Υπάρχουν ταινίες και ταινίες για τον θεάρεστο Γάμο και τα διαζύγιά του. Ασχολήθηκε εκτενώς ο Μπέργκμαν (ας πούμε, «Σκηνές Από Έναν Γάμο»), οπωσδήποτε ο Άλεν (ας πούμε «Παντρεμένα Ζευγάρια»), πήρε Όσκαρ ο Ρόμπερτ Μπέντον («Κράμερ Εναντίον Κράμερ»), εντάξει – μετά βίας – και ο Νόα Μπάουμπακ («Ιστορία Γάμου»). Και άπειρες βέβαια άλλες. Κανείς όμως δεν έφτασε, κανείς για την ακρίβεια δεν τόλμησε να κοιτάξει προς την ίδια κατεύθυνση, εκεί που ο Ζουλάφσκι σφυρίζει αμέριμνα.
Το «Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη», είναι μια ταινία που μόνο ο μακαρίτης Πολωνός και οι δύο πρωταγωνιστές του, Ιζαμπέλ Ατζανί (τερατώδης – βραβείο στις Κάννες) και Σαμ Νιλ, ίσως γνωρίζουν πώς γυρίστηκε. Και στη γνώση αυτή εμπεριέχουν και την πραγματική καλλιτεχνική θυσία, την επικίνδυνη θυσία της πνευματκής ισορροπίας. Από αυτή την ταινία και μόνο στήνονται ερμηνευτικοί θρύλοι, για αυτήν και μόνο (αν και έχει 1-2 ακόμα…) μας ακούτε από καιρού εις καιρόν να μνημονεύουμε λατρευτικά την Ιζαμπέλ Ατζανί. Γιατί εκεί που πήγε αυτή η γυναίκα στα 25-26 της, δεν είναι κάτι που θα το σκέφτονταν, έστω, πολλές.
Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά θα τα μάθουν – ή θα τα θυμηθούν – οι φίλοι των 27ων Νυχτών Πρεμιέρας την Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου (22:15, Σινέ Αίγλη) σε μία προβολή αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπητού μας συναδέλφου Τάσου Θεοδωρόπουλου.
Η ταινία, ένα «εκτροχιασμένο αριστούργημα» όπως είχε γράψει ο ίδιος το 2014 στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, ήταν μία από τις αγαπημένες του, συμπληρώνοντας «το σινεμά της ανθρώπινης υπαρξιακής ιλαροτραγωδίας δια χειρός του πιο ιδιοσυγκρασιακού Πολωνού σκηνοθέτη, είναι απλά μια εμπειρία που θα χάσεις αν τη χάσεις». Την προβολή θα προλογίσει ο συνάδελφος Άκης Καπράνος. (Εισιτήρια εδώ)
Για την ώρα, η Metrograph Pictures γιορτάζει τα 40χρονα της ταινίας με την αποκατάστασή της σε 4Κ. Η κόπια αυτή θα προβληθεί στο ΔΦΚΑ Νύχτες Πρεμιέρας, στο Fantastic Fest του Τέξας και θα επεκταθεί σε όλες τις ΗΠΑ στις 15 Οκτωβρίου. Και αυτό έχει μια συμβολική βαρύτητα, διότι στις ΗΠΑ η ταινία σφαγιάστηκε στο μοντάζ, κόβοντας πρακτικά όλα όσα σχετίζονται με το, ας το πούμε, ιδιόμορφο διαζύγιο του έργου. Όχι ότι είναι η ταινία του μεγάλου κοινού, αντιθέτως είναι του τολμηρού κοινού. Όμως μέρος των περικοπών αυτών ήταν και η μοίρα ενός έργου που μπορεί να βραβεύτηκε στις Κάννες, όμως διατήρησε μια cult (δηλαδή περιορισμένη) έκθεση, που κυρίως αντήχησε στην πάντα ετοιμότερη Ευρώπη.
Ας ελπίσουμε, σε αυτούς τους όχι και ουσιαστικά ριζοσπαστικούς καιρούς, η κίνηση της Metrograpgh να έχει έναν απόηχο και να ακουστεί το φιλμ, έστω και καθυστερημένα, στην σινεφίλ κοινότητα. Κάπως έτσι και η Ατζανί θα αποκατασταθεί ως ιδιοφυία που είναι και οι ηθοποιοί που κόντεψαν να τρελαθούν στα γυρίσματα θα βρουν κάποια δικαίωση και ο Ζουλάφσκι θα είναι κοντά μας όχι μόνο πια για το «Σημασία Έχει Μόνο Ν' Αγαπάς».
