Τι είναι τελικά η Ιστορία; Ένα ζήτημα που απασχολεί επί μακρόν τους διανοητές, ένα ζήτημα του οποίου η απάντηση απέχει οριστικά από την διδασκόμενη της «αντικειμενικής» Ιστορίας. Η Ιστορία δεν είναι μία. Είναι το σύνολο το αφηγήσεων που εκπονείται από τις ενδιαφερόμενες πλευρές, εκκινώντας έναν ακήρυχτο πόλεμο για το πιο σετ ιδεολογικής καταγραφής θα επικρατήσει. Εκείνος που κερδίζει τον πόλεμο, κερδίζει και την υπεροχή της δικής του αφήγησης. Έτσι όμως, λέει ανοιχτά ο Ραούλ Πεκ στον διάδοχο του «Δεν Είμαι ο Νέγρος σου» (2016), αυτό που έχουμε τελικά δεν είναι Ιστορία, αλλά μια κρατούσα εκδοχή της. Για να γίνει σαφέστερος στη συνέχεια: Την εκδοχή της λευκής ανωτερότητας.
Το «Exterminate All the Brutes» είναι μια σειρά τεσσάρων μερών για λογαριασμό του HBO, που θα προβληθεί στις 7 και 8 Απριλίου. Ο Πεκ εκκινεί για ένα προσωπικό ταξίδι στις σκοτεινότερες πτυχές της ανθρώπινης ιστορίας του ευρωπαϊκού αποικιοκρατισμού, των Σταυροφοριών του 12ου αιώνα, τον ιστορικό ρόλο των ΗΠΑ καθώς και της τάσης των καλλιτεχνών να μένουν στα, συχνά απληροφόρητα, όρια της τέχνης τους. «Ως καλλιτέχνες όμως πρέπει να σπάσουμε αυτά τα όρια», λέει ο Πεκ.
Η σειρά θα βασίζεται σε τρία ιστορικά έργα: Το «Exterminate All the Brutes» του Σβεν Λίντκβιστ, το «An Indigenous Peoples' History of the United States» της Ροξάν Ντάνμπαρ-Ορτίζ και το «Silencing the Past» του Μισέλ-Ρολφ Τρουιγιό. Όλα τους έργα αναθεωρητισμού, απολύτως ταιριαστού στην κρισιμότατη (και αναπόφευκτη) περίοδο που διάγουμε όλο και εντονότερα.
Το πρώτο επεισόδιο θα ασχοληθεί με το πώς η έννοια της Φυλής θεσμοθετήθηκε, σε συσχετισμό με τις ΗΠΑ, τους Ναζί και την «Συμφωνία Κυρίων» για την λεηλασία της Μαύρης Ηπείρου. Στο δεύτερο επεισόδιο επισκέπτεται τον Κολόμβο, το Άλαμο, την έννοια της Ανακάλυψης που «νομιμοποίησε» την σκλαβοποίηση, καθώς και το πώς η επίσημη Ιστορία στεριώνει με τους μύθους και την λαϊκή κουλτούρα. Στο τρίτο μέρος πάμε στον πόλεμο και την βιομηχανοποίησή του και στο τέταρτο, θεωρητικά κάποιων προτάσεων, περνά στην συζήτηση τόσο για τον σημερινό ολοκληρωτισμό και τις μορφές του, όσο και για τους τρόπους συμφιλίωσης με την πραγματική (βάζουμε άραγε εισαγωγικά εδώ;) Ιστορία και τον ρόλο της εκπροσώπησης.
Εκείνο που μένει είναι να δούμε κατά πόσον ο ρεβιζιονισμός θα ακολουθήσει μια διαλεκτική λογική ή θα πιστέψει ότι αποτελεί και αυτός προϊόν αποκλειστικής, επιστημονικής αλήθειας που, αναγκαστικά πια, θα εξυπηρετήσει ένα τρέχον ρεύμα στην προσπάθειά του να γίνει κυρίαρχο.
