Να προλάβουμε μια διευκρίνιση. Σκοπός του βίντεο δεν είναι η σύγκριση. Θα ήταν όμως χρήσιμη μια επαναξιολόγηση της ιστορίας του μέσου, στην οποία ο ρόλος της Γαλλίας και τη Ιταλίας, αν και επ' ουδενί υπερεκτιμημένος, μοιάζει να παραβλέπει γεγονότα και προσωπικότητες του γερμανικού σινεμά σε μεγάλο μέρος της ιστορίας του.
Διότι μπορεί η άνοδος των Ναζί στην εξουσία το 1933 να αποψίλωσε την Γερμανία από ταλέντο, όμως πρώτον οι περισσότεροι έφυγαν προς το Χόλιγουντ και το συν-δημιούργησαν και δεύτερον έως το 1933, η Γερμανία μπορεί να περηφανεύεται ότι έβαλε τις βάσεις της ιστορίας (και του παρόντος) στα κινηματογραφικά πράγματα όπως τα ξέρουμε.
Η Γερμανία λοιπόν έχει ένα εκπληκτικά επιδραστικό ως σήμερα ρεύμα (τον Εξπρεσιονισμό), κάμποσους πιονέρους γίγαντες (Λανγκ πρώτα απ' όλους, Μούρναου, Λιούμπιτς, Παμπστ) και έναν νέο κύμα, το Νέο Γερμανικό Σινεμά, που είναι αδύνατον να παρακάμψεις λόγω μιας αγίας τριάδας (Φασμπίντερ, Χέρτζογκ, Βέντερς). Εν μέσω αυτών, υπάρχει μια συστάδα δημιουργών, μια επιδημία τεχνικών/γνώσης/ταλέντου, που μετακινήθηκε μαζικά στις αρχές του '30, αλλά και αργότερα για υγιείς λόγους, μια πολυφωνία που εκπλήσσει, ειδικά για μια χώρα που έζησε ένα είδος εκφραστικού Μεσαίωνα για σχεδόν δύο δεκαετίες – χωρίς πάντως να εγκαταλείπεται στη λήθη το σπουδαίο, παρότι αήθες, ταλέντο μιας Λένι Ρίφενσταλ, ή κάποιες επί μέρους δημιουργίες του '50 στο σινεμά των ειδών.
Δείτε το βίντεο και προβείτε στις απαραίτητες ταινιοθεραπευτικές ενέργειες.
