«Τα παραμύθια είναι ιστορίες τρόμου με αίσιο τέλος», λέει ο 62χρονος κι έχει απόλυτο δίκιο.Στην ιστορία της Νταϊάνα, θέλησε μαζί με τον (ανέλπιστο και μαζί συνήθη ύποπτο) Χιλιανό σκηνοθέτη, να φτιάξουν ένα έργο ιδιωτικό και μαζί ανοίκειο, που θα προσπαθούσε μελετώντας το πρόσωπο να διεισδύσει στο συλλογικό αίνιγμα της ως σήμερα συναισθηματικής βαρύτητας του ατόμου.
Ο Νάιτ παίρνει λαβή από κάτι πραγματικό και όντως συναρπαστικό στην φτιαξιά του. «Στην κηδεία της, όταν άνοιξαν οι πύλες και βγήκε το φέρετρο, συνέβη κάτι που οι Άγγλοι δεν κάνουν ποτέ: Θρηνούσαν κι έκλαιγαν ηχηρά όλοι μαζί. Θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου ΄τι είναι αυτό; γιατί μας έχει πιάσει όλους τόσο συναισθηματικά αυτό;' Κι εκεί ο Πάμπλο είπε πως είναι ίσως ώρα να εξετάσουμε τι ήταν αυτό που σήμαινε αυτή η γυναίκα».
Το «Spencer», που βγήκε αθόρυβα στις αίθουσες των ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα (2 εκατομμύρια το τριήμερο είναι ήδη πολλά για ταινία του Λαραΐν, όλα οφείλονται στην Στιούαρτ, η ταινία λογικά θα κατακρημνιστεί χειρότερα προσεχώς – εμπορικά μιλώντας πάντα), ακολουθεί την λογική της «Τζάκι» περιορίζοντας ασφυκτικά την δράση, τον χρόνο και τον χώρο.
Ο Νάιτ, αμυδρά πατώντας σε εξωτερικά πραγματικά περιστατικά, συνέλαβε ένα σαββατοκύριακο στο Νόρφολκ, στον Οίκο Σάντρινγκχαμ – εξοχική βασιλική κατοικία όπου καταφθάνει το ζεύγος Καρόλου/Νταϊάνας και παιδιών, πίσω στο 1991. Είναι η στιγμή που η Λαίδη έχει μάθει τις φήμες για την εξωσυζυγική σχέση του Καρόλου (οι λάτρεις των βασιλικών κουτσομπολιών ενδέχεται να αμφισβητήσουν ότι το έμαθε τόσο αργά) και με αφηνιασμένη πραότητα και «ήρεμη απελπισία» προσπαθεί να περάσει τον χρόνο, να καταλάβει τι της γίνεται, κατά μία έννοια να σώσει τη ζωή της σπάζοντας τα δεσμά της βασιλικής φυλακής.
Κοντά της, μιας «αυλική» συντροφιά, ο μάγειράς της, ο υπηρέτης, η ενδυματολόγος (Σον Χάρις, Τίμοθι Σπολ και Σάλι Χόκινς – σε ρόλο που αναμένεται πώς και πώς, λέμε εμείς), άνθρωποι που κατά τις αναφορές (γνωστές και ως κουτσομπολιά) ήταν οι άνθρωποι που κατέφευγε στις δύσκολες ώρες της εκεί, οι έμπιστοί της, έξω από τα παιδιά της. Εγκλωβισμός, γαλαζοαίματο angst και η ματιά στην ψυχή μιας γυναίκας που ενανθρώπισε ανεπανάληπτα για τους Βρετανούς το παλάτι.
Για την Κρίστεν Στιούαρτ οι ύμνοι που καταφθάνουν είναι αλλεπάλληλοι, οι θέσεις των οσκαρικών υποψηφιοτήτων στον Α' Γυναικείο είναι ανεπίσημα τέσσερεις φέτος, ενώ μέσα σ' όλα έρχεται και η αναφορά του έμπιστου βασιλικού σωματοφύλακα, Κέν Γουάρφ (που ήταν εκεί στο πραγματικό σαββατοκύριακο στο Σάντρινγκχαμ!), που επικυρώνει, αν μη τι άλλο την τέλεια μίμηση: «Είναι η καλύτερη Νταϊάνα που έχω δει από όσες την έχουν υποδυθεί τα τελευταία 10 χρόνια, έχει συλλάβει στην εντέλεια όλους τους τρόπους της».
Εύγε στην Κρίστεν Στιούαρτ, θα την απολαύσουμε, πράγματι, όπως λέει και ο Πάμπλο Λαραΐν, είναι από τις σπουδαιότερες σήμερα, ιδίως γιατί έχει την ιδιότητα του μυστηρίου στον τρόπο της, πράγμα συστατικό της άξιας κινηματογραφικής παρουσίας.
