Ένας μικρός, ευγενικός εθισμός των ημερών, το ημερολόγιο καραντίνας του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι η ματιά από την κλειδαρότρυπα, που ανοίγει και κλείνει ο ίδιος, στην ιδιωτική ζωή ενός ανθρώπου που δεν φοράει στο πέτο τη δυσφορία για την αντιξοότητα που ζούμε. Ο Αλμοδόβαρ, χωρίς μελοδραματισμό, χωρίς δωρεάν αναίδεια, περιγράφει πτυχές της καθημερινότητάς του.
Στιγμές είναι η έλλειψη ενέργειας, η μέρα που πάει να διαφύγει χωρίς κατεύθυνση, ο χρόνος που πάει να καταναλωθεί από μια ρουτίνα. Διαβάζει και προτείνει αυτά που διαβάζει, μιλάει για τους χαρακτήρες μιας μυθοπλασίας και την ιερότητα των (πραγματικών) γειτόνων, «δένει» με τα δικά του έργα, αρνείται να ολοκληρώσει ένα σενάριο που ετοιμάζει («και η μυθοπλασία θέλει την ξεκούρασή της»), αναφέρεται στον Τραμπ λόγω μιας Μεξικανής συγγραφέως (Βαλέρια Λουϊζέλι), φτάνει ως την ευγονική, το '50, τα ταμπλό βιβάν – της λογοτεχνίας, του μυαλού.
Και κλείνει με… ταινίες. Που προτείνει για ελάφρυνση της εσωτερικής ατμόσφαιρας του καθενός μας. Και για να μην υπάρχει αμφιβολία και περί του κινηματογραφικού γούστου πάει στα…βασικά. Γουάιλντερ, Λιούμπιτς, Χοκς, Κιούκορ. Κάπως έτσι πλουτίζει η αφύσικη αυτή περίοδος.
«Monkey Business» (1952), του Χάουαρντ Χοκς με τον ασύλληπτο ελληνικό τίτλο «Ο Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκομόλετς». Μα δεν θέλεις αμέσως να το δεις;! Πρόσθετα στον Πέδρο επισυνάπτουμε και το ομότιτλο των αδελφών Μαρξ από το 1931.
The Philadelphia Story (1940) του Τζορτζ Κιούκορ, εμείς προσθέτουμε το «Συνέβη Μια Νύχτα» (1934) του Φράνκ Κάπρα, των Γκέιμπλ και Κολμπέρ, των 5 «big five» Όσκαρ.
«Midnight» (1939) του Μίτσελ Λάισεν – τέλεια επιλογή Πέδρο, σενάριο Μπράκετ & Γουάιλντερ (για να μην ανησυχήσει κανείς) και λιγότερο ιδωμένη ταινία.
«Να Ζει Κανείς ή να μη Ζει» (1942) του Έρνστ Λιούμπιτς, η σπουδαία και πάντα κάρια αντιναζιστική σάτιρα, η λεπτή ταινία και ο από τύχη ευστοχότατος μεταφραστικός ελληνικός τίτλος που παίζει φωνητικά με τις λέξεις. Ας προσθέσουμε έναν Λιούμπιτς ακόμα, κι ας έχει κι άλλον πιο κάτω, τη «Νινότσκα» (1939), με τη μνημειώδη Γκάρμπο.
«H Πρώτη Σελίδα» (1974) του Μπίλι Γουάιλντερ κι αφού Λέμον-Ματάου, προσθέστε κι «Ένα Παράξενο Ζευγάρι» (1968), η καλοπέραση δεν αποτυγχάνει ποτέ κι εκεί.
«Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» (1959) του Μπίλι Γουάιλντερ, με την ελπίδα ότι δεν υπάρχει κάποιος να μην το έχει δει, προσθέτουμε έναν Μπλέικ Έντουαρντς με το «Βίκτωρ-Βικτώρια» (1982), είναι απολαυστικό κι έχει και την συγγένειά του.
«Πλούσιες και Διάσημες» (1981) του Τζορτζ Κιούκορ, επ' ουδενί στο ύψος των άλλων προτάσεων αλλά είναι το κύκνειο άσμα του Κιούκορ, παίζει τουλάχιστον η Ζακλίν Μπισέ (και η Κάντις Μπέργκεν) κι εν πάση περιπτώσει ο Αλμοδόβαρ έχει τους λόγους του. Για τους οποίους ακριβώς λόγους κι εμείς αντιπροτείνουμε το «Για Όλα Φταίει το Ρίο» (1984) του Στάνλεϊ Ντόνεν, που επίσης δεν αρέσει σχεδόν σε κανέναν εκτός βέβαια από αυτούς που μεγάλωσαν μαζί του.
«I Was a Male War Bride» (1949) του Χάουαρντ Χοκς, σε συνέχεια ενός διάχυτου τραβεστί θέματος που διέπει τις προτάσεις του Πέδρο, μανούλα ο Χοκς σ' αυτά κι ας ήταν πιο macho από τον Τζον Γουέιν (εντάξει, υπερβάλλουμε), ας προτείνουμε κι εμείς, εύλογα, το «Κλουβί με τις Τρελές» (1996), το ριμέικ του Νίκολς της περίφημης γαλλικής ταινίας. Ρόμπιν Γουίλιαμς και Νέιθαν Λέιν, ντελίριο.
«Ένα Αστέρι Γεννιέται» (1954) του Τζορτζ Κιούκορ, πόσο πιο αλμοδοβαρική επιλογή, ξεφεύγει βέβαια (τρέχοντας) από την έννοια του feelgood, αλλά η απόλαυση ενός αριστουργήματος είναι ευχαρίστηση από μόνη της. Όποιον μελό Σερκ του '50 διαλέξετε θα καλοπέσετε, εμείς προτείνουμε, τυχαία και μόνο, το «There's Always Tomorrow» (1955) με την Στάνγουϊκ και τον ΜακΜάρεϊ, γιατί ο τίτλος μας χρειάζεται και γιατί είναι ένα λιγότερο γνωστό μα εξαίσιο έργο.
«Design for Living» (1933) του Έρνστ Λιούμπιτς, μια από τις πιο ελεύθερες, πιο κεφάτες, πιο ξύπνιες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, βλέποντάς το κανείς θλίβεται για την ιδεολογική αγκύλωση, πλήξη και οπισθοδρόμηση του χολιγουντιανού mainstream τα μετέπειτα 87 χρόνια. «Για όλα Φταίει το..Γκαζόν» (1995) της Ζοσιάν Μπαλασκό, ας είναι η δική μας, θολότερη αλλά ευχάριστη απάντηση.
