Τον επόμενο μήνα θα συμπληρωθούν 22 χρόνια από την αποφράδα ημέρα που ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ άφησε πρόωρα τα εγκόσμια. Η φήμη του, ζωντανή και αρυτίδωτη έκτοτε, δεν περιέχει μοναχά την συνεχιζόμενη συζήτηση για την ασύλληπτη φιλμογραφία του, αλλά χωράει και τις απαραίτητες (;) κουβέντες περί σεναρίων και σχεδίων του που έμειναν ανολοκλήρωτα. Συζητήσεις που για κάποιον δυσνόητο λόγο έχουν ως κατακλείδα την επιθυμία κάποιων να φορέσουν τα τιτάνια υποδήματα και να μας προξενήσουν επίκτητη κινηματογραφική πλατυποδία.
Enter Μπρους Χέντρικς και Γκάλεν Γουόκερ.
Δύο παραγωγοί που αγόρασαν τα δικαιώματα ενός εκ των τριών σεναρίων που ο Κούμπρικ δεν γύρισε ποτέ, ενός σεναρίου, σύμφωνα με το Variety, που βγαίνει από τη μίτρα των πρώτων του έργων-συνεργασιών με τον Τζιμ Τόμσον – βλέπε «The Killing», «Σπάρτακος» και «Paths of Glory». «Η ευκαιρία να φέρουμε ένα σχέδιο του Στάνλεϊ Κιούμπρικ στην οθόνη μετά από τόσα χρόνια είναι ένα όνειρο που βγαίνει αληθινό. Αδημονούμε να φτιάξουμε μια ταινία σε συνέπεια με το μοναδικό του στιλ και όραμα».
Δεν είσαι γκρινιάρης και γίνεσαι. Μα αφού είναι μοναδικό το στιλ και το όραμα τι ακριβώς πάμε να κάνουμε σύντροφοι;
Τα χειρότερα νέα έρχονται όταν ανοίγεις το imdb να δεις τα εύσημα του Χέντρικς. Εκτελεστής παραγωγής στους «Πειρατές της Καραϊβικής», το «Pearl Harbor», ένα ντοκιμαντέρ για την Μάιλι Σάιρους, τον «Βράχο», το «Gone in 60 Seconds». H δεξιά σου μεριά παραλύει: Μα σοβαρά οι κληρονόμοι έδωσαν τα δικαιώματα στον πρώτο ενδιαφερόμενο;
Δεν είναι η πρώτη φορά που σχέδια με το «Κιούμπρικ» στην ούγια επιχειρούνται, με το υπέρτατο ανολοκλήρωτο σχέδιο του Ναπολέοντος να έχει την μερίδα του Λέοντος, αλλά και τον, τουλάχιστον ευσεβή και αυτόνομο, Σπίλμπεργκ να ακούγεται σε κάποια από αυτά – πλην βέβαια της υπόθεσης «A.I» που έχει την δική της ιστορία – διαβάστε εδώ. Κάποια στιγμή και το HBO, πίσω στο 2016, ήθελε να το κάνει με τον Κάρι Φουκουνάγκα στην ηλεκτρική σκηνοθετική καρέκλα.
Η παραγωγή του «Lunatic at Large» είναι προγραμματισμένη για το ερχόμενο φθινόπωρο, ελπίζεις να συνδεθούν κάποια ονόματα και χαρακτήρες επάξιοι, ειδάλλως η όλη συνταγή μοιάζει παραφροσύνη με ένα νουάρ σενάριο, πιθανότατα της δεκαετίας του '50, «σε ξένα χέρια» στον κόσμο του 2021.
