Είναι αυτονόητο σε κάθε συνειδητοποιημένο σινεφίλ πως ο ηχητικός σχεδιασμός μιας ταινίας είναι κεντρικής δημιουργικής σημασίας. Αυτό που ίσως δεν είναι τόσο αυτονόητο είναι η δυσκολία όχι μόνο της σύνθεσης ενός ήχου που θα καταλήξει must της κουλτούρας που εξυπηρετεί (ο ήχος του φωτόσπαθου στον «Πόλεμο των Άστρων», ας πούμε) αλλά της χρήσης του ηχητικού τοπίου με τρόπο που θα εξυπηρετεί την δραματουργία («Οργισμένο Είδωλο»).
Οι παραπάνω ταινίες, μαζί με την «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν», το «Μάτριξ» και το «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους», είναι οι πόλοι ανάλυσης του ακόλουθου βίντεο-δοκιμίου περί της σημασίας, της δυσκολίας αλλά και της τελικά ανυπολόγιστης συνεισφοράς ενός μελετημένου ηχητικού σχεδιασμού στο καλό σινεμά.
