Δουλειά του ελληνικού σινεμά είναι να παραμένει δημιουργικό, επίκαιρο, εξωστρεφές και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Νίκου Labôt «Η Δουλειά της» είναι ακριβώς αυτό. Με παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και μία εξαιρετική πορεία σε διεθνή φεστιβάλ (1ο Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας Μεγάλου Μήκους, Βραβείο Fipresci & Υoung Fipresci στη Βαρσοβία και Βραβείο Ερμηνείας για τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στη Θεσσαλονίκη), η εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα «Η Δουλειά της» αποτελεί απόδειξη ενός ελληνικού σινεμά που έχει οικεία θεματική και διεθνή απήχηση.
Κοινωνικό δράμα που χωρά στιγμές χιούμορ, ματιά αμφισβήτησης στον παραδοσιακό ρόλο των φύλων, ειλικρινή παρατήρηση της ελληνικής πραγματικότητας, η ιστορία της Παναγιώτας στη «Δουλειά της» μιλά μία ανεπιτήδευτη κινηματογραφική γλώσσα και έχει δυο εξαιρετικούς ερμηνευτές στους βασικούς ρόλους, τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και τον Δημήτρη Ήμελλο.
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες απευθυνθήκαμε στον Νίκο Labôt και στη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου για να μας γράψουν από μία λίστα με προτεινόμενες, αγαπημένες ταινίες τους που σχετίζονται θεματικά με τη «Δουλειά της», ταινίες για τη γυναικεία χειραφέτηση, την οικονομική κρίση, τις επαγγελματικές δυσκολίες και τα ζευγάρια σε κρίση. Τους ευχαριστούμε πολύ για την ανταπόκριση, καθώς και τη Νατάσσα Πανδή για την επικοινωνία.
Η ταινία του Νίκου Labôt «Η Δουλειά της» κυκλοφορεί 28 Φεβρουαρίου στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Weird Wave.
Νίκος Labôt
photo credit: Αθηνά Λιάσκου
«Το Μυστικό της Βέρα Ντρέικ» (Vera Drake, 2004) του Μάικ Λι
Παρότι πολύ διαφορετική σε ύφος από την «Η Δουλειά της» θυμάμαι πόσο πολύ με είχε συγκινήσει η ζεστή ερμηνεία της Ιmelda Staunton που ένιωθα περιέργως ότι πρόκειται για μια γυναίκα οικεία σε μένα. Μια αληθινή ιστορία που δείχνει μία κοινωνία ανισοτήτων και ταξικότητας. Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται μια μητέρα, μια απλή και καλοκάγαθη γυναίκα που εργάζεται ως καθαρίστρια και προσφέρει ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες της σε γυναίκες που θέλουν να κάνουν έκτρωση. Μια συγκινητική ταινία που παρουσιάζει το μεγαλείο ψυχής μιας γυναίκας που προσπαθεί να βοηθήσει ανεξαρτήτως κόστους.
«Γκλόρια» (Gloria, 2013) του Σεμπαστιάν Λέλιο
Είδα την Gloria όταν τέλειωνα τον ήχο στο post production. Η ιστορία και ο δυναμικός χαρακτήρας της ηρωίδας δεν έχουν καμία σχέση με τη ζωή και τo low profile της Παναγιώτας. Kι όμως από τότε μέχρι τώρα νιώθω ότι αυτές οι 2 ταινίες με κάποιο υπόγειο τρόπο διαλογίζονται. Η Gloria, 58 ετών, πηγαίνει κόντρα στις στερεοτυπικές αντιλήψεις της κοινωνίας, που θέλουν τις γυναίκες αυτής της ηλικίας όντα χωρίς όρεξη για ζωή. Ρεαλιστική και αισιόδοξη ματιά για όλες τις γυναίκες που στέκονται με δυναμισμό. Ισορροπίες με αβίαστη αμεσότητα και κωμικό timing. Η Παουλίνα Γκαρσία δίνει σάρκα κι οστά σ’ ένα περίγραμμα γυναίκας που θα μπορούσε να καταλήξει καρικατούρα, αν δεν την αναλάμβανε μια ηθοποιός που δεν την συναισθανόταν και δεν την αγαπούσε βαθιά.
«Ο Νόμος της Αγοράς» (La Lois du Marché, 2015) του Στεφάν Μπριζέ
Ήταν μια ταινία που όταν βγήκα από την αίθουσα «ζήλεψα» την αθόρυβη υποβόσκουσα αίσθηση του ότι ο φιλμικός και ο πραγματικός χρόνος γίνονται ένα. Ο Τιερί (Vincent Lindon), πρόσφατα απολυμένος, προσπαθεί να επιβιώσει στην σκληρή εργατική τάξη της Γαλλίας έχοντας παράλληλα να συντηρήσει την οικογένειά του. Όμως αυτό που συναντά είναι η εκμηδένισή του ως ανθρώπινο όν από το ίδιο το σύστημα. Μία ρεαλιστική ακτινογραφία μιας κοινωνίας παραδομένης σε γραφειοκρατικούς, απάνθρωπους θεσμούς και ρυθμούς. Ο φακός του Μπριζέ αποτυπώνει συγκινητικά τις μικρές στιγμές ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με τα αδιέξοδα του συστήματος.
«Ένας Χωρισμός» (Α Separation, 2011) του Ασγκάρ Φαρχαντί
Μια ταινία που με έκανε πάντα να σκέφτομαι ότι για να είναι συμπαγής μια ρεαλιστική ταινία πρέπει να αναπτύξω σε βάθος του χαρακτήρες μου. Με γνώμωνα αυτό, όλα τα επίπεδα θα βρουν αθόρυβα τη θέση τους μέσα στην ιστορία. Μια «ακτινογραφία» της ζωής του σύγχρονου Ιράν σχολιάζει με πολυεπίπεδο τρόπο θέματα taboo, την επίδραση της θρησκείας και των περιορισμών της ελευθερίας εν γένει στη ζωή, με τέτοιο τρόπο που κάνει την ταινία universal. Το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» ξεδιπλώνεται κρατώντας ιδανικές ισορροπίες ανάμεσα στον νατουραλισμό και τη συγκίνηση, τη φαινομενική φλυαρία των χαρακτήρων και τη βουβή παρατήρηση όσων συμβαίνουν, το σασπένς που τρέχει με καταιγιστικό ρυθμό και το υπόκωφο δράμα που εξελίσσεται κάτω από την επιδερμίδα της υπόθεσης. Με μεστή γραφή και συμπαγείς χαρακτήρες ο Φαραντί φέρνει στην επιφάνεια, τα ηθικά διλλήματα που προκύπτουν από τον αυστηρό και συντηρητικό Νόμο, την καταπιεστική και φαλλοκρατική θρησκεία, τον κοινωνικό συντηρητισμό και τις ταξικές ανισότητες.
«Δευτέρες με Λιακάδα» (Los Lunes al Sol, 2002) του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα
Αθόρυβη ταινία που όμως περιέργως την θυμόμουν πάντα με θαυμασμό για το πικρό χιούμορ που αντιμετωπίζει ο Αρανόα τις τραγικές καταστάσεις. Σε μια παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας που πλήττεται από την ανεργία, μια παρέα απολυμένων προσπαθούν να βρουν εκτός από δουλειά και μια αλλαγή στη ζωή τους που θα τους επιστρέψει την χαμένη τους αξιοπρέπεια. Κοινωνικός σχολιασμός και γλυκόπικρο χιούμορ με τους άντρες να περνούν τις ώρες τους, βάζοντάς τα με όλους, τα αφεντικά και με τις ίδιες τις συντρόφους τους που βρήκαν δουλειά.
Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου
photo credit: Λευτέρης Τεκτονίδης
«Τυχερή κι Ευτυχισμένη» (Happy-Go-Lucky, 2008) του Μάικ Λι
Για τον απλό τρόπο και την θετική ματιά που βλέπει η ηρωίδα τη ζωή.
«Dogman» (2018) του Ματέο Γκαρόνε
Για τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας που είναι ένας ήρεμος και καλόβολος άνθρωπος και πως η διαδρομή του μέσα στην ταινία αλλάζει.
«The Maid» (La Nana, 2009) του Σεμπαστιάν Σίλβα
Για το βλέμμα και το σώμα της ηθοποιού που παίζει την κεντρική ηρωίδα.
«Θέλμα και Λουίζ» (Thelma & Louise, 1991) του Ρίντλεϊ Σκοτ
Για τη φιλία μεταξύ δύο γυναικών και την απόφαση τους να ζήσουν κάτι για πρώτη φορά.
«Κανείς Δεν Ξέρει» (Nobody Knows, 2004) του Χιροκάζου Κόρε-Έντα
Για την αφήγηση και τον τρόπο που παίζουν τα παιδιά, και κυρίως γιατί είναι από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες.
