• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AOAFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER

Ανασκόπηση 2017: Οι σκηνές της χρονιάς

22 Δεκ 2017 | Θέματα | 0 comments

Μικρές ή μεγάλες σε διάρκεια, εντυπωσιακές ή χιουμοριστικές, καλές σκηνές σε κακές ταινίες, σημαντικές ή «φανταχτερές», αυτές είναι οι σκηνές που ξεχωρίσαμε, θυμόμαστε και αγαπήσαμε το 2017. Προσοχή για spoilers!
Συντάκτης: Cinemagazine Team
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

To κλάμα στο μπάνιο
«Χωρίς Αγάπη» (Loveless) του Αντρέι Σβιάγκιντσεφ

Βυθισμένο σε έναν κόσμο αμοραλιστικό, παγωμένο και στεγνό από συναίσθημα, η κάμερα του Αντρέι Σβιάγκιντσεφ αποτυπώνει σε μια μικρή, αλλά συγκλονιστική σκηνή την εκτόνωση μιας τοξικής οικογενειακής πραγματικότητας, με τον μικρό Αλιόσα να λύνεται σε ένα βουβό, απελπισμένο κλάμα που κόβει βαθιά μέσα σου. Π.Αχ.

Χιμπαντζής σε δείπνο επισήμων
«Το Τετράγωνο» (The Square) του Ρούμπεν Έστλουντ

Η ησυχία ενός επίσημου καλλιτεχνικού σουαρέ διαταράσσεται όταν στην αίθουσα εισβάλλει ένας ημίγυμνος άντρας ο οποίος κινείται και βγάζει ήχους που παραπέμπουν σε χιμπαντζή. Οι παρευρισκόμενοι θεωρούν πως πρόκειται για κάποια performance και παρατηρούν με ενδιαφέρον τον άνδρα να ανεβοκατεβαίνει τραπέζια, να τους περιεργάζεται και να βγάζει άναρθρες κραυγές. Όταν όμως αυτός αποφασίσει να αποδείξει ποιο είναι το κυρίαρχο αρσενικό στην αίθουσα, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ο Τέρι Νόταρι του «Πλανήτη των Πιθήκων» παραδίδει σεμινάριο υποκριτικής ακολουθώντας τις τρεις απλές οδηγίες του σκηνοθέτη του: «Μπες στην αίθουσα, κυνήγησε το πιο δυνατό αρσενικό και ζευγάρωσε με το πιο όμορφο θηλυκό.»  Κ.Θ.

Μία  (εντελώς άβολη) πόζα μπροστά στη φωτιά
«The Florida Project» του Σον Μπέικερ

Η ανεκτίμητη έκφραση της 6χρονης Μούνι (εκπληκτική η πρωτοεμφανιζόμενη Μπρούκλιν Πρινς), τη στιγμή που η μητέρα της της ζητά να ποζάρει μπροστά από ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κατοικιών που έχει πάρει φωτιά. Μία φωτιά που ξεκίνησε από ένα ακόμα ρεσιτάλ σκανταλιάς της Μούνι και της συνομήλικης «συμμορίας» της. Ν.Σ.

 

Μία γυναίκα στο No Man’s Land
«Wonder Woman» της Πάτι Τζένκινς

Μπορεί η DC να έχει κάνει πολλά λάθη στις κινηματογραφικές εξορμήσεις της, αλλά θα έχει να υπερηφανεύεται πάντα για το «Wonder Woman». Η ταινία της Πάτι Τζένκινς έσπασε πολλά αρσενικά  ρεκόρ, η εκθαμβωτική Γκαλ Γκαντότ εντυπώθηκε στη συνείδησή μας ως θηλυκό… θαύμα και η «Wonder Woman» πέτυχε συγκυριακά την καταλληλότερη χρονική στιγμή για να βγει στις αίθουσες ετοιμοπόλεμη. Γιατί με την αγνότητα της Νταιάνα από τη Θεμισκύρα, που δεν καταλαβαίνει σχεδόν εμμονικά γιατί οι άνθρωποι πολεμούν ο ένας τον άλλο, η ταινία πέτυχε μία εντυπωσιακά θεαματική και ταυτόχρονα λιτή σημειολογία σε μία σκηνή: ένα πρότυπο αγνότητας αψήφησε με «σχεδόν» γυμνό κορμί τα τεθωρακισμένα. Βγήκε από τα χαρακώματα για να αντιμετωπίσει το παράλογο με όπλο μία ασπίδα. Ασθενές φύλο; Θα αστειεύεστε… Π.Γ.

H ποίηση είναι παντου
«Paterson» του Τζιμ Τζάρμους

Για να παραφράσουμε το Ratatouille δεν μπορούν να γράψουν όλοι ωραία ποίηση, αλλά η ωραία ποίηση μπορεί να προέρχεται από οποιονδήποτε. Αυτό πιστοποιεί ο ήρωας που υποδύεται ο Άνταμ Ντράιβερ, αυτό διαπιστώνει και ο ίδιος όταν συναντά ένα κοριτσάκι έξω από τον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων σε αυτή την υπέροχη σκηνή από το Paterson του Τζιμ Τζάρμους. Γ.Β.

Αυτοί είναι τίτλοι αρχής!
«Baby Driver» του Έντγκαρ Ράιτ

Για τρία λεπτά, τα χρώματα των graffiti, οι ψίθυροι των περαστικών, οι ήχοι της πόλης και το «Harlem Shuffle» ενώνονται υπέροχα, συστήνοντάς μας τον κόσμο του Baby, εκεί όπου βασιλεύει η μουσική. Τ.Μ.

 

Άνδρας προς άνδρα 
«Νερούδα» (Neruda) του Πάμπλο Λαραΐν 

Ένας συνταρακτικός μονόλογος ανέλπιστης και αυθεντικά ισχυρής συναισθηματικότητας, όπου ένας τρανσέξουαλ (ξεκινώντας φοβισμένα και καταλήγοντας στεντόρεια) εξηγεί με δάκρυα στα μάτια πώς τα ποιήματα του σπουδαίου Πάμπλο Νερούδα βρίσκουν και χτυπούν μια βαθιά φλέβα αυτοεκτίμησης και χαμένης περηφάνιας. Π.Αχ.

Η παλίρροια»
«Σιωπή» (Silence) του Μάρτιν Σκορσέζε 

Δεμένοι πάνω σε ξύλινους σταυρούς που βρίσκονται στερεωμένοι σε βράχια μπροστά από την θάλασσα, τρεις Ιάπωνες χριστιανοί περιμένουν καρτερικά το τέλος τους. Ένας φρουρός στάζει στο στόμα τους σάκε, οι συγχωριανοί παρατηρούν από την άλλη πλευρά βουβοί και οι δύο ιεραπόστολοι παρακολουθούν κρυμμένοι πίσω από θάμνους. Λίγα πλάνα μετά, ο Σκορσέζε φιλμάρει την ανταριασμένη θάλασσα και ακολουθεί με την κάμερά του ένα πελώριο κύμα καθώς αυτό προσκρούει στα πρόσωπα των σταυρωμένων, οι οποίοι πλέον έχουν σχεδόν καλυφθεί από την παλίρροια. Σοκαριστική, ανατριχιαστική, κινηματογραφική μαγεία από τον σπουδαίο Αμερικανό δημιουργό. Κ.Θ.

Η μάχη του προφυλακτικού
«Το Τετράγωνο» (The Square) του Ρούμπεν Έστλουντ

Ο Κρίστιαν (Κλάες Μπανγκ) και η Αν (Ελίζαμπεθ Μος) παίρνουν τις πρώτες ανάσες μετά το σεξ. Όμως ξαφνικά το δωμάτιο τιγκάρει από αμηχανία, όταν εκείνη ζητά το χρησιμοποιημένο προφυλακτικό για να το πετάξει (τι, όχι;), ένα αίτημα που ο εκείνος το αντιμετωπίζει με ολοένα και μεγαλύτερη (παρανοϊκή; ναρκισσιστική;) καχυποψία. Σύμφωνα με τον Έστλουντ, η σκηνή βασίζεται σε αληθινό περιστατικό. Ν.Σ.

Μια ξανθιά Furiosa
«Atomic Blonde» του Ντέιβιντ Λιτς

Περίπου στα μισά της ταινίας η πράκτορας της Σαρλίζ Θερόν πρέπει να μεταφέρει τον πληροφοριοδότη Έντι Μάρσαν σώο και αβλαβή στο Δυτικό Βερολίνο. Ακολουθεί ένα μονοπλάνο περίπου 11 λεπτών έξοχα χορογραφημένης δράσης , όπου η Θερόν εκτελεί δύσκολα stunts μόνη της. Θα άξιζε να πληρώσετε εισιτήριο και μόνο για να παρακολουθήσετε αυτή την σεκάνς, μέρος της οποίας μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο . Γ.Β.

Το ερωτικό «τρίο»
«Blade Runner 2049» του Ντενί Βιλνέβ

Η πνευματική ταύτιση, η σαρκική ανάγκη, η αγωνία του αισθήματος, η εκπλήρωση του πόθου, η αυταπάτη της αιωνιότητας. Όλα όσα είμαστε οργανικά και όλα όσα νιώθουμε ανόργανα, βρίσκουν την «επαφή» τους σε μία πανέξυπνη σκηνή που ενορχηστρώθηκε στην εντέλεια από όλους τους εμπλεκόμενους στο «Blade Runner 2049». Από το σενάριο και τις ερμηνείες, μέχρι τη σκηνοθεσία και τα οπτικά εφέ, ο Κ (Ράιαν Γκόσλινγκ) και η ψηφιακή Joi (Άνα Ντε Αρμάς) μέσα από μία ανθρώπινη γέφυρα αποδεικνύουν πως ρέπλικες και άνθρωποι, ζωντανοί και ολογράμματα, έχουν επιθυμίες. Και όταν τις πραγματοποιούν, γίνονται «ένα». Π.Γ.

Ο Μιγκέλ τραγουδά στην Κόκο
«Coco» των Λι Άνκριτς, Άντριαν Μολίνα 

Εφόσον το «Coco» σε πιάσει σε συναισθηματικό επίπεδο, από ένα σημείο και έπειτα γίνεται ανελέητο. Και ειδικά όταν ο Μιγκέλ φεύγει από τον κόσμο των νεκρών για να πει το σωστό τραγούδι στο σωστό άτομο, τα δάκρυα περισσεύουν. Τ.Μ.

Από τους Πάνο Αχτσιόγλου, Γιάννη Βασιλείου, Πάνο Γκένα, Κωστή Θεοδοσόπουλο, Τάσο Μελεμενίδη και Νεκτάριο Σάκκα

Διαβάστε ακόμη
Ανασκόπηση 2017: Ψηφίστε την καλύτερη ταινία της χρονιάς!
Ανασκόπηση 2017: Οι ατάκες της χρονιάς

Ανασκόπηση 2017: Οι αφίσες της χρονιάς
Ανασκόπηση 2017: Τα viral βίντεο της χρονιάς

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ