Ζεντάγια, Κέιτ Γουίνσλετ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Βανέσα Κίρμπι, Άντρα Ντέι και Γκλεν Γκλόουζ. Τα ακούσατε, σημειώστε τα κιόλας, γιατί είναι τα γυναικεία ονόματα που σίγουρα θα πρωταγωνιστήσουν στα φετινά, πενιχρά Όσκαρ. Το «πενιχρά» όμως είναι ένα επίρρημα που ουδόλως αναφέρεται στις ερμηνείες τους.
Το φετινό roundtable αφήνει τις ηθοποιούς της χρονιάς να μιλήσουν για την «υποστήριξη των γυναικών, χωρίς να χρειάζεται να τις κρίνουμε», εμμένοντας στο #metoo, ένα κίνημα που ξεκίνησε προ τριετίας και πήρε διαστάσεις στην Αμερική, (πρόσφατα έκανε κι εδώ την εμφάνισή του), αλλά και για την πανδημία, μια συνθήκη που φρέναρε απότομα την κινηματογραφική παραγωγή.
Η Βανέσα Κίρμπι, η ερμηνευτική αποκάλυψη της πρώτης αγγλόφωνης ταινίας του Κορνέλ Μουντρουτσό, που βρήκε στέγη στο Netflix, «Θραύσματα μιας Γυναίκας» μιλά για τον εγκλεισμό στο σπίτι απέναντι σε μια αόρατη απειλή. «Έμαθα πολλά για τη σιωπή. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα πράγματα έκανα, πόση ενέργεια ξόδευα, […] και κατάλαβα πως όταν είσαι ακίνητος, είσαι στο παρόν».
Η Ζεντάγια (που πρωταγωνιστεί στο «Malcolm & Marie» του Σαμ Λέβινσον) από την άλλη, μια νεαρή ηθοποιός ένιωσε λίγο έξω από τα νερά της. «Για μένα ήταν περίεργο να διαχειριστώ πως ήμουν χωρίς να δουλεύω. Πάντοτε δούλευα από όταν ήμουν νέα. […] Ποτέ δεν πέρασα τόσο χρόνο με τον εαυτό μου, και αναρωτιώμουν «Τι με κάνει χαρούμενη;» ή «Έχω κανένα χόμπι;» Βασικά κάνω το χόμπι μου επάγγελμα, ήταν τόσο ενδιαφέρον που το συνειδητοποίησα».
Η Κέιτ Γουίνσλετ, ο ογκόλιθος του «Αμμωνίτη» του Φράνσις Λι, λέει πως «δουλεύει 27 χρόνια και της είναι δύσκολο να εξηγήσει πόσο σκληρή είναι αυτή η δουλειά, και οι θεατές δεν μπορούν να κατανοήσουν πόση προετοιμασία χρειάζεται 4,5 ή ακόμα και 6 μήνες, και εξαρτάται πάντα από τον ρόλο που παίζεις», ενώ μίλησε για την απουσία από την οικογένειά της, προσπαθώντας να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο ρόλο της μητέρας και των «ρόλων» της.
Η Κάρει Μάλινγκαν, με την άξια επιστροφή της στο «Promising Young Woman» της Έμεραλντ Φένελ μιλά για την κατάχρηση εξουσίας από τους άλλους στο παιχνίδι της δουλειάς. «Είναι αδιανόητο πως για να κάνεις κάτι πραγματικά σπουδαίο, κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα, έχοντας την ιδέα πως είναι ιδιοφυΐε, […] και υπάρχει κάτι το σκοτεινό και καθόλου ευχάριστο που πρέπει να διαχειριστείς. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα. Από την εμπειρία μου, μερικοί από τους πιο απίστευτους ανθρώπους που έχω συνεργαστεί είναι και οι πιο ευχάριστοι. Επομένως είναι παρανόηση να θεωρούν κάποιοι πως πρέπει να συμπεριφέρονται άσχημα στον εργασιακό τους χώρο, θεωρώντας το μια διαδικαδία. Στο σετ, όλα πρέπει να είναι ζεστά». Η Ζεντάγια συμφωνεί και παροτρύνει τους νέους, όπως κι εκείνη ηθοποιούς, «να διαβάζουν τα συμβόλαια, γιατί το χρήμα κινεί τους ανθρώπους», θρέφει τέτοιες «κακές» συμπεριφορές, ενώ θα έπρεπε να υπάρχει ελευθερία και αγάπη στα γυρίσματα.
Η μεγάλη κυρία του σινεμά και του θεάτρου, Γκλεν Γκλόουζ, που επιστρέφει φέτος με το «Τραγούδι του Χιλμπίλη» του Ρον Χάουαρντ, αφηγείται μια προσωπική ιστορία για να τονίσει πως «πολλοί άνθρωποι πιστεύουν οτι μπορούν να γίνουν ηθοποιοί». Π.χ. όταν ένας χειρουργός φίλος, της είπε πως βρίσκει καταθλιπτική την δουλειά του και σκέφτεται να γίνει ηθοποιός, τον χαρακτήρισε «αλαζόνα».
Σχετικά με τις ερμηνείες τους, η Άντρα Ντέι μιλά για το πως κατάφερε να πατήσει πάνω στη φωνή της μεγάλης Μπίλι Χόλιντεϊ. «Ήταν η έμπνευσή μου, αλλά κυρίως μέσω της αναπνοής. Ήταν πολύ σημαντικό. […] Αισθανόμουν τη φωνή της σαν έναν πάπυρο, που πάνω του ήταν γραμμένη όλη της η ιστορία, όλες εκείνες οι στιγμές που έπεσε θύμα βιασμού, που χτυπήθηκε, που τραγούδησε το «Strange Fruit», όλες εκείνες οι φορές που έκανε ηρωίνη, όλα ήταν γραμμένα στη φωνή της. Δεν έκανα μίμηση, […] αλλά ζωντάνεψα εμένα μέσα από εκείνη».
Η Γκλεν Γκλόουζ λέει πως μίλησε με την οικογένεια της πραγματικής ηρωίδας που υποδύθηκε για να «κλέψει κινήσεις και μορφασμούς», ενώ η Γουίνσλετ θυμάται πως σε αυτή τη ταινία «χρειάστηκε να μάθει πως να ερμηνεύει με τις κινήσεις και τις στάσεις του σώματός της, ή με το πίσω μέρος του κεφαλιού της, τα χέρια και τα μάτια της».
Από την άλλη, η Βανέσα Κρίμπι μίλησε για την εξαιρετικά επώδυνη 20λεπτη σκηνή γέννας στα «Θραύσματα μιας Γυναίκας», μιας «τρομακτικής εμπειρίας», χωρίς ποτέ να έχει μείνει έγκυος η ίδια. «Είδαμε πολλούς θανάτους σε γέννες πριν γυρίσουμε τη σκηνή, και […] επισκέφτηκα ένα νοσοκομείο στο Λονδίνο για να είμαι παρούσα σε μια γέννα […] που κράτησε 6 ώρες. Δεν θα μπορούσα να παίξω τη σκηνή, αν δεν έβλεπα αυτό το σκηνικό».
Κι ας κρατήσουμε κάτι θετικό για κλείσιμο, αφού η Κάρεϊ Μάλιγκαν ολοκληρώνει λέγοντας πως φέτος το πρώτο πράγματα που σκέφετεαι να κάνει είναι «να πάει όσο περισσότερο θέατρο και σινεμά μπορεί».
Δείτε εδώ τις εξαιρετικές αυτές κυρίες να μιλούν για το σινεμά, το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα ηθοποιός στο σήμερα, πως να γυρίζεις ταινίες μέσα στη πανδημία, τι άλλαξε την Αμερική μετά το #BlackLivesMatter και το #Metoo.
