Το πρώτο μεγάλο hit στην πορεία του Τομ Φορντ λογίζεται η συνεργασία του με τον οίκο Gucci, ενώ ουσιαστικά η καριέρα του απογειώνεται όταν το 1995 δολοφονείται ο Μαουρίτσιο Γκούτσι από σχέδιο της συζύγου του, Πατρίτσια.
Το τελευταίο αυτό συμβάν είναι και ολόκληρη η ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ. Ωστόσο, γύρω από την ιστορία μπλέκεται ο μύθος των Gucci και ο Φορντ δεν θα μπορούσε να λείπει -εμφανίζεται εξάλλου και ο ίδιος σε μικρό ρόλο, με τον Ριβ Κάρνεϊ να τον υποδύεται-.
Βλέποντας την ταινία δεν έμεινε με κλειστό στόμα και είπε δεξιά κι αριστερά, αλλά κυρίως έγραψε πώς του φάνηκε η ταινία. Και δεν ήταν καλά τα όσα είπε.
«Η λουσάτη και φιλόδοξη παραγωγή που μιλάει για την απληστία και τον φόνο είναι υπέροχη και γεμάτη πρωτοκλασάτους ηθοποιούς, […] καταφέρνει να αναβιώσει με έξυπνο τρόπο τη «Δυναστεία» με ένα πολύ μεγαλύτερο budget από τον μεγάλο Ρίντλεϊ Σκοτ, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτή η ταινία. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε έναν τυφώνα όταν βγήκα από το σινεμά. Ήταν φάρσα, ήταν μια συναρπαστική ιστορία ή μια παραβολή για την απληστία; Η αλήθεια είναι οτι γέλασα πολύ, αλλά έπρεπε να γελάσω;»
Αουτς!
Κι αυτό ήταν μονάχα η αρχή, καθώς ο Φορντ σχολίασε και τον Λέτο, που παίζει τον εκκεντρικό Πάολο Γκούτσι, γιο του μεγιστάνα Άλντο Γκούτσι, που υποδύεται ο Αλ Πατσίνο.
«Όταν έβλεπα τον Πατσίνο με τον Λέτο στην οθόνη, δεν ήμουν ακριβώς σίγουρος οτι δεν έβλεπα ένα επεισόδιο του "Saturday Night Live"».
Ποιος είδε τον Φορντ και δεν τον φοβήθηκε, που έχει σίγουρα λόγο να κριτικάρει και την κινηματογραφική πλευρά της ταινίας, όντας και ο ίδιος σκηνοθέτης του «Ένας Άνδρας Μόνος» και του «Nocturnal Animals».
«Υπέροχος ηθοποιός ο Λέτο, αλλά θάβεται κάτω από τόνους λάτεξ και προσθετικών. Και οι δυο είναι σαν «χοιρινά» -σσ. εννοεί και τον Πατσίνο-. Κι όχι από την καλή ποιότητα του προσούτο. Ο Πάολο, που εγώ συνάντησα ήταν εκκεντρικός και έκανε παράξενα πράγματα, αλλά όχι δεν ήταν όπως τον έπαιξε ο Λέτο, σαν τρελός και ψυχικά διαταραγμένος».
Κι αν είναι μόνο αυτά, απατάστε.
Εκτός από την αποκαθήλωση για τον ρόλο του Ντράιβερ ως Μαουρίτσιο Γκούτσι -οτι «δεν είδε με καλό μάτι την πρώτη του επιτυχία στον οίκο (σσ. εννοεί του ίδιου του Φορντ), όταν εκείνος έφυγε -ο Μαουρίτσιο-», ο Φορντ θυμάται με θλίψη την εμπειρία της θέασης.
«Για πολλές μέρες αφότου είδα την ταινία, ήμουν στεναχωρημένος, που μονάχα όσοι τα έζησαν εκ των έσω μπορούν να καταλάβουν και να νιώσουν. Ήταν δύσκολο και σκληρό για μένα να δω το χιούμορ και να γελάσω με κάτι που στην πραγματικότητα ήταν τόσο αιματηρό, γιατί στην αληθινή ζωή τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν camp. Πολλά ήταν παράλογα και σίγουρα ήταν τραγικά».
