Συστήθηκε στο ευρύ κοινό με το «Fruitvale Station», συνέχισε με το «Κριντ», αποθεώθηκε στο «Black Panther», όλα μαζί με τον φίλο του πια, Μάικλ Μπι. Τζόρνταν. Ωστόσο, μετά τη μεγάλη πυγμαχική επιτυχία του 2016, που έβαλε ξανά τον Σιλβέστερ Σταλόνε στην οσκαρική κούρσα, ο ίδιος αρνήθηκε την πρόταση της Ακαδημίας Κινηματογράφου να γίνει μέλος της. Κάτι που ισχύει ακόμα.
«Λατρεύω τις ταινίες. Εμένα αυτό μου αρκεί. Αν πρόκειται να γίνω μέλος μιας Ένωσης, προτιμώ να είναι στην λογική του Συνδικάτου, όπου θα βρούμε τον τρόπο για να φροντίζουμε τις οικογένειές μας και την ασφάλιση υγείας του άλλου», δηλώνει ο Κούγκλερ αλλά πηγαίνει την κουβέντα ακόμα πιο πέρα, κάπου πιο καίρια.
«Γιατί χρειάστηκαν 93 χρόνια για να προταθούν τρείς Αφροαμερικανοί παραγωγοί για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας; Μήπως επειδή τόσα χρόνια δεν υπήρξαν τρεις μαύροι άνθρωποι πρόθυμοι για να παράγουν ταινίες; Προφανώς όχι. Μήπως επειδή δεν είχαμε πρόσβαση στο να δημιουργησουμε μια μεγάλη στουντιακή ταινία; Ίσως. Μήπως καταφέραμε να φτιάξουμε έτσι τα πράγματα και εκείνοι δεν το αναγνώρισαν; Πάλι ίσως. Αλλά κανένα από αυτά δεν είναι για καλό. Είναι γλυκόπικρο».
Και είναι ακριβώς έτσι, μια γλυκόπικρη επίγευση που άφησε στον Κούγκλερ η απότομη επιτυχία που ήρθε με τον «Μαύρο Πάνθηρα», αλλά και η ενασχόλησή του με ανεξάρτητα σχέδια.
Μιλώντας για την αναγνώριση των τριών Αφροαμερικανών παραγωγών που προτάθηκαν για το φετινό Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ο Κούγκλερ αισθάνεται περήφανος και το συγκρίνει με την αναβάθμιση της γειτονιάς του στο Μπρούκλιν. «Κάποτε οι οι ζωές μας σχεδόν δεν άξιζαν».
