Ξεκινώντας από τα θρίλερ της πολιτικής – και δικαιολογημένης σε ένα βαθμό – παράνοιας του '70, πισωγυρίζει στον αστικό τρόμο που φωλιάζει στο νουάρ του '40, επιταχύνει προς μεγάλες επιτυχίες τρόμου («Invasion of the Body Snatchers», «Το Μωρό της Ρόζμαρι») που χρησιμοποίησαν το είδος για να μιλήσουν πάλι για την ίδια υστερία και φθάνει στο σήμερα που η συνομωσιολογική παράνοια ξεκινά από εταιρείες-τέρατα και οικολογικό εσχατολογισμό για να φθάσει στην φυλετική ένταση αλλά και την σάτιρα μιας παρανοϊκής λαγνείας που μοιάζει πολιτισμικά πια να αντικαθιστά όλο και περισσότερο έναν βασικό ορθολογισμό.
Ωραίο, καίριο και σινεφιλικό.
