«A Shot in the Dark» (1964) του Μπλέικ Έντουαρντς
Σαν σε σινεμά, ξεκινάμε με τίτλους. Το δεύτερο Ρόζ Πάνθηρ, ίσως και το λιγότερο γνωστό, είναι και το πιο εξοντωτικά αστείο. Και η σκηνή των τίτλων ακολουθεί μια εναρκτήρια σεκάνς ενός από τα ρομαντικότερα τραγούδια του σινεμά του '60 («The Shadows of Paris») καθώς αυτό συνοδεύεται από ένα τέλειο βωβό μπουλβάρ ερωτικής απιστίας και σκηνοθετικής επίδειξης χρονισμού και ακρίβειας.
Bonus η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας.
«Η Γειτονιά του Δάσους: Οι Περιπέτειες του Τοτόρο» (1988) του Χαγιάο Μιγιαζάκι
Ευδιαθεσία και Μιγιαζάκι πάνε χέρι-χέρι. Όχι όμως γιατί όλοι οι άνθρωποι γελούν ή τα υπό πραγμάτευση χαίρουν ελαφρότητας. Αλλά γιατί τα αισθήματα του Μιγιαζάκι έχουν εμάς στο κέντρο, γιατί το πέταγμα (κυριολεκτικό και δραματουργικό) περιμένει σε κάθε γωνιά, γιατί τα χρώματα κι οι ήχοι φτιάχνουν μια πραγματικότητα να κρύβεσαι όσο συχνότερα χρειάζεσαι. (Περισσότερα στο γιατί όντως τον χρειάζεσαι τον Τοτόρο εδώ).
Bonus, αναπόφευκτα, η όλο ευωδιές μουσική του μόνιμου συνθέτη του, Τζο Χισαΐσι.
«Τα Απόρρητα της Κρεβατοκάμαρας» (1959) του Μάικλ Γκόρντον
Οι φαρσικές κωμωδίες, μετά καρυκεύματος, του διδύμου Ντόρις Ντέι – Ροκ Χάτσον είναι παυσίλυπο περιωπής. Για του λόγου το αληθές…
– Ποιος νομίζεις πως είσαι;
– Στην Ινδία δεν νομίζουμε, ξέρουμε ποιοί ειμαστε.
Πίτερ Σέλερς στο «Πάρτι» (1968) του Μπλέικ Έντουαρντς
«Μια Νύχτα στην Όπερα» (1935) του Σαμ Γουντ
Οι αδελφοί Μαρξ θα μπορούσαν με άνεση να στηρίξουν και ολόκληρο το άρθρο, ας γίνουμε εκκεντρικά φειδωλοί περιοριζόμενοι σε τούτο το παραλήρημα του Γκράουτσο απέναντι στην τυπικά δύσμοιρη (και κωμικά έξοχη) Μάργκαρετ Ντιμόντ. Οι παλαβομάρες του Γκράουτσο, το κλασικό πέσιμο στην Ντιμόντ, η καταρρακτώδης λεκτική ευφυία, η σάτιρα του κανονικού, όλα εδώ τι να πρωτοπείς, ευεξία…
«Τροπική Καταιγίδα» (2008) του Μπεν Στίλερ
Για το έργο του Στίλερ μπορεί να γράψει παραγράφους κανείς – τις δικαιούται. Η σάτιρα κι ο αυτοσαρκασμός αγγίζει την…επικίνδυνη αυτοκατάργηση εδώ, οι τρεις κεντρικοί χαρακτήρες (Στίλερ, Μπλακ και Ντάουνι Τζούνιορ) εξισορροπούνται μόνο από το εξωφρενικό cameo του Λες -Τομ Κρουζ- Γκρόσμαν. Και στη παρακάτω 'never go full retard' σκηνή το γέλιο αντηχεί ακόμα, η κωμική διάδραση των δύο μόνο να φανταστείς τι πρέπει να συνέβαινε εκτός κάμερας μπορείς…
Bonus ο Les μπροστά στον αποσβολωμένο ΜακΚόναχι
«Τραγουδώντας στη Βροχή» (1952) των Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι
Υπάρχουν μαγικές στιγμές που συνέλαβε ο φακός και μια τέτοια είναι το απερίγραπτο one man show του Ντόναλντ Ο' Κόνορ, ολόκληρο αφιερωμένο στον σκοπό της ανάρτησης αυτής. Βλέποντάς το μόνο θα το πιστέψεις.
«Δάσκαλος για Κλάματα» (1963) του Τζέρι Λιούις
Μια από τις απάτητες κορυφές της κωμωδίας του Τζέρι, το σκαμπίλι του στον επί χρόνια παρτενέρ του Ντιν Μάρτιν, το ξαναδιάβασμα του λογοτεχνικού «Δρ. Τζέκιλ και Κύριος Χάιντ». Περισσότερο όμως μια επιλογή κλασικών γκαγκς, εκτυφλωτικού Τεχνικόλορ, διακαούς προσπάθειας να καταφέρεις κάτι και βασικής διεκδίκησης του ατομικού δικαιώματος στις αβλαβείς (και ασταμάτητες) χαζομάρες.
Και bonus (για τους οπαδούς) η σκηνή στα ζενερίκ του «Cracking Up» (1983)
Μέριλιν Μονρό και Τζακ Λέμον από τα γυρίσματα του «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» (1959)
«Σκοπεύω να ζήσω για πάντα ή να πεθάνω προσπαθώντας»
Γκράουτσο Μαρξ
«Αλαντίν» (1992) των Ρον Κλέμεντς και Τζον Μάσκερ
Μπορεί και η πιο ωραία δημιουργία της νεοκλασικής εποχής των καρτούν της Ντίσνεϊ, τέλεια ιστορία, χρώμα, σκίτσο, Ρόμπν Γουίλιαμς σε ντελίριο και βέβαια…Friend Like Me
«The Gay Divorcee» (1934) του Μαρκ Σάντριτς
Το κλασικό χολιγουντιανό μιούζικαλ δεν μπορεί να λείπει από αυτή τη δίαιτα κινηματογραφικής ευθυμίας. Και το μιούζικαλ συνεπάγεται Φρεντ Αστέρ. Και Τζίντζερ Ρότζερς. Και Κόουλ Πόρτερ. Μπορεί η αποδραστικότητα της MGM τότε να χτυπούσε ταβάνι, εδώ όμως της κλέβει τη δόξα η RKO. Σκηνικά, κοστούμια, παίξιμο, τραγούδι, χορός, όλα τους ένα αβαντάζ κομψότητας που θαμπώνει ακόμα και σε μεταφέρει.
Bonus Όσκαρ 1970!
Ο Φρεντ, στα 71 του, αρχαία ιστορία για την εποχή μας, αλλά 50 χρόνια πριν σ' ένα περιβάλλον που ήξερε να τιμά και να γιορτάζει ενεργητικά την «παλιά δόξα», ξεσαλώνει με τον πιο στιλάτο και τον πιο μεταδοτικό (…) τρόπο που οι λάτρεις θα μπορούσαν να φανταστούν.
– Είσαι μεθυσμένος!
– Κι εσύ είσαι τρελός. Αλλά εγώ αύριο θα είμαι νηφάλιος ενώ εσύ θα είσαι τρελός για πάντα
«It's a Gift» (1934) του Νόρμαν Ζ. ΜακΛίοντ
«Οι Διακοπές του Κυρίου Υλώ» (1953) του Ζακ Τατί
Τατί συντρέχοντος, ευφορία δεδομένη. Το καλοκαίρι είναι, για πολλούς λόγους πλέον, μια μεγάλη προσδοκία μας. Κι αυτές οι κινηματογραφικές Διακοπές μια όαση της εξοχότητας του ανθρώπινα ευτελούς.
«Ένα Ψάρι που το Έλεγαν Γουάντα» (1988) του Τσαρλς Κράιτον
Οι Monty Python και η κωμική λογική των θρυλικών Ealing Studios του απέραντα κωμικού βρετανικού '50, στον αγαστό συνδυασμό της ταινίας του Κράιτον, του Κλιζ, του Κλάιν, του Πάλιν και, βέβαια της Τζέιμι Λι Κέρτις.
«Στην Παγίδα του Νόμου» (1984) του Τζιμ Τζάρμους
Η μεταδοτικότητα δεν είναι μόνο για τους ιούς, είναι και για την ευφορία. Κι εδώ, ο Τζάρμους με αρωγούς πρώτα τον Μπενίνι και μετά τις αλητοαρχοντόφατσες των Λούρι και Γουέιτς, παίρνει αυτό που η επιπόλαιη ματιά θα χαρακτήριζε «κρύο» και αρχίζει να το χτίζει με τρόπο που ακόμα η επιστήμη δεν απεφάνθη γιατί είναι τόσο άψογος. Ίσως επειδή ο Γουέιτς αρχίζει να κουνάει τόσο τέλεια το χέρι του όταν έχει πια μπει για τα καλά στο χορό.
«Πιάσε με, αν μπορείς» (2002) του Στίβεν Σπίλμπεργκ
Η μελαγχολική ταινία Χριστουγέννων που ίσως κανείς δεν έβαλε ακόμα πρώτη στη λίστα με τις μελαγχολικές ταινίες Χριστουγέννων, έχει τόση θέρμη στην αναζήτηση της αγάπης της, τόση ανικανοποίητη παιδική (πρώτη) ανάγκη και τόσο θαυμάσιο, επιστεγαστικό φινάλε, που μπαίνει και με τα δύο πόδια στην σημερινή μας αναζήτηση λίγο πιο αίσιας διάθεσης. Τίτλοι, Τζον Γουίλιαμς, γιορτή.
«Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι» (1998) των αδελφών Κοέν
Υπάρχουν σκηνές για τις οποίες δεν υπάρχουν λόγια.
«Fucking Quintana…that creep can roll man…»
«4 Γάμοι και μια Κηδεία» – το άγνωστο cut
