Μετά από ένα 2019 που θα ζήλευαν πολλοί («Endgame», «Ιστορία Γάμου» και «Jojo Rabbit», δεν είναι κι άσχημα), κι ένα 2020 που δεν θα ζήλευε κανείς (συλλογικό αυτό), η Σκάρλετ Γιόχανσον επιστρέφει δριμύτερη ενισχύοντας το υπερηρωικό της image, με ένα σχέδιο που μπορεί να αποδειχθεί μεγαλοπρεπές (χμ…) αλλά επί του καλλιτεχνικού διερωτάσαι μοναχικά «γιατί».
Ένα ride από το λούνα παρκ της Ντίσνεϊ, το «Twilight Zone Tower of Terror», τι να το κάνουμε, ας το κάνουμε ταινία. Τι φυσιολογικότερο. Το σκεπτικό θα αφαιρέσει τις αναφορές στο Twilight Zone (στο λούνα παρκ είναι διάχυτοι οι συσχετισμοί με την θρυλική σειρά του '60 και τον δημιουργό της Ροντ Σέρλινγκ) και θα προσπαθήσει να φτιάξει μια ιστορία γύρω από ένα παιχνίδι που περιλαμβάνει έναν ανελκυστήρα που πέφτει με 60 χλμ/ώρα στο έδαφος, ενώ εσύ είσαι δεμένος με ζώνη ασφαλείας βέβαια (ειδάλλως απογειώνεσαι κι έχει δράματα μετά) και η πόρτα του ασανσέρ ανοίγει και βλέπεις τον κόσμο από ψηλά (48 μέτρα).
Η Γιόχανσον γίνεται παίκτης εδώ, αναλαμβάνοντας και χρέη παραγωγού εκτός από πρωταγωνίστριας, λογαριάζοντάς το ίσως και σαν πιθανό franchise. O Τζος Κούλεϊ, σεναρίστας του «Inside Out» και σκηνοθέτης του 4ου «Toy Story», αναλαμβάνει να γράψει το σενάριο, ενώ σκηνοθέτης για την ώρα δεν υπάρχει, με το στούντιο να αφήνει να εννοηθεί ότι «σκοπεύει ψηλά» στην επιλογή του ονόματος. Το «μπρρρ» λογίζεται ως θεμιτή αντίδραση.
Να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει μια τηλεταινία του 1997 με τον Στιβ Γκούτενμπεργκ και την Κίρστεν Ντανστ με τον ίδιο τίτλο, δεν αναμένεται η τήρηση του παραμικρού συνειρμού μαζί της.
«Tower of Terror» (1997) ή απορούντες σινεφίλ στο άκουσμα της είδησης
