Μίκλος Ρόζα – «Μπεν Χουρ»
Στο γαργαντουικό επός του Γουίλιαμ Γουάιλερ, ο Ρόζα επικυρώνει με τη γραφή του τον ήχο της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ και υποδεικνύει το συντακτικό, αλλά και την έμπνευση, για κάθε ταινία και συνθέτη του είδους.
Λουίς Μπακάλοφ – «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο»
Ο Αργεντίνος συνθέτης προσδίδει στην ποιητική, μα τόσο ειλικρινή ανάγνωση του Παζολίνι, ένα λιτό ιδιόμελον γεμάτο μελωδικές φράσεις συμπόνοιας, που επενδύουν τα «Πάθη» με συναισθηματικό βάθος.
Μορίς Ζαρ – «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ»
Η πασίγνωστη εισαγωγή και το μουσικό θέμα του Ζαρ, είχαν άμεσα τη δυναμική να καταγραφούν στη συλλογική μνήμη ως μουσικό ανάλογο του «Χριστός Ανέστη», ακόμα και χωρίς τις ανελέητες τηλεοπτικές επαναλήψεις. Σπουδαία δουλειά.
Πίτερ Γκάμπριελ – Passion / «Ο Τελευταίος Πειρασμός»
Ο Πίτερ Γκάμπριελ δημιουργεί μια πολύγλωσση μουσική παρακαταθήκη, ερευνώντας τα ηχοχρώματα, τη φρασεολογία και τη ρυθμολογία των μελωδικών ιδιωμάτων της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και των Βαλκανίων. Το αποτέλεσμα είναι μια καίρια καταγραφή της «μουσικής του κόσμου», που αποτινάσσει με δημιουργική κατάνυξη και προαίρεση την καρτ-ποσταλική λογική του όρου «έθνικ».
Ζμπίγκνιου Πράισνερ – «Δεκάλογος»
Μελωδική αγνότητα που δίνει λυτρωτική υπόσταση σε ιστορίες εμπνευσμένες από τις Δέκα Εντολές της Παλαιάς Διαθήκης, με εξαιρετική έμπνευση. Ο αγαπημένος Πολωνός συνθέτης σε στιγμές ουράνιας σύλληψης.
Χανς Ζίμερ – «Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου»
Ο Χανς Ζίμερ αποδεικνύεται η ιδανικότερη επιλογή για τη σύνθεση στιβαρών μουσικών θεμάτων και παραδίδει ένα φιλόδοξο μουσικό αμάλγαμα με μεταμοντέρνα ένδυση, για κάτι που εξαρχής φάνταζε παρωχημένο.
Τζον Ντέμπνεϊ – «Τα Πάθη του Χριστού»
Αντίδρομες σκοτεινές και φωτερές δυνάμεις διαστρώνουν μουσικά τα «Πάθη του Χριστού», με τη συμβολή αιθέριων φωνητικών και εξαιρετικών σολίστ. Η μουσική βρίσκεται στον αντίποδα του σπλάτερ πορν που σκηνοθέτησε ο Μελ Γκίμπσον, και αποτελεί (μαζί με τη διεύθυνση φωτογραφίας) τις μοναδικές αισθητικές εκλάμψεις αυτής της χυδαιότητας.
Χανς Ζίμερ, Λορν Μπάλφ, Λίζα Τζέραρντ – «Η Βίβλος»
Αν και λιγότερο εμπνευσμένο από τον «Μονομάχο», η συνεργασία του Ζίμμερ με τη Λίζα Τζέραρντ των Dead Can Dance, κρύβει στον μουσικό της πυρήνα το λυρισμό της θρηνωδίας με ακρίβεια και συνέπεια.
Κλιντ Μάνσελ – «Νώε»
Τα έγχορδα των Kronos Quartet ανταγωνίζονται σε αγριάδα και τονική εμμονή, την ανθρώπινη ευτέλεια. Ο Μάνσελ αναγνωρίζει ελάχιστα ελαφρυντικά και προτάσει μια μουσική σύνθεση που προκαλεί έντονη δυσφορία, μόνο για να την αναχαιτίσει σταδιακά και να δοξάσει τόσο το Δίκαιο, όσο και το Έλεος.
Μόντι Πάιθον, Τζόφρι Μπέργκον – «Ένας Προφήτης… Μα τι Προφήτης!»
Συγγνώμη, αλλά δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε…
