Υπάρχει μια πλευρά του blockbusting σινεμά που δικαιούται μια εξωκινηματογραφική ανάγνωση. Όχι για να δικαιολογήσει ταινίες που δεν είναι «καλές» (κι αυτό σηκώνει πολλή συζήτηση φυσικά), αλλά για να σηματοδοτήσει αξίες που αντιπροσωπεύονται μέσα από την φιλμοκατασκευή και την πανίσχυρη γενεαλογική απήχηση κάποιων ταινιών.
Στο βίντεο που ακολουθεί, ο σταθερά ενδιαφέρων Νταν Γκόλντινγκ, επιχειρεί μια ανάλυση της σωρείας των μετενσαρκώσεων επιτυχημένων franchises, που χαρακτηρίζει (ή λυμαίνεται, αν διάκεισαι εχθρικά) το σημερινό Χόλιγουντ. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι το γιατί γίνονται αυτές οι ταινίες – εύκολο, γιατί φέρνουν γιγάντιες εισπράξεις και δευτερευόντως, πιο συναισθηματικά, γιατί επικεφαλής των στούντιο είναι άνθρωποι που μεγάλωσαν μ' αυτές – αλλά το εξής κοινωνιολογικό «γιατί» ακριβώς της απήχησης αυτής.
Έτσι λοιπόν, μεταξύ άλλων που θα δείτε στο πολύ ενδιαφέρον βίντεο, οι ταινίες αυτές γεφυρώνουν γενιές, μεταλαμπαδεύουν συγκεκριμένες αξίες (ή απλά μόδες) που αντιπροσωπεύθηκαν επιτυχώς στις πρώτες ταινίες, παραδίδουν την σκυτάλη στους απογόνους με ότι αυτό συνεπάγεται για την σημασία (θετική κι αρνητική) της παράδοσης και, σημαντικά, μιλούν για τον Χρόνο σαν εγγενές στοιχείο της παρουσίας μας στη ζωή.
Όσο για το ίδιο το σινεμά, ξανά μεταξύ άλλων, οι ταινίες «κληρονομιάς» μπορεί να κρατούν το ένα πόδι στη νοσταλγία του αρχικού κοινού που μεγάλωσε μ' αυτές, αλλά αναπαράγουν μια σειρα από αφηγήσεις αποσκοπώντας στους απογόνους του κοινού αυτού, διατηρώντας μια αλυσίδα αρραγή και χαρακτηρίζοντας εν τέλει το σινεμά όχι σαν μια τέχνη καινοφανούς πλοκής αλλά κυριάρχης αφηγηματικότητας βασικών θεμάτων.
