Ποιος δεν θυμάται τους τίτλους του «Ψυχώ», της «Ανατομίας Ενός Εγκλήματος», του «Σπάρτακου», του «Ανθρώπου με το Χρυσό Χέρι», της «Σκιάς των Τεσσάρων Γιγάντων»; Ή αργότερα τους τίτλους στα «Χρόνια της Αθωότητας», το «Ακρωτήρι του Φόβου» ή του «Καζίνο» που ο ντε Νίρο καίγεται στις φλόγες της κολάσεως υπό τους ήχους του Μπαχ;
Κάποτε, στα μέσα του '50, ένας άνθρωπος είπε «και γιατί οι τίτλοι να μην κινούνται;». Κι έτσι ο Σολ Μπας άλλαξε τις ταινίες μας, ξεκίνησε με γραμμές, χρώμα και πρωτόλειο animation να ξεκινά την αφήγηση με το καλημέρα, να καταργεί τους τίτλους που εθιμοτυπικά σε εισήγαγαν σε «μια ταινία». Ήταν πρωτότυπο, ήταν ωφέλιμο και ήταν πανέμορφο. Κι έκτοτε μας γλυκαίνει τη ζωή κάθε φορά που βλέπουμε το πρώτο καρέ ταινιών όπως οι παραπάνω.
Ευγνωμοσύνη.
