Το να γεννήσεις τον ζόφο και το δυσβάσταχτο άγχος μέσα από την ιστορία μιας πρόσφατα παντρεμένης νεαρής εγκύου η οποία υποψιάζεται ότι η ίδια και ο σύζυγός της έχουν πέσει θύματα μιας σέκτας σατανιστών, που δρα στην καρδιά του σύγχρονου Μανχάταν, θέλει πραγματική εξυπνάδα και μαεστρία για να μην καταντήσει στόχος εύκολου χλευασμού. Πιστός στο ομώνυμο βιβλίο του Αϊρα Λέβιν, πάνω στο οποίο βάσισε την εκπληκτική ταινία του, ο Ρόμαν Πολάνσκι έπραξε σοφά όταν θέλησε να αξιοποιήσει σε βάθος το διφορούμενο του μυθιστορήματος, σύμφωνα με το οποίο η παράνοια της ηρωίδας μπορεί να βασίζεται είτε σε πραγματικότητα είτε σε αποκύημα της νευρωτικής φαντασίας της.
Κάπως έτσι η ταινία του μπορεί να γίνει αντιληπτή τόσο σε ένα ορθολογιστικό επίπεδο, ως ψυχολογική σπουδή ενός ασταθούς και αναξιόπιστου μυαλού, όσο και σε καθαρά υπερφυσικό επίπεδο- ως σοκαριστικός αστικός εφιάλτης μιας αθώας και αβοήθητης γυναίκας η οποία γίνεται υποχείρια των δυνάμεων του κακού. Οποιαδήποτε κι αν είναι η δίοδος την οποία θα επιλέξει να ακολουθήσει ο θεατής μέχρι το αξέχαστο και άκρως πεσιμιστικό φινάλε, ο Πολάνσκι έχει επενδύσει τόση σκηνοθετική εξυπνάδα και βιρτουοζιτέ στο φιλμ του ώστε του επιτρέπει να λειτουργεί μοναδικά και στις δύο πλευρές: την ρεαλιστική και την φανταστική.
Στο εξής κανείς θεατής δεν θα μπορούσε να νιώθει ασφαλής
Εγκαθιδρύοντας από την αρχή ένα κλίμα αβεβαιότητας και αμφιβολίας, ο Πολωνός δημιουργός διογκώνει ακόμη περισσότερο το σασπένς όταν ταυτίζει την οπτική της κάμερας με το βλέμμα της ηρωίδας (την υποδύεται η Μία Φάροου στον ρόλο της καριέρας της), αντικρίζοντας τα πάντα μέσα από την ταραγμένη της ματιά. Και είναι τόσο μοναδικός ο τρόπος με τον οποίο χειραγωγεί το κοινό του και παίζει διαρκώς με τις προσδοκίες του, ώστε το «Μωρό της Ρόζμαρι» γίνεται όχι μόνο η μεταχείριση μιας παντελώς απίστευτης ιστορίας με τον πιο προσγειωμένο και πιστευτό τρόπο, αλλά και ένα μάθημα σκηνοθεσίας και επίτευξης σασπένς από τα πιο απλά και βασικά υλικά.
Εμβληματικό φιλμ για την εξέλιξη του κινηματογραφικού τρόμου, το ανατριχιαστικό δημιούργημα του Πολάνσκι εντόπιζε την εστία του απόλυτου φόβου μέσα σε καθημερινές, οικείες και εύκολα αναγνωρίσιμες συνθήκες, διαστρέβλωνε φαινομενικά αθώες και καθησυχαστικές λεπτομέρειες (το χαρούμενο ζευγάρι, το ιδανικό διαμέρισμα, μια ευτυχής εγκυμοσύνη, οι φιλικοί και καλοκάγαθοι γείτονες), απεικόνιζε τη μεγαλούπολη ως ένα τοπίο αποξένωσης και τερατώδους αλλοτρίωσης και βεβαίωνε ότι η πραγματική απειλή έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Στο εξής κανείς θεατής δεν θα μπορούσε να νιώθει ασφαλής.
Rosemary’s Baby
Ηνωμένες Πολιτείες, 1968
Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι Σενάριο: Ρόμαν Πολάνσκι, Αϊρα Λέβιν Φωτογραφία: Γουίλιαμ Α. Φρέικερ Μουσική: Κριστόφ Κομέντα Πρωταγωνιστούν: Μία Φάροου, Τζον Κασαβέτης, Ρουθ Γκόρντον, Σίντνεϊ Μπλάκμερ, Ραλφ Μπέλαμι, Τσαρλς Γκρόντιν Διάρκεια: 136’
