Από το γραφείο μου βλέπω έναν από τους δίσκους που έτυχε να είναι σε πρώτη ζήτηση τον τελευταίο καιρό, μετά την αφορμή και μιας επανεπίσκεψης στο «Ωραία μου Κυρία» που παρουσιάσαμε πρόσφατα, το ωραιότατο «Inside Daisy Clover» (1965) του Ρόμπερτ Μάλιγκαν με την Νάταλι Γουντ και τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Music composed and Conducted by André Previn. Υπήρξε (και εξακολουθεί) μεγάλος άνθρωπος των μουσικών πραγμάτων της ζωής μας ο Πρεβέν, αυτός ο βραχύσωμος Βερολινέζος που έφυγε με την οικογένειά του νωρίς από την πατρίδα του για να γλιτώσει από τα γαμψά ναζιστικά νύχια.
Στην Αμερική ο Πρεβέν μπήκε σχεδόν αμέσως στο Χόλιγουντ, υπέγραφε soundtrack πριν κλείσει τα είκοσι και αποφάσιζε πριν τα 40 πως ναι μεν η δουλειά για ένα στούντιο είναι βέβαιος βιοπορισμός, αλλά η καλλιτεχνική του φιλοδοξία υπερέβαινε κατά πολύ τις συμβατικές απαιτήσεις του στουντιακού συστήματος. Θα επέστρεφε συστηματικά στις ταινίες, πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδεχόταν. Όμως η σφραγιστική συνεισφορά του θα συνέβαινε συνολικά στο μουσικό στερέωμα.
Ο Πρεβέν ξεκίνησε από πιανίστας, υπήρξε και βιρτουόζος για μεγάλα διαστήματα της ζωής του σε τρίο τζαζ, έμαθε μυστικά της διεύθυνσης ορχήστρας δίπλα στον θρυλικό Πιερ Μοντέ (έναν απαράμιλλο διευθυντή που έκανε πρεμιέρες μουσικών έργων – τοτέμ σήμερα για τον χώρο της ορχηστρικής μουσικής) κι αυτό του έδωσε το εφαλτήριο μιας ισόβιας καριέρας στο πόντιουμ. Ο Πρεβέν υπήρξε ο διάδοχος του Τζον Μπαρμπιρόλι στην Ορχήστρα του Χιούστον, διετέλεσε διευθυντής επί οκταετία της διεθνούς εμβέλειας Ορχήστρας του Πίτσμπουργκ, πέρασε από το Λος Άντζελες και την Royal Philharmonic Orchestra και βέβαια πρυτάνευσε επί σχεδόν 12 χρόνια στην Συμφωνική του Λονδίνου.
Ο Πρεβέν, σε μια άλλη εποχή εντελώς, υπήρξε υπεύθυνος μιας απεριόριστης διάχυσης της κλασικής μουσικής στο κυρίως ρεύμα της εποχής του, καθώς με την Συμφωνική του Λονδίνου είχε εβδομαδιαίο πρόγραμμα στο BBC διευθύνοντας για το βρετανικό τηλεοπτικό κοινό, αντέχοντας μικροκατηγορίες μικροκριτικών –που πολέμησαν κι εν μέρει κατάφεραν τον εξοστρακισμό της σοβαρής ορχηστρικής μουσικής από την τηλεόραση – και διευρύνοντας ακατάπαυστα την απήχηση της μουσικής αυτής. Όπως προανεφέρθη, άλλες εποχές εντελώς.
Για το σινεμά ο Πρεβέν συνέθεσε πάμπολλες μουσικές από τα τέλη του ’40 ως τα μέσα του ’60, οπότε και αραίωσε εκλεκτικότερα τις συμμετοχές του – καθώς βέβαια υπήρχαν τα καθήκοντα διευθυντή ορχήστρας, τζαζ πιανίστα και τηλεοπτικού αστέρα παράλληλα βέβαια με την χειμαρρώδη ηχογραφημένη σταδιοδρομία. Αυτό δεν τον εμπόδισε να υπάρξει 11 φορές υποψήφιος για Όσκαρ, δύο φορές δύο συνεχόμενες χρονιές, είναι ο μοναδικός που υπήρξε υποψήφιος σε μια χρονιά για τρία διαφορετικά έργα στις μουσικές κατηγορίες (το 1961) και βέβαια κέρδισε και τέσσερεις φορές το αγαλματίδιο, μία για την «Γλυκιά μου Ίρμα», μία για την διασκευή του «Ωραία μου Κυρία», μία για τη «Ζιζί» και μία για το μεθυστικό «Porgy and Bess» του Πρέμινγκερ (και άτυπα του Ρούμπεν Μαμούλιαν).
Μέσα σ’ όλα ο Πρεβέν έκανε και πέντε γάμους – «η προσωπική ζωή μου ήταν γεμάτη λάθος αποφάσεις, αντίθετα με την επαγγελματική μου» – ένας εκ των οποίων και με την Μία Φάροου. Υιοθετημένο παιδί του από αυτόν τον γάμο είναι η Σουν-Γι Πρεβέν που μετέπειτα παντρεύτηκε τον Γούντι Άλεν.
Το κενό είναι δυσαναπλήρωτο, πλήρης ημερών βεβαίως, όλοι κάποτε παίρνουμε σειρά, αλλά το κενό, η ιστορία, οι ηχογραφήσεις και οι μουσικές για το σινεμά συνιστούν το μέγεθος μιας συμβολικής απώλειας.
Η πιο ιστορικά αστεία στιγμή της τηλεοπτικής ζωής του Πρεβέν, τον συνόδευε πάντα με ευεξία στο κοινό των συναυλιών του, η συμμετοχή σ' ένα σκετς με τον Έρικ Μόρικαμπ
