Τι συμβαίνει μετά από ένα γεγονός σαν αυτό που διανύουμε; Πώς στέκεται η ανθρωπότητα σαν συλλογικός οργανισμός έναντι μιας καταστροφής τόσο πολυεπίπεδης που κατέγραψε, εκτός από συγκλονιστική απώλεια ανθρώπινης ζωής, και την αποκρουστική ηθική και κοινωνική μας κατάσταση; Πώς είναι, ας πούμε, τα πράγματα μετά από ένα κοσμοϊστορικό τέτοιο γεγονός, αλλά και πριν από το επόμενο – που εύχεσαι να μην ζήσεις εσύ και τα παιδιά σου ποτέ ξανά; Πώς τελικά εννοείται το τραύμα μιας κοινωνίας και των ανθρώπων της; Μήπως το σινεμά (και η τέχνη) συζητούν πράγματα που αφορούν τελικά μόνο την ίδια και τους ανθρώπους της;
Έτσι φλοσοφώντας λέει ο Στίβεν Σόντερμπεργκ θα πάει το στα σκαριά σίκουελ που ετοιμάζει ήδη μαζί με τον Σκοτ Μπέρνς για την ταινία που χρειάστηκαν 9 χρόνια να αποδείξει την προφητικότητά της (και να μπει καθυστερημένα κάπως και στο top-10 των πιο εμπορικών ταινιών της περιόδου).
«Έχουμε ένα σχέδιο εν εξελίξει με τον Σκοτ Μπερνς, κάτι σαν ένα φιλοσοφικό σίκουελ στο 'Contagion', σε διαφορετικό πλαίσιο. Θα αποτελούν μαζί κάτι σαν ένα ζεύγος χρώματος μαλλιών [σ.σ: ;;;;], πολύ διαφορετικών μεταξύ τους», λέει ο δημουργός.
Είναι προφανές ότι η τανία είναι στα σπάργανα, χώρια που ο Σόντερμπεργκ καλύτερα τα δείχνει απ' ότι τα λέει. Πιθανόν να κινηθεί σε ένα πολύπλευρης οπτικής γωνίας υλικό και πάλι, ενδεχόμενα να ενστερνιστεί όμως και την «ταρκοφσκική» λογική της δικής του ερμηνείας του «Solaris», πολλά χρόνια πριν. Προβληματίζεσαι καθώς ο Σόντερμπεργκ είναι εξαιρετικός στους χαρακτήρες δια μέσω της πλοκής, αλλά όχι στο αντίστροφο, δεν έχουμε όμως παρά να περιμένουμε: Η αντίδραση του παγκόσμιου σινεμά στο μέχρι πρόσφατα μόνο κινηματογραφικά διανοητό γεγονός που μας συνέβη θα είναι ενδιαφέρουσα και, ελπιδοφόρα, υπερβατικά της γενκής μας αποκαρδιωτικής εικόνας.
