Πέρα από το γούστο και τις προσωπικές εμπάθειες που, ως ένα βαθμό φυσιολογικά, διέπουν και τον κόσμο του σινεμά και της υποδοχής του, κάποια πράγματα στέκουν αντικειμενικά. Η περίσκεψη και η συνοχή του Κρίστοφερ Νόλαν πάνω στο θέμα του Χρόνου, ας πούμε, ισοπεδώνει τις ενστάσεις. Μια ακόμα ένδειξη αυτού έρχεται από την εισαγωγική σκηνή του 20ετούς «Memento», που ήταν το καλημέρα του δημιουργού σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
Βλέποντας το παραπάνω απαντάς μονοκοντυλιά στους επιδερμικούς κριτές της θεωρίας του δημιουργού. Που, ασφαλώς, δεν είναι δυνατόν να είναι πασπαρτού ή και πανάκεια στην μελέτη του σινεμά, είναι όμως, όπως πολλά ακόμα, ένα εργαλείο καλύτερης επικοινωνίας «σου» με την τέχνη του σινεμά.
«Είχα αυτή την εικόνα μιας σφαίρας που βγαίνει από έναν τοίχο πίσω στην θαλάμη ενός όπλου. Ήταν μια εικόνα που χρησιμοποίησα στο 'Memento' ώστε να καταδείξω την δομή του έργου. Πάντα όμως υπέθαλπα μια φιλοδοξία ενός έργου στο οποίο οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν την φυσική πραγματικότητα αυτού», λέει ο σκηνοθέτης σε συνεντεύξεις που υποστηρίζουν την έξοδο του έργου σε ψηφιακή μορφή.
Είναι σαφές ότι ένας συνεκτικός δημιουργός, με συγκεκριμένα πράγματα που διερευνά ακατάπαυστα (ή μέχρι διεξοδικής λύσης) στο έργο του, πληροφορεί κάθε επόμενη δουλειά του από τις προηγούμενες. «Χτίζεις πάνω σ' αυτό που έκανες στο παρελθόν», αναφέρει ο Νόλαν.
Δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους, δεν είναι δεδομένο ότι καθένας μπορεί να ακολουθήσει τον συλλογισμό (και την αισθητική) ενός ευφυούς δημιουργού σε διαρκή ενασχόληση με ένα concept, όμως δεν είναι και «άποψη» η διαγραφή μονομιάς αυτού που δεν καταλαβαίνουμε ή, έστω, δεν εννοούμε με μια «πρόχειρη» θέαση σε δουλειές που, κατά το κιουμπρικικόν, δεν διανοούνται τον εαυτό τους αποκλειστικά ως προϊόντα μιας μαζικής ψυχαγωγίας. Χωρίς να σημαίνει ότι ο Νόλαν δεν το «τερμάτισε», κατά κάποιον τρόπο τουλάχιστον, το «Tenet» συνιστά μια συναρπαστική προσθήκη στο ιδεομανές σύμπαν του δημιουργού του.
