Ο Τζορτζ Κιούκορ, απολύτως εμβληματικός χολιγουντιανός σκηνοθέτης των πρώτων δεκαετιών του ομιλούντος, έστω και αν η λέξη «εμβληματικός» δεν δικαιώνεται από την σημερινή άγνοια επί του έργου του, είναι ένας από τους δεκάδες μάστορες της χρυσής εποχής, ένας απολύτως δεξιοτεχνικός σκηνοθέτης διαλόγων και ρυθμού και ένας από τους εκλεκτούς που μεγαλούργησαν στο δράμα και την κομεντί παραδίδοντας μερικούς τίτλους που κάθε συνειδητός σινεφίλ οφείλει να καταπιαστεί.
Προτού όμως σας αφήσουμε στα έμπειρα χέρια του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα-Λίνκολν (εκλεκτό στις κινηματογραφικές του σπουδές), ορίστε 10 ταινίες του φημισμένου, κάπως απλουστευτικά, «σκηνοθέτη των γυναικών», λόγω του ότι στήριξε και άνθισε τις καριέρες των μεγαλύτερων σταρ της ιστορίας.
– Dinner at Eight (1933) – με την οικογένεια των Μπάριμορ (σπουδαίων προγόνων Ντρου) και σενάριο του Χέρμαν Μάνκιεβιτς
– Η Kυρία με τις Καμέλιες (1936) – με την Γκρέτα Γκάρμπο, την οποία σκηνοθέτησε και στην τελευταία της ταινία 5 χρόνια μετά («Two-Faced Woman»)
– The Women (1939) – με 130 ομιλούντες ρόλους, όλους ερμηνευμένους από γυναίκες
– The Philadelphia Story (1940) – φημισμένο σινεμά, μία εκ των πέντε οσκαρικών σκηνοθετικών του υποψηφιοτήτων
– A Woman's Face (1941) – απολαυστικό μελονουάρ με την Τζόαν Κρόφορντ, υποδειγματικών φλασμπάκ αφηγήσεων
– Gaslight (1944) – Όσκαρ για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και είσοδος του όρου στο λαϊκό λεξιλόγιο.
– A Double Life (1947) – ίσως το αριστούργημά του, άλλη μια σκηνοθετική υποψηφιότητα, δυσανάλογα άγνωστο και επιτακτική παρακολούθηση για τους ενδιαφερόμενους
– Adam's Rib (1949) – κλασική κομεντί, κλασικό ζεύγος (Τρέισι-Χέμπορν), κλασικό romcom στον «πόλεμο» των δύο φύλων
– A Star is Born (1954) – ένα έπος του μιούζικαλ, μιας καταραμένη ταινία, δυο γιγάντιες ερμηνείες (Γκάρλαντ-Μέισον), μάλλον η καλύτερη ταινία της πολυδιαβασμένης ιστορίας
– Wild is the Wind (1957) – Ελαφρώς άγνωστο μελόδραμα, Μανιάνι ηγουμένης και τραγουδιού που έμεινε στην ιστορία (και) από τις διασκευές του.
Στην ωριμότητά του, «έτσι για πλάκα», έκανε και το «Ωραία μου Κυρία» (1964) (περισσότερα εδώ) και έφτασε και στην κατάκτηση του χρυσού αγαλματιδίου.
