Η πιο αντισυμβατική και περιπετειώδης εικαστικά δημιουργός του μοντέρνου ευρωπαϊκού σινεμά, υπεύθυνη για αξέχαστες παραδοξότητες όπως το «Innocence» και το «Evolution» τις οποίες γνωρίσαμε μέσα από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (όπως και την ίδια τη σκηνοθέτιδα, άλλωστε, που μας είχε επισκεφτεί πριν αρκετά χρόνια), επανέρχεται με μια από τις ταινίες που ομολογουμένως περιμέναμε με ιδιαίτερη ανυπομονησία φέτος. Δεν είναι συχνές, ούτως ή άλλως, οι σκηνοθετικές επισκέψεις της Χατζιχαλίλοβιτς, γι' αυτό και κάθε νέα της εμφάνιση αποτελεί ξεχωριστό γεγονός.
Tο σχεδόν στοιχειωμένο «Earwig» («Οι Ήχοι από το Διπλανό Δωμάτιο») τοποθετεί σε μια αδιευκρίνιστη χρονική στιγμή του 20ού αιώνα την αλλόκοτη ιστορία ενός μεσήλικα άντρα τον οποίο ένας αφανής εργοδότης μισθώνει για να φροντίζει νυχθημερόν ένα μικρό κορίτσι, με οδοντοστοιχία από πάγο, μόνιμη κατοικία του ένα ημιφωτισμένο διαμέρισμα και απαγορευμένη καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Μέχρι τη στιγμή που ο άντρας παίρνει εντολή για την άμεση μεταφορά του κοριτσιού σε μυστηριώδη τοποθεσία.
Ένα υποβλητικό αίνιγμα που δεν ζητά απαραιτήτως αποκρυπτογράφηση. Ζητά πρωτίστως να βιωθεί και μάλιστα σε κάποια σκοτεινή αίθουσα
Βασισμένη στο σύντομο, ομότιτλο (και εξίσου παράξενο) μυθιστόρημα του εικαστικού Βρετανού καλλιτέχνη Μπράιαν Κάτλινγκ, η Χατζιχαλίλοβιτς ταιριάζει ιδανικά το γριφώδες περιεχόμενο του βιβλίου με τις σκοτεινές αλληγορίες των προηγούμενων ταινιών της σχετικά με το τέλος της αθωότητας, την είσοδο στον ενήλικο κόσμο και τη σταδιακή αφύπνιση του σώματος και των ενστίκτων. Αυτή τη φορά, ωστόσο, η αφήγηση είναι ιδωμένη όχι μέσα από τα φοβισμένα μάτια των ανήλικων ηρώων του «Innocence» και του «Evolution», αλλά ενός μοναχικού άντρα με ασαφές παρελθόν και εξίσου αόριστο παρόν, τα οποία μόνο στο φινάλε της ταινίας θα μπορέσουμε εν μέρει να κατανοήσουμε.
Tο «Earwig» δεν ανήκει, εντούτοις, στο είδος των ταινιών που επιδέχονται εύκολων εξηγήσεων και βιαστικών αναλύσεων. Είναι σαν να κλείνει απότομα την πόρτα σε οτιδήποτε έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πλέον στο σινεμά και οφείλουμε να περιμένουμε από ένα παραδοσιακό φιλμ, Με την πραγματικά εκπληκτική φωτογραφία, που κανείς θα μπορέσει να εκτιμήσει πλήρως μόνο σε μεγάλη οθόνη, τη μεθοδική διαχείριση των ήχων, το αργό χτίσιμο ενός κλίματος αβεβαιότητας και απειλής, την πυκνή ατμόσφαιρα ερέβους, η Χατζιχαλίλοβιτς (όπως και ο Λιντς) μεταχειρίζεται το σινεμά της σαν να τηλεγραφεί μηνύματα από το υποσυνείδητο. Σαν να μεταδίδει εικόνες και εντυπώσεις απευθείας από το σύμπαν των ονείρων. Σαν να επικοινωνεί με κάτι αόρατο. Χρειάζεται όμως θεατές-ικανούς και διατεθειμένους δέκτες. Γιατί το «Earwig» εκπέμπει από τις πιο αλλόκοτες συχνότητες και από αχαρτογράφητες κινηματογραφικές περιοχές.
Η ταινία δεν έχει εξασφαλίσει διανομή στη χώρα μας και προβάλλεται για μία και μοναδική φορά, σε πανελλήνια πρώτη, την Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου και ώρα 22:15 στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ. Εισιτήρια στο ταμείο της αίθουσας ή στο viva.gr.
