Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν, η πολυβραβευμένη σκηνοθέτιδα των μικρού μήκους «Νικολέτα» (τρίτο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας) και «Λευκό Σεντόνι» (μία από τις πέντε ταινίες μικρού μήκους που γυρίστηκαν στην Αθήνα στο πλαίσιο του Athens Open Air Film Festival και σε παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου με θέμα το «20»), υφαίνει με επιτυχία το επόμενο βήμα μεγάλου μήκους με τον «Ράφτη».
Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη:
Ο 50χρονος Νίκος, ένας εκλεπτυσμένος ράφτης παλαιάς κοπής, πασχίζει να κρατήσει ζωντανό το φάντασμα της περασμένης και καλοντυμένης αριστοκρατίας του ’60. Όμως, όταν η τράπεζα απειλεί να κατάσχει το οικογενειακό ραφτάδικο και ο ηλικιωμένος πατέρας του νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, ο Νίκος παίρνει για πρώτη φορά τη ζωή στα χέρια του και βρίσκει έναν ανορθόδοξο τρόπο να φέρει την τέχνη του κοντά στους ανθρώπους του σήμερα. Μπορεί μια νύφη στα Καμίνια να γίνει η μούσα του αλαφροΐσκιωτου Ράφτη;
Η ταινία πραγματοποιήσε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο 24ο Tallinn Black Nights Film Festival της Εσθονίας και την πανελλήνια πρώτη στο 61ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το Βραβείο FIPRESCI, το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής Νεότητας και το Πρώτο βραβείο ΕΡΤ.
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας «Ο Ράφτης» στις θερινές αίθουσες από 3 Ιουνίου, το ΣΙΝΕΜΑ cinemagazine.gr ζήτησε από την σκηνοθέτιδα και τον πρωταγωνιστή της να μας γράψουν ένα κείμενο για το αγαπημένο τους κοστούμι στο σινεμά. Η Σόνια Λϊζα Κέντερμαν επέλεξε τον βικτωριανό «ασφυκτικό κλοιό» με τον οποίο έντυσε η Τζάνετ Πάτερσον την Άντα στα «Μαθήματα Πιάνου» (The Piano, 1993, Τζέιν Κάμπιον) και ο Δημήτρης Ήμελλος ξεχωρίζει βιωματικά, τα κοστούμια του «Ράφτη» που επιμελήθηκε η Βελγίδα Julie Lebrun.
Σόνια Λίζα Κέντερμαν
Μια γυναίκα που δεν μπορεί να μιλήσει, τυλιγμένη με ασφυκτικούς κορσέδες και πολλαπλά στρώματα δαντελών και υφασμάτων, καταπιεσμένη να παντρευτεί έναν άντρα που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, φτάνει – ξεβρασμένη σχεδόν – σε μια παραλία σε ένα άγνωστό της μέρος στη Νέα Ζηλανδία στα μέσα του 19ου αιώνα. Μοναδική συντροφιά της η κόρη της – που είναι και η επαφή της με τον έξω κόσμο καθώς γνωρίζει τη νοηματική – και το πιάνο, ο μόνος ήχος που μπορεί να ακούσει και προσωπική της απόδραση.
Τα ρούχα της λειτουργούν σαν ασπίδα: την προστατεύουν από τον καινούριο άντρα της με τον οποίο δε θέλει να συνευρεθεί. Όταν γνωρίσει τον άγριο Καϊτέλ, που έχει το πιάνο της στην κατοχή του, αρχίζει μια από τις πιο αναπάντεχες ερωτικές ιστορίες του σινεμά: για κάθε πλήκτρο «παραδίδει» ένα μέρος των ρούχων της. Απεκδύεται σταδιακά των ενδυμάτων έως ότου μείνει απολύτως γυμνή και βρει τον έρωτά της απελευθερωμένη από όλα τα φορετά εμπόδια.
Δημήτρης Ήμελλος
Πολλά τα ενδιαφέροντα κινηματογραφικά κουστούμια που κατά καιρούς είχα δοκιμάσει στα «fitting» σε όλες τις ταινίες όπου έχω συμμετάσχει και είναι μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα διαδικασία του ηθοποιού όπου συμβαίνει η πρώτη «χειροπιαστή» συνάντηση με το ρόλο του.
Θα επέλεγα ωστόσο το κουστούμι της ταινίας «Ο Ράφτης» που κάνει πρεμιέρα αυτές τις μέρες στα καλοκαιρινά σινεμά για δύο λόγους. Πρώτον, μη φορώντας στη ζωή μου ποτέ κουστούμια και γραβάτες, έπρεπε να καταβάλω προσπάθεια να μπω στον κόσμο τους χωρίς να χάσω τον εαυτό μου, έπρεπε να προσπαθήσω δηλαδή, όπως λέμε στη δουλειά, να το φορέσω το κουστούμι χωρίς να «ΜΕ φορέσει». Και δεύτερον με κέρδισε το γεγονός, ότι το κουστούμι έπρεπε να ραφτεί απάνω μου και όχι να έρθει έτοιμο ένα απρόσωπο ρούχο.
Έζησα έτσι ολόκληρη τη διαδικασία της ραφής του απάνω στο δικό μου σώμα από το μηδέν βοηθούμενος έτσι στο να αφουγκραστώ καλύτερα το επάγγελμα που του ρόλου που έπρεπε να υποδυθώ και όλη τη σχέση που γεννιέται ανάμεσα στον ράφτη τον πελάτη και το κουστούμι. Ώρες προβών και ορθοστασίας σε όλα τα στάδια της ραφής του, να το φαντάζεσαι στην αρχή και σιγά σιγά να το βλέπεις να σχηματίζεται επάνω σου, ακριβώς όπως συμβαίνει και με το ρόλο…
Η ταινία «Ο Ράφτης» (Tailor) κυκλοφορεί στις αίθουσες 3 Ιουνίου από την Tanweer.
