Έχοντας κανείς το «προνόμιο» να έχει παρακολουθήσει πολλά οσκαρικά αποτελέσματα πολλών εποχών, καταλήγει, σύμφωνα με το ακόλουθο βίντεο, στο συμπέρασμα πως για μια σειρά λόγων το Χόλιγουντ δεν παράγει τις ταινίες που παρήγε κάποτε και σε μια σχετική συνέπεια αυτού τα Όσκαρ δεν βραβεύουν το είδος ταινιών που βράβευαν κάποτε. Σύμφωνα με τη λογική των δημιουργών του βίντεο, η δημοφιλία έχει ενοχοποιηθεί. ΑΡΑ, εκτιμά το Screenprism, ο «Μαύρος Πάνθηρας», μια ταινία που πραγματεύεται σοβαρά ζητήματα, καίριου χρόνου, με εξαιρετικά δημοφιλή τρόπο, στο μέσο που έχει συστήσει πλέον το σύμπαν της Μάρβελ, θα ήταν ένα δίκαιο Όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας. Οι απόψεις είναι για να ακούγονται, να σημειώνονται, να συγκρίνονται – και να αλλάζουν. Εκείνο που στο τέλος έχει σημασία, αν θέλεις δηλαδή να καταλάβεις καλύτερα την εποχή, τον οσκαρικό θεσμό αλλά και την ίδια την έννοια της καλής ταινίας (που δεν είναι μία) πρέπει να απαγκιστρωθείς και από κάποιες δεδομένες εμπάθειες «άποψης» (κυρίως αυτήν που λέει ότι εσύ ξέρεις τι είναι καλό και τι όχι) και να προσπαθήσεις να καταλάβεις το κριτήριο μιας Ακαδημίας που τελικά κάθε χρόνο όλοι λατρεύουμε να μισούμε μετά τις βραβεύσεις και μισούμε που λατρεύουμε ως την επόμενη απονομή.
