Κι ενώ τα καθαυτά Όσκαρ αποτελούν ήδη ένα χλιαρό παρελθόν, παραμένουν κάποιες πτυχές τους που δείχνουν να προκαλούν ένα (δημοσιογραφικό) ενδιαφέρον. Εκ των οποίων η τελικά ατυχήσασα αλλαγή της σειράς των βραβεύσεων, με το Όσκαρ Ανδρικής Ερμηνείας να καθίσταται το τελευταίο βραβείο της βραδιάς, «κυριαρχεί».
Για τον Στίβεν Σόντερμπεργκ ωστόσο δεν τίθεται θέμα. Σύμφωνα με συνέντευξή του ήταν δεδομένο από την αρχή ανάμεσα στους φετινούς παραγωγούς, πώς από την στιγμή που υπήρχε και η αμυδρή ελπίδα να βραβευθεί ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν, ήταν κοινή γραμμή ότι τα Όσκαρ έπρεπε να τελειώσουν έτσι. «Οι ομιλίες των Ηθοποιών άλλωστε», λέει ο Σόντερμπεργκ, είναι πάντα δραματικότερου ενδιαφέροντος από αυτές των Παραγωγών».
Κατά την παραγωγή λοιπόν, η πιθανότητα να κέρδιζε ο Μπόουζμαν, και να παρελάμβανε η χήρα του το βραβείο, θα ήταν συγκινησιακό φόρτε που θα ολοκλήρωνε τέλεια την τελετή. Και χωρίς αυτή την πιθανότητα όμως (ο Σόντερμπεργκ δεν πίστευε ότι είναι δεδομένη η βράβευση του πρόωρα χαμένου ηθοποιού), πάλι η ομιλία ενός ηθοποιού θα ήταν προτιμότερη. Βέβαια αυτό δεν στέκει και απόλυτα, με δεδομένο ότι οι zoom κλήσεις ήταν απαγορευμένες δια ροπάλου και αν κέρδιζε άλλος θα κέρδιζε μάλλον ο τελικός νικητής Χόπκινς, που ήταν γαλήνιος στο κρεβατάκι του στην Ουαλία. Έτσι η τελετή έληξε με τον γνωστό, αδέξιο, τρόπο.
Να θυμίσουμε, ότι την επόμενη μέρα ο Άντονι Χόπκινς «παρέλαβε» το βραβείο του, απέδωσε τα εύσημα στον εκλιπόντα και έδωσε έναν συντομότατο λόγο αντάξιο του κύρους και της απέραντης καλλιτεχνικής σημασίας του ανδρός.
