Μπορεί να θεωρείται η απουσία λόγου ως νεκρός χρόνος σε ένα φιλμ; Θα ήταν άδικο αυτό μιλώντας για ένα μέσο που είναι κατά βάση οπτικό. Αντιθέτως, η σιωπή μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν ικανό σκηνοθέτη ως εργαλείο κατανόησης ενός χαρακτήρα ή ως αφηγηματική επιλογή που σφραγίζει τον ρυθμό μιας ταινίας.
Αυτές τις ικανότητες υπογραμμίζει το παρακάτω video essay, παίρνοντας ως βασικό παράδειγμα το υπέροχο «Dreams» του Ακίρα Κουροσάβα και μιλώντας για ταινίες που βρίσκονται στον χώρο του arthouse, εκεί όπου η σιωπή χρησιμοποιείται συχνότερα και γίνεται αντικείμενο προσοχής.
Δείτε το βίντεο:
