Ο Αλμοδόβαρ δεν είναι για όλα τα γούστα, και ενδεχομένως δεν θα γίνει ποτέ ευρέως αποδεκτός από τους κριτικούς και τους συναδέλφους του, όσο ο συμπατριώτης του Μπουνιουέλ. Είναι αδύνατο, ωστόσο, να μην του αναγνωρίσει κανείς την προσήλωση σε ένα σινεμά απόλυτα προσωπικό, που τελικά εξελίχθηκε ριζικά παραμένοντας κατά κάποιον τρόπο το ίδιο – επιμένοντας πάντα να αντικατοπτρίζεται απόλυτα μέσα στις ταινίες του. Και αυτό είναι το βασικότερο γνώρισμα ενός δημιουργού που δεν κάνει σινεμά για να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του, αλλά για να εκτεθεί ανεπανόρθωτα.
Ο Ισπανός σκηνοθέτης γνωρίζει πως το παρόν δεν είναι τρελό χάρη στις άπειρες ευκαιρίες που παρέχει, αλλά λόγω ενός απίστευτα σύνθετου παρελθόντος που φέρνει στο «τώρα» τις πιο αμφίσημες γεύσεις. Το μεγάλο ρίσκο βρίσκεται πια στην αποδοχή, τόσο των ηρώων του μεταξύ τους, όσο και της δικής του αισθητικής, που συνεχίζει να αναμειγνύει είδη και να φλερτάρει με το γελοίο και το υπερβολικό.
Ένας από τους πολλούς κριτικούς που μελέτησαν του έργο του είναι ο Χόρχε Λουένγκο Ρουίζ, που κατά καιρούς έχει φτιάξει υπέροχα video essays μέσα από τη σελίδα του στο Vimeo. Το σινεμά του Αλμοδόβαρ φαίνεται πως είναι το αγαπημένο του αντικείμενο μελέτης, καθώς έχει φτιάξει ως τώρα τέσσερα διαφορετικά βίντεο με τις εμμονές του σκηνοθέτη. Το κόκκινο χρώμα, οι κύκλοι, οι επιρροές από την ιστορία της τέχνης και τα βιβλία που βλέπουμε στις ταινίες του, συνθέτουν ένα χορταστικό αφιέρωμα στον αγαπημένο σκηνοθέτη.
Δείτε παρακάτω τα τέσσερα βίντεο:
