πραγματικό χρόνο, ότι η σκηνή έχει συνέχεια, ενώ μπορεί να έχει σταματήσει και ξαναρχίσει, πολλές φορές.
Τώρα, από όλους τους σκηνοθέτες που δουλεύουν στο Χόλιγουντ, δεν υπάρχουν και πολλοί καλύτεροι από τους Κοέν, στη σκηνοθεσία ηθοποιών και ρυθμό διαλόγου. Βρίσκοντας πάντα τους τέλειους ερμηνευτές για τον κάθε ρόλο, ανεξάρτητα από το πόσο μικρός μπορεί να είναι, τα τρομερά αδέλφια έχουν πάντα το ιδανικό αποτέλεσμα, γιατί –εκτός των άλλων- ξέρουν και πώς να τοποθετήσουν την κάμερα, αξιοποιώντας όσο λίγοι την τεχνική των εναλλασσόμενων λήψεων.
«Πώς φιλμάρεις μια συζήτηση;» αναρωτιέται ο Τόνι Ζου, και αποκρίνεται: «Το πιθανότερο είναι ότι θα στήσεις τους ηθοποιούς, θα τοποθετήσεις την κάμερα και θα επιδοθείς στα εναλλασσόμενα πλάνα. Αλλά πού βάζεις την κάμερα; Τι φακούς χρησιμοποιείς; Και πώς μοντάρεις μπρος πίσω; Σήμερα, προσεγγίζω τους αδερφούς Κοέν, και παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι επιλογές, δίνουν μια συγκεκριμένη αίσθηση στην εκδοχή τους, των εναλλασσόμενων πλάνων».
Χρησιμοποιώντας διάφορα παραδείγματα, μέσα από τις ταινίες τους, μελετώντας σκηνές που εκτείνονται από το καλτ ντεμπούτο τους, «Μόνο Αίμα» και φτάνουν μέχρι το αριστουργηματικό «Inside Llewyn Davis» του 2013, ο Ζου αναλύει τις κοενικές τεχνικές, επιβεβαιώνοντας, με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο, αυτό που ξέραμε πάντα: ότι κανείς δεν μπορεί να τους κοντράρει, στον περφεξιονισμό.
