Πέρυσι μόνο, στο Βερολίνο παίχτηκαν 341 ταινίες στο Πρόγραμμα, 732 στην Αγορά, υπήρξαν άνω των 18.000 καλεσμένων, προσκλήθηκαν περίπου 3.500 δημοσιογράφοι και κόπηκαν γύρω στα 500.000 εισιτήρια. Ο δε προϋπολογισμός του φεστιβάλ κινήθηκε περί τα 28 εκατομμύρια ευρώ. Όπως είναι κατανοητό, απλά και μόνο σε ένα (μείζον) φεστιβάλ, η οικονομική μηχανή που στηρίζεται πάνω του είναι κολοσσιαία. Ο κρότος της αδυναμίας που γεννά η πανδημία που πολλοί ακόμα, κι όμως, αψηφούν, είναι εκκωφαντικός. Το Φεστιβάλ του Βερολίνου δεν θα γίνει φέτος όπως το έχουμε συνηθίσει.
Καθώς η Γερμανία γνωρίζει εξαντλητικές, τραγικές στιγμέ, οποιαδήποτε συζήτηση διοργάνωσης σε τέτοια κλίμακα κρίνεται ουτοπική. Έτσι, αντί για τις 11-21 Φεβρουαρίου του αρχικού προγραμματισμού, το πράγμα μετατίθεται, εξ ολοκλήρου ψηφιακά, για τις αρχές Μαρτίου, με την Ευρωπαϊκή Αγορά Ταινιών να τρέχει, επίσης ψηφιακά, την ίδια περίοδο. Ένα μίνι φεστιβάλ με παγκόσμιες πρεμιέρες, κανονικά «φυσικά» πια, σχεδιάζεται για 9-20 Ιουνίου.
