Στην εποχή των υπερηρώων και του Netflix, τα οπτικά εφφέ βρίσκονται από μια πλευρά στην πιο state of the art εποχή τους κι από την άλλη στην πιο αποθαρρυντικά τετριμμένη όψη τους. Παρόμοιες χρωματικές παλέτες (στο Netflix απογοητεύει ιδιαίτερα αυτό), αναμενόμενες πανδαισίες όψεων και σχημάτων, αυταρέσκεια στην δυνατότητα να φτιάξεις πια μια ολόκληρη ταινία στο εργαστήριο. Δεν είναι καλός οδηγός ευφάνταστης εφευρετικότητας αυτό. Κι αυτό έχει ένα αποτέλεσμα στην απο-ευαισθητοποίηση του θεατή που δεν εκπλήσσεται με τίποτα πια. Κι απλώς μεγαλώνει ο όγκος, αντί να διευρύνεται η φαντασία.
Στον «Πράσινο Ιππότη» ακολουθείται ο στενός και μακρύς δρόμος. Και αν μη τι άλλο, με έναν πενιχρό προϋπολογισμό μπροστά στα ξέφρενα blockbuster, οι άνθρωποι τα έβαλαν κάτω, ο Λόουερι άφησε την φαντασία των «ψηφιακών» συνεργατών του να καλπάσει και το αποτέλεσμα είναι μια από τις εικαστικά ομορφότερες ψηφιακές ταινίες που έχουν φτιαχτεί ποτέ.
Στα βίντεο και το ηχητικό που παραθέτουμε, δίνεται μια πρώτη γεύση της διαδικασίας και της αξιοθαύμαστης δουλειάς που υπάρχει πίσω από τον αρθούρειο Ιππότη. Οι Weta, Outpost και Maere Studios κρατούν τον χορό για αυτό το breakdown του πώς φτιάχτηκαν ουρανοί, γίγαντες, αλεπούδες, μεσαιωνικές πόλεις και μια σειρά από arthouse πλάνα, που ούτε μπούσουλα άλλων ταινιών έχουν (κεφαλαιώδες αυτό, σε λίγο θα έχουμε μάθει τα software από την επανάληψη), ούτε και βάδισαν πάνω στην μίμηση έτοιμων λύσεων.
Εύγε και απολαμβάνουμε χειροποίητη ψηφιακότητα.
