«Δε χρειαζόμασταν διάλογο, είχαμε πρόσωπα» έλεγε περήφανα η Γκλόρια Σουάνσον ως σταρ του βωβού κινηματογράφου στη «Λεωφόρο της Δύσης», εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά της για την έλλειψη εκφραστικών βλεμμάτων στο Χόλιγουντ του 1950. Πολλοί είπαν αντίστοιχα πράγματα αργότερα, όχι μόνο για την έλλειψη προσώπων αλλά για το ότι η κάμερα των σκηνοθετών σταμάτησε να κοιτά τα πρόσωπα των ηθοποιών με τον ίδιο τρόπο.
Το τελευταίο, εκτός του ότι είναι λογικό αφού ο σκηνοθέτης έπρεπε πια να συνυπολογίζει και τον ήχο, υποδεικνύει και την επιρροή του σκηνοθέτη σε αυτό που γενικά ονομάζεται «δύναμη της εικόνας». Όταν αφαιρεθεί ο ήχος και αυτή γίνει το μόνο μέσο παρουσίασης μιας κατάστασης, μπορεί να κάποιος να κρίνει ακόμη πιο ξεκάθαρα τη δύναμή της. Αυτό προσπάθησε να κάνει ένας video essayist που μελέτησε λεπτομερώς τη «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν και ξέφυγε από ένα συνηθισμένο αφιέρωμα, παρουσιάζοντας μιας εντελώς δική του εκδοχή της ταινίας.
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί, ένα 8λεπτο cut της ταινίας, σαν να έχει γυριστεί με τις τεχνικές του βωβού κινηματογράφου. Το βίντεο, ως αποτέλεσμα, εκθειάζει τη δουλειά του Νόλαν ως αφηγητή, με τις σκηνές των μαζεμένων στρατιωτών στη προβλήτα να θυμίζουν όντως αντίστοιχες επικές σκηνές από βωβά πολεμικά φιλμ, στο θέμα της διαχείρισης του χώρου και της κίνησης της κάμερας μέσα στο πεδίο της μάχης.
